terug

Toine Bos, Amsterdam 2016 (3u15)

“Zo zie je dat het loont om je eerst eens in het onderwerp te verdiepen voordat je een mening vormt”

Zondag 16 oktober was voor mij een dag om weer eens wat nieuws te proberen. Het lopen van een Marathon. Het lopen van een marathon op asfalt om precies te zijn, want ja, ik heb weleens vaker die magische grens van 42.195 km overwonnen. Maar dat was altijd op de zogenaamde trails, vaak dwars door prachtige natuur, bossen, stranden en soms zelfs tot je middel door riviertjes. Ik liep altijd voor de lol en de finish behalen was belangrijker dan een mooie eindtijd. Dat was echter al een ruime anderhalf jaar geleden op het moment van schrijven en stiekem was ik weleens benieuwd naar wat ik echt kon presteren. Dus begin juni 2016 kocht ik een horloge met hartslagmeter en gps. Rond diezelfde tijd kwam ik op internet een spraakmakend schema tegen van Sportrusten. Maximaal 14km trainen en dan toch een marathon kunnen uitlopen. Klinkt interessant maar je komt weleens vaker gekke dingen tegen op internet. Als ik de reacties op bijvoorbeeld facebook of andere hardloop-websites niet had gelezen was ik het schema waarschijnlijk alweer vergeten. Wat waren de meningen verdeeld, ik las ervaringen van mensen die inderdaad met het sportrusten schema een marathon hebben uitgelopen, maar ook veel tegenstanders, vaak met felle meningen en argumenten. Het kwam altijd op hetzelfde neer, trainingen van 30+ horen nou eenmaal in een marathon-schema thuis. De meeste reacties kwamen van mensen die het schema niet hebben uitgeprobeerd en het dus op voorhand al beter dachten te weten. Dat moet anders dacht ik, je kan pas een mening formulieren als je het hebt uitgeprobeerd. Dus ik ging ervoor, bewapend met mijn nieuwe horloge ging ik midden juli aan de slag volgens het sportrusten schema. Wat mij opviel aan het schema was dat ik altijd sneller thuis was dan vroeger, de afstanden zijn aanzienlijk korter en mijn snelheid iets hoger dan normaal, dus ik hield tijd over op een dag. Omdat ik vroeger nooit via een vast schema, snelheid of hartslag liep haalde ik nooit het maximale uit mijn training. Ik kon altijd aardig meekomen in de top 25% bij wedstrijdjes. Maar het sportrusten schema heeft mij ook op de kortere afstanden sneller gemaakt. Ik heb zelfs 2 keer bij kleine lokale hardloopwedstrijden een podiumplaats gehaald. Vroeger liep ik in een training een ongeveer 50minuten op de 10km, mijn pr is nu 39.32minuten. Mijn snelste tijd op 14km is 12minuten sneller dan voorheen. Ook al zou die marathon niet haalbaar zijn met zo weinig kilometers, ik ben wel veel sneller dan voorheen. Dus, 16 oktober, de marathon van Amsterdam. Ja ik vond het spannend, eerste keer zoveel asfalt, maar nog spannender omdat ik “weinig” kilometers heb gelopen in de training. Met de ademhalingsoefeningen kon ik die spanning onderdrukken, en nog belangrijker, ik kon mijn hartslag en ademhaling daardoor laag houden in die drukke massastart. Iedereen sprint weg en loopt je voor de voeten, maar ik liet me niet gek maken, van velen de tip gekregen om rustig te starten want anders zou ik er aan het einde de prijs voor moeten betalen. Langs de Amstel even zwaaien naar de vlag en mensen van Sportrusten op het 14km punt en gelukkig werd het vanaf hier ook iets rustiger op het parcours. Ik kon meer mijn eigen tempo lopen. Mijn 2e 14km liep ik 2minuten sneller dan de eerste, en vanaf 30km durfde ik het tempo nog meer te verhogen. Ik zag steeds meer mensen het zwaar krijgen, ze stonden met kramp langs de weg, begonnen te lopen of zwalkten over de weg gesteund door de EHBO. Ik bleef mentaal sterk doordat ik steeds meer mensen kon inhalen. Waar was die gevreesde man met de hamer? De temperatuur was ondertussen opgelopen en daar kreeg ik last van vanaf 37km. Ik heb iets moeten inleveren op snelheid, maar in de eindsprint heb ik wel weer wat seconden kunnen goedmaken. Toen ik door de poorten van het Olympisch stadion liep verbaasde ik me over het geweldige publiek op de tribunes en na een rondje over een groot gedeelte van de atletiek baan kwam ik de finish over in een tijd van 3 uur 15! Ruim 3 minuten sneller dan de tijd die voorspelt was in het Sportrusten schema. En van verval geen sprake. Ik liep gewoon een dikke negatieve split, dus de tweede helft sneller dan de eerste helft. De dag erna voelde ik me natuurlijk wel wat stijfjes en wat vermoeide spieren, maar ik kon gewoon weer op de fiets naar mijn werk. Het was voor mij een test hoe hard ik zou kunnen rennen, maar tegelijkertijd ook een test of dit opmerkelijke schema zou werken. En ik kan alleen maar zeggen dat ik mijzelf en supporters heel erg heb doen verbazen in positieve zin. Zo zie je dat het loont om je eerst eens in het onderwerp te verdiepen voordat je een mening vormt. O ja, ik heb 1 keer een 15km trail-event gelopen, afwijkend van het schema, maar dat vinden jullie vast niet erg toch.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Toine Bos, Amsterdam 2016 (3u15)"