terug

Fred Molenaar, Brookings SD Marathon (2019)

“Ik was moe, maar niet kapot. Het voelde heerlijk om dit gedaan te hebben. Ik kan het iedereen aanbevelen.”

In 2012 liep ik mijn 2e marathon in Fargo, North Dakota. Tijdens mijn eerste marathon kreeg ik na 30 km krampverschijnselen en heb ik de laatste 12 km afwisselend gewandeld en hardgelopen. Zodra de kramp de kop opstak moest ik weer wandelen. Voor beide marathons had ik een traditioneel trainingsprogramma gevolgd, maar voor de 2e had ik wat aanpassingen gedaan. Een aantal kortere trainingen, ongeveer een per week, had ik overgeslagen omdat het voelde als een te grote belasting. Het resultaat was echter precies hetzelfde. Beide marathons eindigde ik met een tijd van rond de 4 uur, maar niet met een goed gevoel. Ik besloot om het voortaan maar bij halve marathons te houden.

Eind 2017 ontdekte ik het 100 dagen of 14 km trainingsprogramma en besloot om toch nog een keer een marathon te proberen. Ik koos voor de marathon van Rochester Minnesota in mei 2018. Ik vogelde zelf mijn maximale hartslag uit op een loopband (de Minnesota winter dwong me daartoe) en startte mijn 100 dagen. De training verliep prima tot een week voor de marathon. Ik verrekte iets in mijn linkerbil en kon niet meer pijnvrij hardlopen. Een aantal bezoeken aan de chiropractor brachten enigszins uitkomst en ik kon de 2 x 12 minuten van de laatste week goed volbrengen. Ik zou wel zien waar het schip ging stranden.

De weersvoorspelling voor de dag van de marathon was niet goed. Heel erg warm zou het worden. Zo warm, dat de organisatie besloot om de marathon af te gelasten. Ik was niet heel erg teleurgesteld en zou nog steeds de halve marathon lopen die wel doorging. Ik dacht dat het een makkie zou worden (had al een halve in april gelopen die erg makkelijk ging) en had iets teveel gefeest de avond van te voren. Het warme weer en mijn verrekte bil deden de rest. Het werd een marteling en ik finishte ruim boven de 2 uur.

Nu wist ik nog steeds niet of het zou werken, en mijn hardloopvrienden waren allemaal nog steeds terughoudend over het programma. Ik moest het dus nog een keer proberen.
Ik koos deze keer voor de Brookings marathon die voor de 50e keer werd gehouden. Het was schrijf je in en krijg de tweede gratis. Dat kon ik als Nederlander natuurlijk niet laten lopen. De datum: 11 mei.

De eerste 2 weken van het programma deed ik 3 keer in de week een bootcamp, waardoor er van lopen niet veel terecht kwam. Daarna pakte ik het schema goed op, maar het voelde zwaar en moeizaam de meeste keren. Ik was blij met de vogels kijken dagen in het schema. Pas in april begon het wat makkelijker te gaan en ik had ook nog een 15 km race gepland die mooi in het programma paste. Rond de Pasen moest ik nog voor mijn werk op reis naar Nederland en Rusland en miste nog 2 dagen training.

Het weekend voor de marathon liep ik 14 km en ging daarna 3 uur fietsen. Aan het einde van die rit kreeg ik kramp op dezelfde plek, net boven de knie, als tijdens mijn eerste twee marathons. Dat stelde me niet gerust.

Ik was al wel een aantal keer bij de chiropractor geweest om er voor te zorgen dat alles goed bewoog en ik geen stress blessure zou krijgen.

Eindelijk was het zover. Vrijdagmiddag naar Brookings gereden met mijn vrouw en 2 hardloop vrienden. Goed gegeten en daarna op tijd naar bed.

Zaterdag ochtend 11 mei om 7 uur was de start. Het hotel opende het ontbijt eerder zodat we wat konden eten. Brookings is een kleine marathon dus het was makkelijk om bij de start te komen. Na het volkslied, wat bij elk Amerikaans sportevenement wordt gezongen, gingen we van start.

De eerste paar kilometer bleef mijn hartslag opmerkelijk laag en ik liep heerlijk ontspannen samen met Brenda. Beide rond de 5:36 minuten per km. Dat zou een eindtijd van rond de 4 uur betekenen. Het ging me niet zozeer om de eindtijd maar ik wilde graag de hele afstand hardlopen deze keer. Brenda had last van haar kuit en besloot te switchen naar de halve marathon. Ik kon het verder zelf doen.

Mijn tempo bleef redelijk gelijkmatig en ik stopte bij elke waterpost om even rustig te drinken en een klein stukje te wandelen. Na 14 km voelde het nog steeds goed en ook bij km 21 was ik nog fris. Dit was al langer dan wat ik gelopen had sinds oktober 2018, maar ik was nog maar op de helft.

Langzamerhand begon de rechterkuit wat strak te voelen en de linkerbil/hamstring voelde ook niet meer helemaal fris. Maar het werd niet erger, en kilometer na kilometer kwam ik dichter bij de finish.

Ik had geweldige supporters die wel 10 keer langs het parcours stonden om me aan te moedigen. Ik haalde ook mijn andere hardloopvriendin Jessica in die iets te hard was vertrokken. De laatste 6 km werd het wel zwaar, en elk heuveltje voelde als een berg die ik soms even wandelend slechte, maar ik kon steeds weer hardlopen zonder al te veel problemen.

Bij de finish schreeuwde mijn vrouw dat ik alles er uit moest gooien, en ik kon zelfs nog een soort van versnelling eruit gooien. Voor de eerste keer een marathon hardlopend uitgelopen!

Ik was moe, maar niet kapot. Het voelde heerlijk om dit gedaan te hebben. Door de pauzes bij de waterposten en de korte wandelingen had ik wel wat tijd verloren en mijn eindtijd was 4:09. Maar ik had mijn doel bereikt en mijn vrienden verbaasd.

De volgende dag had ik wel stijve spieren, maar het was allemaal heel redelijk. Nu, 3 dagen na de marathon, voelt het bijna normaal en donderdag ga ik weer een stukje hardlopen. Ik ben om, en ben benieuwd of een van mijn vrienden het ook gaat proberen.

Zelf ben ik over mijn marathonweerzin heen en ik denk er al weer over om een volgende te plannen. Dan wil ik proberen het programma iets beter te volgen en ook wat meer voluit te gaan bij de “zo hard als je kan” dagen.

Ik kan het iedereen aanbevelen.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

4 reacties op "Fred Molenaar, Brookings SD Marathon (2019)"