terug

Joris de Coo, Halve marathon Amstelveen (2019)

“Met sprongen tegelijk ging ik vooruit en het ene na het andere PR sneuvelde tijdens de gewone trainingen.”

Ik liep sinds 2013 redelijk fanatiek hard. Totdat ik in 2015 voor de tweede keer vader werd, ging het langzaam bergafwaarts totdat ik 6 kilo zwaarder en uitgeput op de bank lag, zo rond april 2018.

Dit zag ik natuurlijk echt niet langer zitten en wist dat er wat moest gebeuren. Ik had in de bovengenoemde periode wel het boekje De Marathonrevolutie besteld en lag nog onaangeroerd in de kast. Dit ben ik gaan lezen en ben toen in eerste instantie met een eigen trainingsmethode van de bank gekomen. Ik wilde niet in eerdere valkuilen stappen, zoals te hard en te lang trainen. Het moest rustiger aan en met geduld om geen blessures op te lopen. Zo had ik een programma samengesteld met een sport-app. Dat ging uitstekend en ik maakte weer vorderingen. Ondertussen mijn eetgewoonte aangepast, 4 tot 5 keer per week trainen en (een sprongetje in de tijd) liep ik in oktober 2018, 12 kilo lichter, de 10 kilometer in 46 minuten.

Nu was de tijd rijp voor Sportusten vond ik zelf en begon op 15 december te trainen voor de halve marathon in Amstelveen. Ik wist niet wat ik meemaakte tijdens de trainingen. Met sprongen tegelijk ging ik vooruit en het ene na het andere PR sneuvelde tijdens de gewone trainingen. Zo liep ik uiteindelijk de 10 kilometer in 43 minuten en 30 seconden! En de 5 kilometer zelfs in 20 minuten en 48 seconden.

Ondanks alle euforie moet ik ook bekennen dat ik trainen op zo’n hoge hartslag niet heel leuk vond. Ik heb ook enkele weken wat minder gedaan, gewoon omdat altijd maar op het randje lopen niet lekker is.

Halverwege mijn avontuur heb ik nog een rondje met Koen gelopen in de sneeuw. Erg leuk!

Uiteindelijk was het dan zo ver: 24 maart 2019. Half uur van te voren aanwezig. Paar rondjes warmlopen, beetje rekken en strekken. Klaar voor de start: af! Vervolgens eerst 2 kilometer door de menigte heen ploegen om op je eigen tempo te kunnen lopen. Daarna eigenlijk direct op mijn halve marathonhartslag gaan lopen van 178. Dat gaf een snelheid van 4 minuut 50 per kilometer. Iets trager dan verwacht, maar ik wist (door de training), dat dit het dan gewoon is en… ik kon dit zonder tempoverlies volhouden tot kilometer 17! Daarna kwam het verval…

Voordat ik begon met Sportrusten en er veel over gelezen te hebben, bleef ik sceptisch over een ding: gaat dit wel goed met mijn pezen, aanhechtingen en spieren? Op kilometer 17 gingen mijn bovenbenen compleet verzuren, helaas. Maar ik kon door de pijn heen gecontroleerd blijven lopen. Maar mijn aanhechtingen en pezen in mijn knieën en heupen waren minder gelukkig. Dit is precies waar ik bang voor was en is ook uitgekomen. Ik heb geen blessure, dat voelt anders. En het doet wel echt pijn.

Ik moest tijd inboeten en kwam uiteindelijk met 1 uur 42 minuten en 10 seconden binnen.

We zijn inmiddels een week verder en ben volledig hersteld. Op woensdag voelde ik nog licht spierpijn, maar mocht geen naam hebben. Een hele beleving en voor herhaling vatbaar.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

3 reacties op "Joris de Coo, Halve marathon Amstelveen (2019)"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.