terug

Marathon van Berlijn 2019

“Het liep anders dat ik gehoopt had.”

Op 29 september sta ik samen met mijn zus en een vriendin aan de start van de marathon van Berlijn. En ik ben er klaar voor. Geen twijfels meer, ik ga dit doen. Honderd dagen geleden begon ik onzeker, zei dat ik het ging proberen, kijken hoe ver ik ging komen. De eerste 50 dagen heb ik moeite met hardlopen op het langzame tempo. Ik wil sneller en dat lopen op hartslag is maar lastig. Het is ook vaak warm en dan moet ik nog langzamer lopen om niet op een veel te hoge hartslag uit te komen.

Na 50 dagen laat ik het los. Het tempo maakt me niet meer uit. Als ik maar lekker loop. Ik begin vooral plezier te krijgen in het vogels kijken. Drie weken voor de marathon loop ik een halve marathon op mijn marathon tempo. Dat gaat goed. Aan de finish voel ik dat ik nog verder kan lopen. Een week later doe ik nog een trail in de duinen van 16km. Uiteindelijk wordt dat bijna 18km. Ook dat gaat goed. De overige trainingen in deze weken pas ik iets aan zodat ik niet meer kilometers per week loop dan in het schema staat.

In de voorlaatste week doe ik netjes mijn trainingen volgens schema. Ik merk wel dat ik moe ben. Het is voor het eerst dat ik week na week zoveel kilometers loop. In de laatste week nog een loopje van 5km op mijn werk. Ook deze doe ik heel rustig op marathontempo. De allerlaatste training van 12 minuten gaat lekker.

In het startvak geniet ik van de sfeer. Heel knap hoe ze in Berlijn zoveel lopers, meer dan 40.000, naar de start krijgen zonder echte chaos. Het enige minpuntje is de lange rij voor de toiletten. De start wordt voorbereid met opzwepende muziek. Allemaal de handen in de lucht en dan gaan we van start.

Prachtig al die mensen langs de kant die staan aan te moedigen. Ik kijk mijn ogen uit. De omgeving, de lopers, het publiek. Rechts van me zie ik iemand die tijdens het hardlopen met twee ballen stuitert. Bijzonder. Ik zie oude mensen, jonge mensen. Zoveel verschillende nationaliteiten. Om me heen hoor ik verschillende talen. Sommige bekend, veel Spaans, sommige onbekend, Chinees, Japans?

Het lukt om rustig te beginnen zoals ik me had voorgenomen. Mijn hartslag is in het begin wat hoog maar zakt weer. De eerste drie kilometer blijf ik rustig lopen daarna richt ik me op mijn lage marathon hartslag. Dat loopt prima. Ik blijf genieten van alles wat er om me heen gebeurd. De eerste 10km zit er op. Elke stap brengt me dichter bij de finish. Ik voel me prima.

De 14 km is in zicht. Twee meiden steken de weg over, dwars door alle lopers heen. Ik kijk ze aan. Ze zien me aankomen dus ik ga er vanuit dat ze stoppen. Maar ze lopen door en ik ook. Door een keiharde botsing kom ik tot stilstand. Tegelijkertijd piept mijn horloge dat ik 14km heb gelopen. Verward kijk ik naar mijn horloge. Piept mijn horloge omdat ik tegen iemand opliep of heb ik echt al 14km gelopen? Als ik opkijk zie ik het bord met de 14km nu staan. Snel probeer ik mijn telefoon te pakken om een foto te maken. Te laat. Ik loop door. Door de klap ben ik mijn concentratie kwijt. Rustig probeer ik weer in mijn flow terug te komen. Is het symbolisch dat ik met een max 14km schema precies op 14km tegen iemand opbots?

Na 15km begin ik mijn knieën te voelen. Onder mijn knieën heb ik wel vaker pijn maar tijdens de laatste halve marathon voelde ik ze pas na 18km. Nog een paar km later voel ik ook pijn naast mijn rechterknie. Daar heb ik nog nooit eerder last van gehad. Het voelt vervelend, na een paar 100 meter ga ik wandelen. De pijn is echt vervelend. Ik wil het niet opgeven dus ik probeer weer hard te lopen. Dat gaat een paar honderd meter maar dan voel ik weer te veel pijn. Nog een stukje wandelen, er is ook net een waterpost in de buurt. In de verte zie ik de boog van de 21,1 kilometer. Daar ga ik naar toe in een combinatie van hardlopen en wandelen. Nu ik halverwege ben vraag ik me af wat ik moet doen. Stoppen en met de metro naar de finish? Dat voelt toch niet goed aan. Ik besluit om nog maar even op dezelfde manier door te gaan en te kijken hoe het bij 25 kilometer voelt.

De stukken die ik kan hardlopen worden steeds kleiner en de stukken dat ik moet wandelen langer. In mijn hoofd ga ik echter onvermoeibaar door. Ik kijk veel om me heen naar de toeschouwers en naar de andere lopers. Ik ben niet de enige die af en toe wandelt. Bij de 25km bedenk ik me dat ik dit nog wel even zo vol houd tot de 30km. Dan heb ik dat in ieder geval eens gedaan en kijk ik dan wel weer hoe ik me voel. Ik begin ook te rekenen. Als ik mijn combinatie hardlopen/wandelen volhou met een gemiddelde onder de 10 minuten per kilometer dan blijf ik nog steeds binnen de deadline van 6:15 uur.

Ergens onderweg loop ik bij een EHBO post naar binnen. Kijken of ze me daar kunnen helpen met tape of een andere tip. Ik word geholpen door een aardige jongen. Hij heeft alleen verband en doet dat om mijn knie. Volgens mij heeft dat geen enkele functie maar ik laat het hem toch maar doen. Nu ik al zover gekomen ben bedenk ik me dat ik maar door ga tot de finish. Ik vermaak me wel en zorg ervoor dat ik stevig doorwandel. Het hardlopen word steeds minder. Na de 35km besluit ik daar eigenlijk maar mee te stoppen want na 10 meter doet het al teveel pijn.

Nog heel af en toe doe ik mee als ik anderen zie hardlopen. Maar eigenlijk is bijna niemand om me heen meer aan het hardlopen. Iedereen wandelt. Een enkeling probeert af en toe nog te gaan hardlopen. We komen weer in het centrum van Berlijn. Er is genoeg te zien en de finish komt vanzelf dichterbij. Ik zit nog steeds goed qua tijd. Wel begin ik enorme honger te krijgen en ben ik al die gelletjes zat. Eten vind ik echter niet meer bij de verzorgingsposten. Dan toch vlak voor de 40km mijn laatste zakje gel naar binnen werken. Het is mijn vierde. Er is gelukkig veel te zien want ik heb het nu toch echt wel zwaar. De man met de hamer komt aardig dicht bij me in de buurt. De Branderburger Tor. Gelukkig. Ik ben er bijna. Als ik eronder door loop denk ik zelfs dat ik er ben. Ik zet mijn horloge op stop en sla ook op. Dan zie ik dat ik er nog niet ben. De echte finish is nog een paar honderd meter verder. Dat valt tegen. Toch loop ik maar weer gewoon op een stevig tempo door. Uiteindelijk kom ik in 5:55 over de finish. Ik ben helemaal op.

Twee weken later heb ik nog steeds last van een ontsteking aan de peesplaat onder mijn rechtervoet. De pijn onder mijn voet voelde ik wel een beetje opkomen tijdens de laatste kilometers maar kwam vooral de volgende dag tot uiting. Dinsdag na de marathon voelde mijn voet warm aan. De eerste week heb ik niet getraind, daarna langzaam opgebouwd van 10 minuten, naar 15 minuten, naar 30 minuten en vandaag 7km. Mijn knieën voel ik niet overdag en tijdens het hardlopen maar beperkt. De ontsteking aan mijn voet wordt niet erger van het hardlopen maar is ook zeker nog niet weg.

De hele gebeurtenis van het lopen van een marathon vind ik nog steeds verbazingwekkend. Het hele weekend in Berlijn had ik een enorme high. Natuurlijk heb ik gemengde gevoelens over deze loop. Dat ik niet door kon gaan met hardlopen was niet fijn. Maar toch heb ik enorm genoten van de hele ervaring. Nu is het alleen nog maar de vraag hoe lang het gaat duren voordat ik weer normaal kan trainen. Ik neem me voor om meer alternatieve trainingen in te bouwen. Fietsen, zwemmen, krachttraining. Met het hardlopen doe ik nog even voorzichtig aan. Ga ik nog een keer een marathon doen? Ik denk het wel. Voorlopig even niet, maar er komt vast wel weer een moment dat het gaat kriebelen. Van de trainingen ben ik enorm fit geworden. En mijn blijmoedigheid is zeker verbeterd. In het begin dacht ik waar heeft die Koen het toch over met zijn “blijmoedigheid”. Maar ik heb het echt gevoeld en dat is een gevoel dat verslavend werkt omdat het zo enorm fijn is. Met welk schema ik dan ga trainen? Ik weet het nog even niet. En daar hoef ik voorlopig ook niet over na te denken.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Een reactie op "Marathon van Berlijn 2019"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.