terug

Rico, Amsterdam Marathon (2019)

“Na wat leeswerk heb ik besloten dit schema te gaan volgen, een hele goede keuze blijkt achteraf.”

De marathon lopen stond al jaren op mijn verlanglijstje. Grote stoere plannen met mijn loopvrienden, vooral achter een biertje als we weer eens ergens een run hadden gedaan. Ik wist wel dat als ik hem ga lopen, dan moest het ergens ver weg… New York of Berlijn.

Vorig jaar, begin 2018, hebben we eindelijk de knoop doorgehakt en zijn we gaan proberen om in te schrijven. Helaas hebben we bij deze grote marathonevenementen geen startbewijs kunnen krijgen. Samen met mijn neefje daarom besloten om ons in te schrijven voor de Marathon van Venetië, geen idee waarom daar… maar het was tenminste ver weg.

Via een vriendin werd ik getipt over het 100-dagen 14km-programma van Sportrusten. Na wat leeswerk heb ik besloten dit schema te gaan volgen, een hele goede keuze blijkt achteraf.

In het begin van het 14km programma moest ik mijn omslagpunt bepalen, achteraf heb ik geleerd dat het bepalen van je omslagpunt een erg belangrijk gegeven is. Om die voor mijzelf te bepalen heb ik in het begin behoorlijk zitten rommelen.

Omdat een marathon in Italië lopen het overleggen van een medische test vereist, kwam de oplossing voor het omslagpunt vanuit die test. Ik kan aanraden om de bepaling van het omslagpunt door iemand anders te laten doen, Sportrusten kan dit volgens mij ook verzorgen. Het gaf mij na de test een bepaalde zekerheid dat het trainingsprogramma goed was ingesteld.

Op dag 70 van het 100 dagen programma vorig jaar kwam er een kink in de kabel. Ik had me in september 2018 ingeschreven voor de 10km “Obstacle Run” van Kolhorn. Halverwege het parcours viel ik ongelukkig van een obstakel en brak hierbij mijn nek. Door het oog van de naald gelukkig geen beschadiging aan de zenuwbanen… maar wel einde marathondroom.

Na drie maanden, in januari van dit jaar, kon het revalideren beginnen. En dat ging goed, zo goed dat ik toch weer begon te dromen van de marathon. Samen met mijn neef de stoute schoenen weer aangetrokken en dit keer, iets dichter bij huis, de Amsterdam Marathon geboekt.

Deze zomer het 100-dagen-programma van Sportrusten weer op mogen pakken (dank daarvoor). Het omslagpunt had ik al, dus dat scheelde veel gedoe aan het begin. De trainingen liepen voorspoedig en heb ik ook op vakantie in Italië het trainingsprogramma door kunnen zetten.

Het lopen binnen de hartslagzones vond ik aan het begin wel lastig. Maar door goed de adviezen over de ademhaling te volgen, je trainingen te doen en je rust te pakken, leer je dit vanzelf en gaat het lopen steeds beter en vooral sneller.

Na 100 dagen kwam dan toch de dag van de waarheid, ik denk er klaar voor te zijn. Maar gaat dit trainingsprogramma van maximaal 14km mij uiteindelijk naar de finish van de Amsterdam Marathon brengen? Een volmondig “JA” is daarop het antwoord.

De eerste paar km was mijn hartslag te hoog. Onbewust was ik misschien toch te gespannen. Door de ervaringen in de trainingen raakte ik hier echter niet van in paniek en kon ik mijn hartslag prima binnen de perken houden. De eerste 33 km gingen eigenlijk fantastisch… 10km,check… 14km, “hoi team Sportrusten”… 21km op de helft en het gaat lekker. Vanaf de 33km begint het allemaal wat zwaarder te worden en start het gevecht met jezelf. Met een flinke dosis doorzettingsvermogen en de tips vanuit het Sportrustenprogramma kwam ik deze laatste kilometers gelukkig ook wel door.

Uiteindelijk kwam ik na 3 uur en 52 minuten hardlopen weliswaar erg vermoeid, maar vooral heel erg voldaan de finish over “YEAHHH”. Het doel was de marathon uitlopen, maar een finish binnen 4 uur had ik begin dit jaar niet kunnen denken.

De dinsdag na de marathon is de spierpijn grotendeels verdwenen en begint de grote twijfel… zal ik het gewoon nog een keer doen??

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Rico, Amsterdam Marathon (2019)"