terug

Aafke de Vries, Rotterdam Marathon (2019)

“Ik weet het zeker: als ik nog eens een marathon loop, dan weer met Sportrusten!”

“Ooit wil ik een keer een marathon lopen, het liefst voor mijn 50e”, hoe vaak had ik dat al niet gezegd? Vanzelf ging het niet gebeuren, en de 50 kwam in zicht, dus ik moest toch een keer actie gaan ondernemen. Eén ding wist ik zeker; als ik het doe, doe ik het met Sportrusten. Voor ellenlange trainingen had ik geen tijd en de theorie erachter klonk me heel logisch in de oren. Omdat na lange tijd eindelijk mijn heupblessure over was en ik in april weer met een opleiding zou beginnen en dus weer anderhalf jaar geen tijd zou hebben, besloot ik dat ik, net als mijn vriend Eelco, de marathon van Rotterdam zou gaan lopen op 7 april. Na toch nog wat twijfelen schreef ik me op 31 december in en begon vol goede moed aan het 100-dagen schema. Ik had de laatste maanden niet langer dan 10km gelopen, dus ik was benieuwd!

We deden zelf met een fiets de test om ons omslagpunt te bepalen, en bleken dezelfde maximale hartslag te hebben: 181. Omdat Eelco flink sneller loopt kwam zijn omslagpunt lager uit en zijn marathonhartslag hoger. Dat betekende dat ik, vooral in het begin, echt moest inhouden om netjes rond mijn marathonhartslag van 143 te blijven, en hij zijn best moest doen en hard moest lopen om die van hem (157) te halen. De trainingen ervoeren we dus heel anders.

Ik downloadde een app met luisterboeken op mijn telefoon en “las” tijdens mijn duurloopjes drie boeken. Een heerlijke afleiding! Tijdens de snellere loopjes probeerde ik wel te knallen. Eelco moest elke training flink aan de bak en had vaak het gevoel dat hij te hard moest lopen. We verbeterden allebei onze 10km tijd, al betekende dat niet veel voor mijn marathonhartslag: ik mocht met 1 hartslag hoger gaan lopen;-). Mijn voorspelde marathontijd daalde wel van 5.07 naar 4.53. Om onze core sterk te maken plankten we elke dag een paar minuten en ik liep iedere week een keer een duurloop op mijn nuchtere maag om op vetten te leren lopen, wat prima ging. Het was soms wel eens puzzelen om de trainingen in te plannen tussen mijn onregelmatige diensten door, maar over het algemeen heb ik de trainingsperiode niet als zwaar ervaren. De trainingen waren niet lang, er was er maar één per week wat zwaarder en ik hoefde niet te intervallen. Ik vond het leuk om te merken dat mijn snelheid toenam bij dezelfde hartslag, en dat ik vaak als ik mijn horloge checkte precies op 144 liep. Het tempo ging wennen en voelde natuurlijk aan. Twee weken voor de marathon hadden we nog een vakantie gepland staan; een weekje Egypte. Ojee, hoe moest dat met ons schema? Konden we daar wel lopen? We zagen het maar als een goede hitte-stage, want dat was mijn grootste angst: dat het warm zou zijn op 7 april, net als het vaak met vorige edities het geval was. We rustten die week maximaal uit, sliepen veel, aten gezond en trainden één keer op de weg, twee keer op de loopband en één keer op de crosstrainer. We haalden onze kilometers niet maar wat waren de trainingen zwaar in een gym waar de airco niet werkte en het 27gr en heel benauwd was. Ik zweet bijna nooit (vandaar mijn aversie tegen lopen in de warmte/zon) maar daar liep het zo van me af.

7 April naderde en het werd toch best spannend; zou het echt lukken… maar 14 km lopen en toch echt die hele afstand afleggen? Hoe zou het mentaal zijn om zo lang te lopen? En zouden mijn heupen en knieën dit wel houden? Ik had me echt aan het schema gehouden en niet toch stiekem een halve marathon of andere lange afstand gelopen. Enerzijds omdat ik wilde weten of het echt lukte met alleen die trainingen, en anderzijds omdat het me een schijnzekerheid leek; je bent met 21km nog maar op de helft, natuurlijk kun je dat, maar het zegt niets over de marathon. Ik vertrouwde op het schema en op alle positieve ervaringen van anderen. Als ik twijfelde las ik weer even wat ervaringsverhalen op de Sportrusten website, vooral van de langzamere lopers, en dat hielp mij echt!
En ja hoor, werd er eerst nog 10gr (heerlijk!) voorspeld, al snel liep de verwachte temperatuur op naar 20gr, en met zon erbij zou dat veel warmer aanvoelen. Maar ja, ik had er geen invloed op dus besloot het maar los te laten, al hoopte ik elke dag nog dat ik wat anders in mijn weer-app zou zien. We hadden een B&B in Rotterdam geboekt zodat we zondagochtend niet hoefden te haasten en rustig de expo konden bezoeken. Zaterdagavond legden we alles al klaar, speldden vast de startnummers op en gingen op tijd slapen. Zondagochtend na een bakje havermout met de tram naar de tassenafgifte, waar het al een gezellige boel was. Wat leuk om met al die lopers uit verschillende landen te zijn, die allemaal met hetzelfde doel hier waren. Ondertussen dronken we netjes onze bidon sportdrank op. Eelco startte vroeger en nadat ik hem naar startvak 2 had gebracht begaf ik mij na nog even een dixie bezocht te hebben naar startvak 5. Wij moesten nog een half uur wachten nadat de eerste lopers weggeschoten waren, dus ik ging maar even lekker op een stoepje zitten, ik voelde me eigenlijk best relaxt. Na nog wat water en een magnesiumshotje genomen te hebben was het zo ver. Mijn vak kwam in beweging. Ik besloot met de pacers van 4:40 mee te gaan. Als ik bij dit tempo een te hoge hartslag (ik wilde beginnen op 140 en laten oplopen tot 144/146) zou hebben, zou ik afzakken had ik bedacht. Wow, meteen de Erasmusbrug over, wat een uitzicht, vooral met die blauwe lucht erbij. Ik keek naar links en rechts en genoot, voelde me echt bevoorrecht dat ik hier mocht lopen, en voelde me sterk. Het tempo was goed en ik liep lekker. Toen ik de eerste keer naar mijn hartslag keek zag ik 157, dat zou nog wel zakken dacht ik, als ik wat verder was en de adrenaline wat gezakt. Ik had de pacer gevraagd of ze doorliepen bij de drankposten of gingen wandelen. Hij gaf aan dat ze iets sneller liepen zodat we tijd hadden bij de drankposten om even te wandelen/dribbelen. Ik was niet van plan om al rennend te gaan drinken en anderen om mij heen ook niet, dus daar waren we blij mee. Bij 5km kregen we inderdaad die tijd maar bij de volgende posten liepen ze gewoon door, dus dan ben je ze snel kwijt. Toen ik ook nog een keer mijn veter opnieuw strikte waren ze uit beeld. Toch kreeg ik ze steeds weer in het vizier en tot ongeveer 20 km zag ik ze voor me. Mijn hartslag steeg na die eerste keer kijken alleen maar meer, en ik liep het eerste deel tussen de 160-170. Ik twijfelde, was ik nu dom om dit tempo vast te houden? Het kwam ongetwijfeld door de warmte, als ik naar de 140 wilde moest ik gaan wandelen leek me. Ik besloot mijn hartslag helemaal los te laten, dit tempo voelde lekker, ik zou wel zien waar het schip strandde. Ik besefte dat me dit in het laatste deel de das om kon doen, maar waagde toch de gok.

Ik had me voorgenomen niet op de km-borden te letten en gewoon lekker te lopen, maar die dingen zijn zo groot dat je ze niet kunt negeren. En het gaf me ook houvast in de race. Zeker aan het einde liep ik echt van bord naar bord! Bij km 14 verwachtte ik iets van Sportrusten te zien, maar helaas was dat niet zo. Toch een beetje magisch punt, vanaf nu was alles langer dan ik gelopen had.

Bij km 21 stond mijn zwager, zo leuk om een bekende te zien en even te kletsen en wat te drinken. Hij rende een stukje met me mee, zei dat ik er goed uit zag en lekker liep, dus dat gaf moed!

Het begon al wel iets zwaarder aan te voelen, en de blaren die ik al bij 12km kreeg gingen steeds meer pijn doen. Maar ik liep lekker en keek uit naar de Erasmusbrug, die we bij ongeveer 26km weer over zouden gaan. Het was inmiddels al aardig heet geworden. Ik dronk bij elke post, nam iedere spons aan en stak bij af en toe even mijn hoofd onder een sproeier. Zo was het nog best uit te houden. Ik wist dat mijn zoon op 29km stond, bij de kubuswoningen, waar we op 41 ook weer langs zouden komen. Dus was 29 mijn nieuwe doel. Wat een verrassing toen niet alleen mijn zoon, maar ook dochter, haar vriend en de twee jongsten van Eelco daar stonden. Ik dronk er wat, en wisselde van schoenen. Ik was bang voor blaren en had mijn zoon mijn oude loopschoenen meegegeven. Wel met minder demping maar ze gaven net wat ruimte aan mijn voeten. Op naar de Kralingse Plas! Hier liepen we een lang stuk met de snellere lopers die de Plas al om geweest waren naast ons, alleen gescheiden door een lintje. (Ik wilde er best onderdoor kruipen maar had het vermoeden dat dit opgemerkt zou worden in de uitslag). Bij 30 begint de marathon las ik altijd maar het ging nog niet echt anders voelen. Af en toe checkte ik even mijn hartslag, en zag zelfs een keer 181 langs komen, mijn maximale hartslag! Eigenlijk liep ik de tweede helft steeds rond mijn omslagpunt, maar conditioneel voelde het niet zo en mijn ademhaling was rustig. Ik begreep zelf niet hoe ik nog zo kon lopen met deze hartslag.
Er is minder publiek rond de Plas, en de kilometers kropen steeds langzamer voorbij. Op km 34 stonden mijn moeder en broer, ook weer leuk! Weer even drinken, vertellen, foto maken , plassen in de bosjes en door! Daarna de videoschermen, waar helaas mijn filmpjes niet langs kwamen… Collega Anke stond op 35, ze zette me op de foto voor mijn in de team-app, en achteraf zag ik er daar nog heel fit uit eigenlijk. Maar het werd wel zwaar nu! Om me heen gingen steeds meer mensen wandelen en ook ik kon af en toe de verleiding niet weerstaan. Wat gingen die bovenbenen pijn doen! De laatste gel bij 36 (ik had ze om de 9 km genomen, dit beviel heel goed en totaal geen last gehad) en nu echt de laatste loodjes. Wat was het publiek op dit stuk geweldig! Rijen dik stond het, zo gaaf als je je naam hoort schreeuwen en “Kom op! Je kunt het!” Dat helpt echt even. Wat mij ook hielp was mijn muziek, ik had een playlist gemaakt met liedjes die ik echt leuk vond, en dat gaf net een extra boost. Ik zag de pacer van 4.50 langskomen. Dat betekende dat ik nog best binnen de 5 uur zou kunnen finishen, toch leuk! De kids stonden weer bij 41km, ik besloot door te lopen, dus alleen een high five te geven, waarbij ik mijn jongste zoon, die later gekomen was met zijn vriendin, helemaal over het hoofd zag en gewoon langs hem heen rende…op weg naar die lang verwachte finish. Dit laatste stuk moest ik mezelf echt toespreken. Mijn bovenbenen schreeuwden: stop hiermee! Maar ik had mensen met kramp langs de weg zien liggen, lopers kotsend in de berm zien staan, anderen afgevoerd zien worden met de ambulance, en ik liep hier nog. Zonder man met de hamer, zonder kramp, met een veel te hoge hartslag maar ach, wie boeide dat?? Ik ging het gewoon redden.

En dan de hoek om de Coolsingel op (nu niet meer wandelen!) het publiek zag ik niet meer, wel de streep met 500 meter op de weg… Best een eind nog, ik tuurde in de verte: waar was die f*cking boog? Ja hij kwam in beeld. Opeens hoorde ik mijn naam roepen; mijn loopvriendinnen die ‘s ochtends de kwart marathon hadden gelopen stonden langs de kant, leuk! En dan de laatste meters… Yes! Het is gewoon gelukt! In 4.55!
Eelco was al ruim een uur binnen en stond achter het hek in het uitloopstuk. Hij had het ook zwaar gehad maar had goed gelopen. Langzamer dan gehoopt, maar ook hij had last van de warmte. Gauw zochten we elkaar op om bij te kletsen. Wat was hij trots op me! En ik op hem natuurlijk. Met de kinderen aten we patat in de stad en voldaan reden we naar huis.

Ik was verbaasd hoe snel het herstel ging. Maandag en dinsdag flinke spierpijn in de bovenbenen, vooral trap af en gaan zitten waren een uitdaging. Maar verder voelde ik niets en woensdag was de spierpijn bijna weg. Op zondag weer rustig gelopen en dit ging prima.
Die eerste week was ik nog veel bezig in mijn hoofd met de marathon. Beleefde stukjes opnieuw en was vaak nog verbaasd dat ik ‘m gewoon ècht gelopen had. Alle reacties waren erg leuk en net als met een bevalling; de pijn vergeet je snel.
We namen die eerste week een massage bij een Keniaanse marathonloper die in de buurt woont, toen voelden we spieren die we nog nooit gevoeld hadden, gevoelig maar zo goed! Hij vond dat mijn spieren snel hersteld waren, alleen Sportrusten vond hij helemaal niks! Er moet minimaal 38km getraind worden! Haha. Ik weet zelf zeker dat als ik nog eens een marathon loop, ik het weer met Sportrusten ga doen. Ik weet nu hoe ver 35km is, dat ga ik echt niet in een training lopen!

Nu nog een marathon vinden waar ik geen kans heb op warm weer, dan kan ik mijn tijd vast verbeteren! (Zeker als er geen familie langs de kant staat en ik geen blaren heb;-)).

Bedankt Sportrusten! En Rob voor je support in de Koffiehoek!

Ik geloofde al in jullie schema maar nu zeker!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

8 reacties op "Aafke de Vries, Rotterdam Marathon (2019)"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.