terug

Peter, Parijs Marathon (2019)

“Op naar Rotterdam 2020 en dan weer met Sportrusten en een paar halve marathons tussendoor.”

Twee jaar geleden liep ik onregelmatig ~1x per week en nooit meer dan 7 à 8 km. Zes maanden voor de marathon bij een Sportrusten-trainer mijn algehele conditie, VO2-max en omslagpunt laten bepalen. Bottomline: veel te zwaar, te veel vet, te weinig spieren en te hoge bloeddruk. Alsjeblieft, dankjewel.

100 dagen geleden met z’n 8-en met het 100 dagenschema begonnen voor onze eerste marathon. Onderweg, verdeeld over de deelnemers, 2 meniscus blessures, kuitblessure, bacteriele infectie in het been, darmklachten veel frustraties en zweet. Afgelopen zondag alle acht uitgelopen! Mijn traject behelste veel frustratie over mijn (te goedkope) polshartslagmeter, pas de laatse maand een goede hartslagmeter gekocht en gelijk helderheid over mijn hartslag gekregen. Na twee weken kon ik zonder te kijken vertellen op welke hartslag ik liep, een heerlijk gevoel! Alleen het eerste uur is, ook tijdens de trainingen, mijn hartslag te laag (of mijn tempo te hoog).

Daardoor startte ik de marathon alsnog te snel (mijn snelste 10 km was 52 min, 6min/km moet kunnen dacht ik) en was ik na 16 km al best moe (gemiddeld 6:20 min/km). De tweede 16 km, met wat moeite (7 min/km), keurig marathonhartslag laag gelopen (met pijnlijke benen), laatste 10 km kreeg ik het koud en zakte mijn hartslag (en tempo! 7.35 min/km). Toen was de koek dus best wel op. Alleen bij de waterposten, vanaf km 16, even rekken strekken en verder keurig uitgedribbeld. Bij 40 km achterop gelopen door eerst José en daarna Jeroen. Gedrieën hand in over de finish, kippenvel. Na de finish (4u53 met exact gemiddelde marathonhartslag laag) zwalkend naar de medailles. Twee uur later, met pijnlijke bovenbenen, al zin om het volgend jaar in Rotterdam nog een keer een marathon te gaan doen. En dan dus nog rustiger van start gaan!!

Wat mij absoluut geholpen heeft is de groep (heel veel dank matties!!), Sportrusten met z’n ademhaling en hartslagtrainingen (dank!), looptechniek (Chirunning) en de krachtoefeningen van mijn fysio om mijn meniscus te ontlasten. Plus een beetje boel doorzettingsvermogen…

Nu drie dagen laten geen spierpijn meer en geen centje pijn in mijn gewrichten! O ja, die twee paracetamol direct na de finisch waren wel heel fijn 😉

Op naar Rotterdam 2020 en dan weer met Sportrusten en een paar halve marathons tussendoor. Mijn finishtijd heeft ruimte voor verbetering!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Peter, Parijs Marathon (2019)"