terug

Patricia van der Sijde, Eindhoven 2016

“Ik ben en blijf fan van De Marathonrevolutie”

Een marathon om aan de gang te blijven, stressloos aan de start verschijnen, het doel voor dit jaar. 2e keer sportrusten, 3e marathon. Ik begin 2 weekjes eerder zodat er een vakantie ingepland kan worden. Voor de rust tussen de oren. De vakantie is relaxed, heel relaxed. Lopen langs de zee, het zout op je huid, in je haar. Genieten. Ik krijg een mooi compliment van mijn 15-jarige zoon; jeetje mam, je bent echt wel heel relaxed zeg…..het lukt zowaar om alles los te laten. Het lijkt bijna perfect te gaan. Zelfs de hormonen laten me met rust. Natuurlijk, niet alles is te plannen, diezelfde zoon had het namelijk goed zitten qua verkoudheid 2 weken op voorhand: hoesten; snotteren; rode keel. En een week later zat ik ook met snotterende neus. En ook wat hoesterig. Terwijl mijn lijf toch wel ‘klaar voor de start’ aanvoelde. Rustig blijven ademen (lastig met snotterneus) en veel salie thee drinken. Ik zie het zondagmorgen wel… Maar ergens steekt het en voel ik me een ietsiepietsie zielig, ik geef mezelf een schop onder mijn kont. Kom op hoe erg is dat gesnotter en ondertussen wat geproest nu eigenlijk. Ik heet geen Dafne Schippers en ben ik ook geen vliegende Hollandse huisvrouw. Beetje snotteren en relaxed gaan lopen, 42 x 1 km, dat gaat ook. Tot het laatst toe getwijfeld en ik was volgens mijn huisgenoten ook lastig. “Mam, je drinkt gewoon die salie thee zoals die client je gezegd heeft en je gaat gewoon.“

Zondag 9 oktober, een mooie zonnige herfstdag. Ik heb mijn doel nog voordat er gestart wordt bereikt. Ben stressloos, relaxed (mijn mannen zullen hier hun vraagtekens bijzetten, maar aan de start zelf was dat toch echt hoe het voelde). De adrenaline neemt het over. Het hoesten is gestopt en de neus blijft vrij. Mooi zo. De Pacers voor 4.30, daar ga ik voor, gezien de omstandigheden. De 4.20 zal voor een andere keer zijn. Mijn trouwe Sony walkmannetje laat het na 4 km afweten, nog 38 km zonder muziek… (nu snap ik waarom ik voelde dat het toch geen zin had er nog meer muziek op te gaan zetten) maar de groep maakt veel goed. Een leuke groep. Tot 28 K loopt het prima. Alleen de gellekes smaken me echt niet deze keer, mijn snotlapjes blijken niet nodig. Een struggle tot aan de 32, en ik voel dat het trager moet wil ik de finish halen. Met focus op de ademhaling en het proberen in stand houden van de looptechniek lukt het. Of het er fraai uitziet betwijfel ik ten zeerste, maar het publiek blijft je tot de laatste meters naar de finish toejuichen. Fantastisch. Ik ben en blijf fan van De Marathonrevolutie, deze keer is de rit ondanks alles zeer ontspannen ver- en gelopen, beetje spierpijn achteraf, maar geen pijntjes gehad. De marathon blijft een mythische afstand, spreekt tot de verbeelding, maar de laatste 10 K dacht ik toch geregeld aan de 6 redenen om geen marathon te lopen (en na afloop: die 5 om het wel te doen).

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Patricia van der Sijde, Eindhoven 2016"