terug

Hieke & dochter, Marathon Berlijn

“Na 1 stap over de finish denk ik: misschien nog wel eens een marathon! En dan zeker weer met Sportrusten!”

Eind 2017. Mijn dochter heeft een droom: ze wil een marathon gaan lopen. Tegen mij zegt ze; wat zou het super zijn mam om dat sámen te gaan doen!

Nou, dat vond ik nog niet zo’n goed plan. Een marathon stond niet op mijn lijstje (al heeft iedere hardloper ‘m denk ik wel ergens verstopt in het achterhoofd). Dus zei ik haar dat ze dat dan maar alleen moest gaan doen.

Een aantal weken later vraagt ze het nog eens; hoe vét zou het zijn mam!

Kortom, ik heb me laten overhalen. Máár zei ik; dan ga ik het met Sportrusten doen. Een traditioneel schema zie ik niet zitten. Zo gezegd, zo gedaan. In december hebben we ons ingeschreven voor de marathon van Berlijn, geen weg meer terug. Ik heb me aangemeld voor Sportrusten, en mijn 100 dagen zouden beginnen op 9 juni.

In het begin voelde het alsof ik niet echt aan het trainen was. Mijn dochter was al een maand bezig en maakte al veel meer kilometers. Maar dat is natuurlijk ook het idee van Sportrusten, minder kilometers maken.

De weken tikten verder en de trainingen gingen best goed. Het lukte steeds beter om met een lage hartslag lekker te lopen en langzaamaan ging het tempo iets omhoog. Hoe dichter we bij de marathon kwamen hoe nerveuzer ik werd. Of eigenlijk heb ik me de hele zomer afgevraagd waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Hóe had ik kunnen denken dat ik een marathon zou kunnen lopen. Halve marathons was geen probleem, daarvan had ik er al 10 gelopen. Maar dit was toch zeker een brug te ver. Mijn lijf zou het nooit houden.

Toen de 12 en 14 km trainingen kwamen bleef het goed gaan. Maar ik twijfelde of ik zo’n afstand op een dag 3x zou kunnen afleggen. Maar ik was vast besloten om gewoon te gaan starten en wel zien waar het schip zou stranden.

Toen werd het 14 september. We vertrokken met z’n vieren naar Berlijn. Mijn dochter en ik samen met onze mannen als supporters. Zaterdagochtend naar de Expo om het startnummer op te halen. Al een super sfeer op een oud vliegveld.

Ik was er nog steeds niet gerust op en was best gespannen. Op zondag werd ik wakker met barstende hoofdpijn (dit is voor mij niet vreemd helaas) het beloofde niet veel goeds. Eerst ontbijten in het hotel en daarna samen op weg met de metro naar het start terrein. Bepakt met gelletjes en knijpfruit (uiteraard getest) konden we het startvak in. Laat het nu maar gebeuren.

Het startschot klinkt en we zijn weg

Vanaf de start kan ik toch enorm genieten van alles om me heen, ondanks de spanning en hoofdpijn. We hebben afgesproken niet perse bij elkaar te blijven, maar elk onze eigen race te lopen. Het doel was uitlopen voor beide.

Omdat de hartslag toch iets hoger was dan met de trainingen liep ik wat langzamer dan gepland. En zo bleven we toch bij elkaar lopen. De eerste 5 km waren voorbij, de drinkpost hadden we netjes gebruikt om water te drinken en op het 7 km punt zagen we onze lieve mannen aan de kant. We hadden afgesproken om rechts te gaan lopen zodat we elkaar konden vinden onderweg.

Blijdschap! het ging goed. Op naar het 21 km punt, daar zouden we ze weer zien. We kwamen op het 10 km punt en het voelde goed. Wat een mensen aan de kant, alle hulpverleners en vrijwilligers. Alle supporters aan de kant. vele bands onderweg. Super sfeer! genieten de hele rit.

Het 14 km punt gepasseerd en het gaat nog steeds goed

We lopen nog steeds samen. Zo, dit was het eerste blokje. Nog 2 te gaan. Bij het 21 km punt missen we onze mannen, ze staan er niet óf we zien ze niet. Toch wel een teleurstelling! Maar we lopen rustig door. Mijn hartslag blijft mooi laag en ik voel me goed, probeer de hoofdpijn te vergeten. Na 25 km beginnen mijn heupen wat pijn te doen. De finish is er nog niet dus zit er maar 1 ding op; doorlopen. En dat lukt. Op 27 km staan dan toch onze mannen aan de kant! Verrassing! toch wel fijn om ze even te zien! Nu pas op 38 km weer contact. 38 km…. dat is best ver! Maar we blijven lopen, al gaat het niet zo snel.

28 km, ik voel me zo trots als een pauw

Het 2e blokje zit erop. Mijn dochter krijgt het ook zwaar, de benen worden moe. We blijven eten en drinken. Bij elke fotograaf die ik zie roep ik: lachen voor de foto! Ik sta dan ook ongeveer 100 keer met de handen in de lucht op de foto. 😉

Elke brandweerman of politieman die ik zie en elke vrijwilliger die me water aangeeft bedank ik, wat een feest. Kinderen die een high five geven, oude mensjes die staan te applaudisseren, ontroerend. We komen op het 35 km punt en ik denk, nu gaan we het halen.. maar het werd vanaf dat moment wel zwaar. Niet moe, geen man met de hamer maar de benen geven aan dat het wel bijna genoeg is. 38 km en daar staan de mannen weer. Ze zijn blij en trots dat we nog steeds hardlopend voorbij komen! Doorzetten!!! Je bent er bijna! En dat zijn we ook wel van plan. Vanaf dat moment heb ik mijn dochter bij de hand gepakt, moed ingesproken; doorlopen we zijn er bijna!

Hieke Osinga, Marathon Berlijn

En zo zijn we hand in hand onder de Brandenburger tor door gefinisht!

We hebben het gewoon geflikt!! Wat ben ik trots, op mijn dochter en ook op mezelf. Nooit had ik verwacht een marathon te kunnen lopen, en nu hebben we het gewoon gedaan! De hele zomer heb ik geroepen; dit is eens maar nooit weer. Na 1 stap over de finish denk ik… misschien nog wel eens een marathon! En dan zeker weer met Sportrusten!