terug

Jacco Leeuwerink, Amsterdam Marathon (2018)

“Ik ben heel erg tevreden met mijn tijd, maar ook met de manier waarop ik heb kunnen genieten van de marathon van start tot finish. En dit was nooit gelukt zonder Sportrusten en trainen met een hartslagmeter.”

Voor Sportrusten had ik al veel hardloopervaring. Ik liep (al best lang geleden) een 10 km in 37 minuten, en de halve marathon in 1u23. Ik was benieuwd wat ik kon op de marathon.
En dat viel vies tegen. Mijn eerste marathon liep ik 16 jaar geleden in 3u24. Op zich een prima tijd, de finish was gehaald, maar toch gaf het weinig voldoening. Dat kwam omdat de eerste helft daarvan in 1u30 was gegaan, waarna ik allerlei krampen had gekregen en flinke stukken had moeten wandelen. Later probeerde ik de marathon nog 2 keer. En elke keer was het weliswaar weer een ervaring, maar dan toch vooral een pijnlijke en teleurstellende.

Als je bij kilometer 30 al stukgaat, dan is de finish nog heel heel ver. En toen kreeg ik van een vriend het Sportrusten-boek. De aanpak sprak me aan omdat ik tijdens de voorbereiding voor mijn vorige marathons altijd last kreeg van blessures en algehele vermoeidheid. Ik was benieuwd hoe dit met Sportrusten zou gaan. Ik had hierbij overigens wel een flinke portie scepsis (14km? Echt?), maar ik wilde het toch wel proberen.

Voordat ik begon met het schema, heb ik eerst bijna een jaar de tijd genomen om ongeveer 10 kilo af te vallen, en rustig weer een goede looproutine op te bouwen. Daarna begon ik met de 100 dagen Sportrusten, gecombineerd met rustig en gezond leven. De eerste helft van het schema ging prima, maar ik ging niet echt vooruit. Ik bleef even hard lopen met dezelfde hartslag. Maar toen begon het schema toch ineens vruchten af te werpen en ging mijn marathontempo van 4:55 naar ongeveer 4:40. Ik liep nog een vlotte Dam tot Damloop, en keek met veel vertrouwen uit naar de marathon van Amsterdam.

Op de dag van de marathon was het schitterend weer. Fris, niet te veel wind. Kon niet beter. Vanaf het begin liep ik exact op tempo. En precies volgens het boekje liep mijn hartslag op van “marathon laag” (163) naar “marathon hoog” (168), en bleef daar een tijd lang stabiel. Elke 5km was weer netjes op schema. 20 kilometer, 25, 30, 35, het bleef maar goed gaan. Ik kon nog genieten, zwaaien naar vrienden. Tot het einde bleef ik een instorting verwachten, maar die kwam niet. De laatste paar kilometer werden wat zwaarder, maar ik kon nog prima blijven lopen en finishte in 3:18. De 2e helft van de marathon liep ik (maar) 2 minuten langzamer dan de eerste helft. Ik had nooit gedacht dat ik dit kon.

Ik ben heel erg tevreden met mijn tijd, maar ook met de manier waarop ik heb kunnen genieten van de marathon van start tot finish. En dit was nooit gelukt zonder Sportrusten en trainen met een hartslagmeter. Ik kijk uit naar een volgende marathon, ergens in een mooie stad in Europa. Ik kan iedereen Sportrusten aanraden.

Bedankt!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Jacco Leeuwerink, Amsterdam Marathon (2018)"