terug

Frans van der Steen, Marathon Eindhoven

“Dat had ik of mijn omgeving nooit gedacht. Ik doe mee met een marathon!”

Eindelijk is het dan 10 uur. Vooraan in de verte zie ik lopers met een noodgang Eindhoven in rennen. Het duurt even tot we wandelen en daarna nog even totdat we in het laatste startvak aan het hardlopen zijn. Ik kijk op mijn horloge: 165 bpm. Dat is 20 slagen meer dan ik gepland had. Geeft niks, dat zal de adrenaline zijn. Gewoon ademhaling goed houden en tempo in de buurt van de 8 km/uur. Het plan is 5 uur te doen over de marathon. Iedereen stuift me links en rechts voorbij. Ik vind het best.

Dat had ik of mijn omgeving nooit gedacht. Ik doe mee met een marathon!

Maar ik heb wat te bewijzen. 10 jaar geleden kreeg ik Q koorts en het heeft 8 jaar geduurd voordat ik weer fit was. En ik realiseer me dat ik geluk heb; er zijn er zovelen die nooit meer fit worden na een infectie met die rotbacterie. Ik ben er gelukkig met veel sporten weer bovenop gekomen. Als ik de marathon volbreng, sluit ik het hoofdstuk af, dan ben ik voor mezelf weer 100% fit….

De voorbereiding was goed. Sportrusten-schema gevolgd, de Hardlooprevolutie tig keer geraadpleegd; test gedaan bij Stans (van der Poel red.) en haar adviezen nog enkele malen ter harte genomen, op tijd begonnen. Kleine blessures konden op tijd overwonnen worden en met veel vertrouwen en zin in een mooie dag stond ik aan de start.

Na een kilometer of acht daalt de hartslag nog steeds niet. De eerste wandelaars haal ik na zo’n 10 km al in. Wat is het warm. Tot 20 km gaat het op de hartslag na wel prima eigenlijk. Alleen maak ik me ondertussen wel zorgen over die hoge hartslag van minimaal 166 bpm. Ga ik het zo wel halen? Dit kan toch eigenlijk niet uren zo doorgaan? En mijn ademhaling is toch meer passend bij die 145 bpm waar ik al tijden op train. Toch gek, die hartslagmeter doet het al maanden prima. Ik probeer het maar te vergeten en naar mijn lijf te luisteren.

‘Je bent net op tijd! Nog maar vier minuten voordat ik je uit het parcours moet halen!’ roept een man met een hesje en halve marathon-medailles om zijn arm. Ik loop snel door; ik wist dat de kruising op 21 km kritisch zou worden want deze moet weer op tijd vrij zijn voor het verkeer. Pff, net gehaald dus.

Na 25 km krijg ik het zwaar. Ik zie al diverse deelnemers in de berm liggen. Gelukkig zijn er voldoende ambulance en EHBO medewerkers paraat. Ik krijg het zelf ook benauwd. Misselijk van de warmte; 175 bpm zegt de hartslagmeter. Alhoewel mijn ademhaling rustig is en mijn benen nog best willen, besluit ik even te gaan wandelen. Balen – dat was ik niet van plan, maar ik zie mezelf liever wat later finishen dan uitvallen. Dankzij een paar sponzen in de nek van een goede vriend en supporter zakt de misselijkheid weer weg. Ik jog verder.

Bij 32 km krijg ik het weer. Ik ben niet alleen – nu zijn er echt veel uitvallers. Weer even wandelen en als de hartslag wat zakt en de misselijkheid wat wegtrekt begin ik weer te joggen. Alles doet nu behoorlijk pijn, maar supporters en de geweldige ambiance sleuren me er doorheen. Vooral gezin, familieleden, toffe buurman, vrienden en een hardlopende collega die een stukje meeloopt zijn een grote steun voor me.

Nog een of twee keer wandel ik een stukje. Daarna zet ik de blik op oneindig en loop ik de laatste kilometers naar de finish door. Luid aanmoedigende gezinsleden merk ik niet eens meer op (sorry) en gefocust versnel ik door naar de finish.

5:32:35 – Een half uur later dan gepland, maar met deze warmte vind ik ’t best. Missie geslaagd; wat een fantastisch gevoel!

Ik vind mijn gezin en met een blij gezicht en een vreselijk stram lijf gaan we langzaam richting auto. Hier ga ik nog lang van nagenieten. Bedankt aan iedereen die me hielp in deze missie; hallo fitte nieuwe toekomst!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Frans van der Steen, Marathon Eindhoven"