terug

De eerste marathon van Paul (Amsterdam 2018)

“Wat een prachtige belevenis die 100 dagen en dan ook nog eens marathon”

Mijn eerste marathon

In 2015 met pensioen gegaan en in 2016 het hardlopen serieus opgepakt en 1x in de 3 dagen gaan lopen. Ook een paar circuits gelopen, eerst de 10 km in training daarna AMC Loop 15 km en dan als logisch volgende stap de Dam tot Damloop ,10 Engelse mijl.

Tussendoor nog wat klassiekers gelopen, Zandvoort en de 7-heuvelenloop. Met zo een 2,5x per week lopen ging dat prima. Toen las ik over sportrusten. Leek me een logisch verhaal, dus de stoute schoenen aangetrokken en het pakket aangeschaft en 100 dagen getraind voor de halve marathon.

Begin dit jaar in Amstelveen voor de eerste keer de halve marathon gelopen waarbij het devies was: eerste 5km rustig en daarna op gevoel uitlopen. Dat lukte me en de rest ging vanzelf en toen men mij vroeg hoe dat was, was mijn antwoord eigenlijk ‘een eitje’ 🙂 Tja als een halve marathon een eitje is wat is dan de volgende stap? Juist 100 dagen sportrusten en dan in mijn eigen stad in het glorieuze Olympisch stadion binnenkomen en roepen: “Zo, die marathon heb ik ook in de pocket”.

Zo geroepen zo gedaan.

Nu dacht ik 4x per week trainen kan wel saai worden, dus ik neem elke keer een andere route. Dat combineert mooi met Citystrides waarbij je in een stad/gemeente loopt en keurig elke keer ziet waar je gelopen hebt en gelijk in competitie bent met andere mensen.

Door de 4x per week training liep ik al snel een groot gedeelte van de 6491 ‘straten/objecten’ die Amsterdam in Citystrides telt. Zo leer je je stad nu eens werkelijk kennen! Van de Kalverstraat tot de voetbalvelden en van Durgerdam en Holysloot tot in de havens! De trainingen lukte allemaal redelijk alhoewel de hartslag vaak wel iets te hoog lag, de afstanden door mijn speciale manier van lopen soms ook wat langer waren en de snelheid beduidend lager dan bij de training voor de halve marathon. De laatste 3 trainingen ook nog eens getraind met een gelletje na 10km en ik voelde me er helemaal klaar voor!

Ideaal weer voor de marathon, dat bleek later ook toen Amsterdam het predicaat snelste marathonstad van Nederland kreeg. Ik had eigenlijk 2 plannen: de eerste was de marathon linksom of rechtsom uit te lopen, de 2e was een redelijke tijd/snelheid aan te houden. In het startvak bleek ik me opgegeven te hebben voor 4 uur (ik had toen nog geen idee hoe de trainingen gingen) maar dat leek me gezien de trainingen te snel dus ik dacht ik loop met de pacers van 4 uur 10 mee. Uhhhh was ik even vergeten dat ik op hartslag liep?? Daar leek het eigenlijk wel op. We starten en na 100 m dacht ik al dat dat redelijk snel was . In mijn trainingen startte ik sowieso altijd langzaam de eerste 2 à 3 km. Maar met de gedachte van de dood of de gladiolen toch maar blijven doorlopen. Eigenlijk houd ik niet zo van dat massale gedoe, maar voor één keer was het wel leuk. Wat een goede verzorging onderweg! Op mijn langere trainingen nog wel eens flinke dorst gehad na 14km, maar hier om de 5km water, bananen, Isostar, muziek en supporters! Hulde aan de organisatie.

Na 3 km was ik lekker ingelopen en kon ik het tempo goed volhouden. Hartslag was wel iets (5 slagen) te hoog, net zo als in de trainingen. Na de eerste 10K dacht ik, dat houd ik nog wel 10K vol. Na 21 en een kwart km dacht ik, nu gaat het echt beginnen: twee halve marathons achter elkaar wie bedenkt er zoiets geks 🙂

Na 25 km was er een ravitailleringspost en heb ik even de tijd genomen om wat te drinken en te eten. De pacers liepen echter door en dat koste me heel wat moeite om ze in te halen. Hartslag veel te hoog, rustig ademhalen en de hartslag weer iets naar beneden maar te weinig. Doordat ik een sprintje inzette voelde ik ook opeens ergens spieren in mijn heup die ik nog nooit gevoeld had, dus daarna geen grote versnellingen meer ingezet.

Bij de volgende post langzaam voor de pacers uitgelopen zodat ik geen snelle sprint meer hoefde te trekken. Bij 30km voelde ik opeens een geestelijke euforie, 30km was ver voorbij wat ik ooit gelopen had. Helaas leek het opeens of de pacers steeds harder gingen lopen. Was dat nu verbeelding ? (later zag ik in mijn runkeeper dat ze inderdaad iets (0,3 kmpu) harder gingen lopen) Mijn hartslag ging omhoog en liep richting mijn omslagpunt. Rustig adem in, adem uit, rust, adem in, adem uit rust. Hartslag bleef net onder mijn omslagpunt.

Nu sloeg toch enige twijfel toe: moest ik toch maar mijn strategie van de pacers wijzigen? Tja, ik was maar 1x van plan de marathon te lopen dus ik dacht ik mag wel diep gaan. Inmiddels begon een nieuw fenomeen de kop op te steken: ik bleek ook nog gewrichten te hebben en die begonnen aan alle kanten te kraken. Mensenkinderen wat een gewrichten heeft een mens: knieën, heupen, voeten, rug…. Ik voelde ze allemaal.

Na 33 km dacht ik aha nog maar 9 km. Aan de kant stonden weliswaar een leger mannen met hamers, mijn benen begonnen een beetje als pulp aan te voelen, de pacers begonnen nu naar mijn gevoel te sprinten (we passeerden inmiddels wel bosjes hard- en zachtlopers). Ik voelde me echter nog steeds euforisch en dacht links- of rechtsom, die marathon ga ik uitlopen. Toen keek ik op mijn horloge en zag dat ik 3 slagen boven mijn omslagpunt liep. Was ik nu klinisch dood? Een verstandig besluit leek me op toch maar even een stukje te gaan wandelen. En zo ben ik de laatste 9 km luisterend naar de signalen van mijn lichaam in een sukkeldrafje en af en toe wandelend naar de eindstreep gelopen. In die laatste 9 km verloor ik 20 minuten op de geplande tijd en kwam uit op 4 en een half uur. Dat was eigenlijk precies de tijd die de laatste trainingen voorspelden! Maar wat een goed gevoel, op mijn 67ste een marathon gelopen in een leuke amateurtijd. Het mooiste vond ik nog dat ik op de foto’s die ik later zag overal op stond met een brede glimlach en zo voelde ik de marathon ook.

Later kwam ik in de Metro een Belg tegen die heel veel marathons had gelopen en die uiteraard verbaasd was dat ik hoogstens 14 km had getraind. Hij vertelde me dat na 30 km je moest leren door de pijn heen te bijten, want dat altijd zwaar was. Dat wil ik graag geloven daarom leek me een 14K schema ook zo heerlijk. Tijdens de trainingen nooit een centje pijn en tijdens de marathon alleen het laatste stukje wat zwaarder! Mooi toch.
Van je fouten leer je het beste. Ik had uiteraard min of meer op hartslag getraind, maar was op een tijd weggegaan. Dat rijmde niet helemaal met elkaar. Alhoewel ik maar één keer een marathon wil(de) lopen zou ik het toch eigenlijk nog een keer moeten doen, maar dan wat strakker ‘sportrusten’ Verder heb ik weinig last gehad. Na 2 dagen geen spierpijn van betekenis en 2 weken relatieve rust genomen.

Wat een prachtige belevenis die 100 dagen en dan ook nog eens marathon 🙂

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "De eerste marathon van Paul (Amsterdam 2018)"