terug

Paula, marathon van Valencia (2019)

“Een draak versla je niet met kietelen (vrij vertaald naar Lornah Kiplagat).”

“Onder deze finishboog moet je door, en deze medaille heb je niet gekregen” mailde de marathonorganisatie uit Valencia mij kort na 2 december vorig jaar. Ik mocht op 1 december 2019 voor half geld nog een poging wagen omdat ik in 2018 na 25 kilometer “om wat voor reden dan ook” (citaat uit een van hun emails) was uitgevallen. Iliotibial band syndroom, hielspoor en een peesplaatontsteking zijn érg onhandig als je 42,2 kilometer wil rennen. Overbelasting blessures opgelopen door een “klassiek” schema met een oplopend aantal kilometers…  Morgen ga ik dus wel onder die boog door, is die medaille wel voor mij. Ik heb consequent getraind, dit keer met het Sportrusten programma. Niet alleen de (maximaal!) 14 kilometer lange trainingen maar ook de ademhalingsoefeningen en Chi running met Willem Mücher voor m’n looptechniek. Daarnaast heb ik iedere week gefitnest voor sterke benen en rompstabiliteit en dagelijks m’n oefeningen van fysiotherapeut Roger Cerfontaine gedaan, alle tips van hardlooptrainster en diëtiste Sophie Janssen (biologisch en onbewerkt eten, langzame koolhydraten etc.) ter harte genomen en heel vaak aan hardlooptrainer Jo Schoonbroodt zijn uitspraak “de reis is het doel, niet de bestemming” gedacht. Los van de medaille die ik heel graag wil krijgen, ben ik nog nooit zo fit en gezond geweest en genieten we volop van ons weekend.

El marathón begint om 8.30 uur op zondagmorgen. Met 25.000 gelijkgestemden bij elkaar en de zon die met een lava-achtige gloed opkomt boven Calatrava’s bouwwerken is de sfeer magisch. Een beetje misselijk van de snelle koolhydraten (niks meer gewend) en de focus op 2x een halve marathon achter elkaar (klinkt minder eng voor mij) staan Ramon en ik in startvak “wit” naast de pacer van 5 uur, volgens het Sportrusten-boek mijn te verwachten eindtijd. Een paar weken geleden bij onze “oefen-halve-marathon/generale repetitie” ging het niet vanzelf. Ramon was herstellende van een fietsongeluk waarbij hij een gebroken jukbeen en oogkas opliep. Zelf had ik geen lucht vanwege een longontsteking de week ervoor, waardoor m’n astma medicijnen niet leken te werken. Half wandelend, half joggend hebben we het toch samen gered toen. Geeft moed voor vandaag!

Een half uur na het officiële startschot mag vak wit gaan rennen. De brug over, de eerste bocht, langs de haven. Mijn marathonhartslag van 144 gaf tijdens de trainingen thuis een tempo van tussen 8,5 en 9,5 km per uur, afhankelijk van het weer (warm weer, hogere hartslag en dus een lager tempo en vice versa). Mijn marathonhartslag is thuisgebleven, ik zit 20 slagen te hoog en dat blijft zo ondanks de rustige start. Ik besluit op kilometer 7 op een tempo van 8,5 km/u te blijven rennen want ik wil die medaille ophalen en heb nog ruim 35 kilometer voor de boeg! De eerste 25 kilometers gaan probleemloos op dit “tempo John Retrae” (een van de hardlooptrainers bij mijn hardloopclub Just Goo). Geen pijntjes of grote pijn, de verzorging is top en de sfeer idem. Op 26 kilometer staat diezelfde meneer met z’n cowboyhoed en microfoon als vorig jaar en ik word bemoedigend door hem toegesproken in het Spaans. De brug over het oudste deel van de stad in (op 28 kilometer) krijg ik steek in m’n rechterzij. Even wandelen valt niet op want ik ben lang niet de enige, en ik ben tot niks verplicht (wel wil ik iets: finishen en die medaille!).

Marathon van Valencia met Sportrusten.

Bij de stierenvechtersarena op circa 39 kilometer krijg ik zin in echt eten (na 3 gelletjes heb ik een weeïge smaak in m’n mond en maag) en kijk ik op m’n horloge hoeveel kilometers nog. Twee bochten, een paar bruggen en een tiental palmbomen later zie ik ineens Calatrava’s meesterwerken verschijnen en loopt het parcours merkbaar af, een meevaller. De blauwe loper richting finishboog blijkt te veren en de high- five-ende vrijwilligers geven vleugels. Het publiek juicht de hardlopers die er 5 uur over doen net zo hard toe als de Ethiopische toprenners. Ik stuiter zo hard dat zelfs m’n telefoon een paar meter voor de finishboog uit m’n belt kiepert en ik terug moet om hem voor de voeten van andere finishers op te pakken. En dan echt, de boog en de medaille. Een stralende vrijwilliger hangt een zwaar goudkleurig stuk ijzer aan een blauw lint om mijn nek en ik krijg welgemeende felicitaties. Wat een geweldige mensen allemaal, en dito ervaring. Ramon wacht al ruim een half uur in de schaduw van de brug waar we hebben afgesproken, trots op zijn PR (na 5 weken getraind te hebben met Sportrusten!) en mijn 5 uur, 13 minuten en 44 seconden. Een dag lang ben ik nog bang voor een finish foto van de achterkant van m’n zwarte hardloopbroek en heb ik “zware benen”. Als dat het leed is …

Op naar het volgende 100 dagen schema en de marathon Rotterdam 2020!!

7 reacties op "Paula, marathon van Valencia (2019)"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.