terug

Bionda, Tilburg 2017 (4u41)

“Mijn marathon hartslag was mijn kompas en mede daardoor heb ik het gehaald”

Ik weet het nog goed… Zaterdag 20 mei, ruim een week voor de tweede marathon die ik ooit zou lopen. Ik zit op de bank het nieuws te kijken en zoals gewoonlijk sluit deze af met het weerbericht voor de komende week.. Wat ik zie stemt me nou niet echt Run Happy… ze geven de hele week tropisch on-Nederlands weer af!!! Dat vraagt om wat aanpassingen want ik loop immers de allereerste editie van de Tilburg marathon op 28 mei 2017 en nu juist op die dag geven ze 29 graden af. Ik weet uit ervaring dat lopen in warm weer niet mijn sterkste kant is en dan heb ik het normaal gesproken over lopen in circa 20 graden, niet 29! Maar ik ben vastberaden… de laatste “lange” duurloop zit er op, alleen nog maar 2 x 12 minuutjes los lopen. Ik zet door; laat maar komen die tropische marathon! De hele week zorg ik er voor dat ik extra drink en buiten het koolhydraten stapelen (lees: pasta eten) zorg ik ervoor dat ik ook wat extra zouten binnen krijg door wat “opkikkers” te drinken. Verder spreek ik met mezelf af dat ik op mijn marathon hartslag móet lopen en dat ik buiten de ISO mix in mijn “camel bag” ook bij iedere drankpost water moet drinken. De dagen voor de marathon zelf verlopen niet echt heel rustig. Mijn jongste dochter wordt op diezelfde 28 mei 3 jaar en dat vieren we met familie en vrienden op hemelvaartsdag. De dag daarna zetten we de tent op bij Vakantiepark Beekse Bergen en genieten daar van het safaripark en speelland. Goh, wat handig, het vakantiepark ligt op een kleine 5 km fietsen van de start / finish van de marathon. Zondag, marathondag, begint vroeg. De organisatie heeft i.v.m. het warme weer de start een uur vervroegd, dus om 06:30 stap ik de tent zo stilletjes mogelijk uit om mijn gebruikelijke ochtendritueel in gang te zetten: Koffie erin, boterhammetjes met appelstroop, banaantje, camel bag gevuld en nog 3 keer gekeken of ik nu echt alles mee heb wat ik mee wil nemen voor onderweg en na de race. Ik stap om 07:15 op de fiets en een klein kwartiertje later kom ik aan bij de schouwburg van Tilburg. Het is al gezellig druk met mede (kwart / halve) marathon lopers. Hoewel het vroeg is, is het al 20 graden. Na de laatste check en plaspauze stel ik me op in het startvak, ik ben er klaar voor. Uiteraard voel ik wat gezonde spanning, maar ben niet nerveus en mijn hartslag blijft redelijk laag. Ik denk dat dat komt omdat ik trouw het schema heb nageleefd en de adviezen van Anneke op heb gevolgd. Het is nu eenmaal bewezen dat het kan: een marathon uitlopen met maximaal 14K in training. En nu ga ik dat aan der lijve ondervinden. Om 08:30 klinkt het startschot, we komen in beweging…Ik probeer netjes op mijn lage marathonhartslag te lopen, maar dat lukt me niet helemaal. Ik kom uit op een constante 153 bpm, die ik makkelijk vol kan houden. Links en rechts halen mensen me in, ik blijf bij de persoonlijke afspraak dat ik me echt aan mijn marathonhartslag moet houden. De kilometers gaan lekker voorbij, ik voel me ondanks de warmte prima. Ik maak gebruik van iedere drinkpost en pak ook graag de natte sponzen aan voor wat extra verkoeling. Pas na 22 kilometer wordt het zwaarder, de temperatuur is inmiddels al flink wat graden gestegen en de route die het eerste deel nog veel in de schaduw liep is nu veel meer in de zon. Ik merk dat mijn hartslag zonder aanleiding flink omhoog schiet, vermoed dat de warmte daar deelgenoot aan is. Maar wellicht helpt het ook niet mee dat ik nodig moet plassen, dat doe ik uiteindelijk bij de drankpost van 25 kilometer. Daarna lukt het me om mijn hartslag weer constant te krijgen, nu op 155 bpm en daar blijft hij ook tot de finish. Ik blijf gestaag doorlopen en kom nu ook meer mensen tegen die me in de eerste etappe voorbij gesneld zijn. Sommigen daarvan zijn echt helemaal op en geven ook aan dat ze uitstappen, anderen ploeteren door, maar met grote moeite. Ik ben blij dat ik me heb gehouden aan mijn originele plan en dat ik me niet mee heb laten slepen met de rest. Na de 30 kilometer begin ik het moeilijker te krijgen, mijn hartslag blijft constant maar ik merk dat ik moeite begin te krijgen met het drinken en binnen houden van de energygels die ik samen de ISO drank ieder 10 kilometer nuttig. De echte dip komt tegen de 38 kilometer, je weet in je hoofd dat je maar een klein stukje moet, maar met die warmte en weeïg gevoel in mijn maag heb ik echt even moeite om de gang er in te houden. (Jeetje wat een pokke eind is dat toch 42,195 km!). Dat verandert al snel, want wat zie ik daar op de hoek van de straat?! Mijn man en twee meiden, eentje daarvan zelfs 3 jaar geworden op deze dag… de tranen prikken achter mijn ogen, ik val op mijn knieën voor ze neer en geef dikke knuffels en kussen aan mijn twee meiden. Mijn man spoort me aan om door te zetten, ik kan alleen maar uitbrengen dat het echt zwaar is nu en dat ik dit echt even nodig had. Na een slokje water van mijn oudste, die zelfs nog een stukje mee rent, zet ik de laatste kilometers in, die ik met hernieuwde energie tegemoet treed… De mensen aan de kant, juichen ons steeds enthousiaster toe, ik loop in de buurt van Freek en Annelies weet ik, want die namen en die van mijzelf worden veelvuldig geroepen (blijft leuk je naam op je startnummer). Rondom 40 kilometer staat de laatste drankpost voor de finish, ik neem dan ipv water de aangeboden cola wat mijn maag weer onder controle brengt (Runnersworld Leiden tip, heb je net als ik last van een opspelende maag tijdens lange duurlopen? Neem dan cola zonder prik mee, werkt altijd!). Het laatste stukje van de route brengt ons door de binnenstad van Tilburg en door een woonwijkje, alvorens te eindigen op de Schouwburg ring. De overgang van woonwijk naar finishgebied is voor mij op dat moment een beetje warrig en ik besef pas laat dat het er bijna op zit! Ik zet nog een laatste versnelling in en finish in een tijd van 04:41. Zeker geen PR (mijn tijd in London vorig jaar was 04:14) maar zeker wel een PB (Personal Best)! Nog nooit heb ik in zulke warme omstandigheden een hardloopwedstrijd gelopen, laat staan een marathon. Ik ben erg tevreden met het resultaat en ben er van overtuigd dat als ik op de conventionele manier getraind had, ik deze marathon niet in deze vorm had kunnen uitlopen. Mijn marathon hartslag was mijn kompas en mede daardoor heb ik het gehaald zonder daarbij blessures of ander leed op te lopen. Nu een dag later voel ik me prima, buiten de gebruikelijke spierpijn niet zo afgemat zoals vorig jaar na London. Ik kijk er zelfs naar uit om de marathontraining weer op de pakken, voor Berlijn in September! Dat gaan we zeker weer met het 100 dagen sportrusten schema doen! De Run Happy coaching van Anneke Wenker (sportrusten coach in Alphen aan den Rijn) was echt super en heeft mij heel veel geholpen. Evenals de inspirerende verhalen van en loopjes met mijn andere Run Happy loopmaatjes!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Bionda, Tilburg 2017 (4u41)"