Martathon van Amsterdam - martelgang
Geplaatst: 17 okt 2022, 15:06
Nou, ik heb hem uitgelopen maar tsjongejonge, wat een martelgang was het.
De eerste 12-14 km gingen wel redelijk soepel en mijn hartslag lag al snel mooi in mijn lage marathonhartslag-bereik (132-136). Daarna begon ik al wat spieren te voelen en dacht ik: oei, als dat maar goed gaat. Mijn hartslag liep al snel op naar boven de 140 en met de beginnende pijn in mijn spieren heb ik in de km's 14-21 wat gas teruggenomen en lag mijn hartslag in het bereik van mijn hoge marathonhartslag (137-141). Echt soepel voelde het helaas al niet meer.
Maar na ca 26 km begon ik het pas echt zwaar te krijgen en moest ik ook af en toe een stukje wandelen. De brug (oid) bij Duivendrecht heb ik gewandeld voor de eerste keer. Ik begon steeds meer te voelen dat mijn hele lichaam niet meer wilde en kreeg op steeds meer plekken pijn. Soms ook kleine pijnscheuten in mijn kuit, maar geen kramp of zo.
De laatste 12 km waren echt vreselijk en ik sleept me van km naar km. De waterposten waren al een tijdje een welkome onderbreking en een goed excuus om een stuk te wandelen. Mijn km tijden liepen uiteindelijk in de laatste 7 km op naar boven de 7 en zelfs 8 minuten. Wandelen hielp eigenlijk niet, want dat werd steeds meer zwalken. Zelfs in het olympisch stadion heb ik nog een stukje gewandeld, mijn lichaam wilde echt niet meer. Juichend over de finish komen ging helaas niet.
Na de finish voelde ik me echt slecht, super slap en bibberig. Over een hekje hangen of in het gras liggen hielp eigenlijk niet. Toen ben ik maar naar de Rode Kruis post gestrompeld en kreeg druivesuiker en heb even op een stretcher gelegen. Ik zag lijkbleek. Ze hadden erg veel moeite om mijn hartslag op te nemen, ik denk dat mijn aderen een beetje waren geschrokken van dit alles en zich hadden teruggetrokken. Daarna ging het iets beter en ben ik naar de uitgang gewaggeld naar mijn vrouw en dochter. Ik zag er (en voelde me) nog steeds niet goed uit en kreeg ook kramp als ik probeerde te zitten. Maar na een tijdje ging het iets beter. Toen zijn we een stuk naar de auto gewandeld en ging het wel weer.
Ik heb eigenlijk nog geen idee waar dit door gekomen is, ik heb netjes volgens schema mijn gelletjes genomen en volgens mij ook voldoende gedronken, steeds 2 bekertjes. Mijn vrouw denkt dat ik in de hele trainingsperiode te weinig (extra) gegeten heb. Ik weet het (nog) niet. In ieder geval een ervaring rijker. Gek genoeg wel dat uitstappen helemaal niet in mijn hoofd opkwam, totaal niet aan gedacht. Gelukkig maar. Vandaag gaat het in ieder geval een stuk beter, voel me nog wel moe en de spierpijn valt mee. Ik kan redelijk goed trappen op en af!
Mijn rusthartslag is nu een paar slagen hoger dan normaal, maar ben gewoon aan het werk en dat gaat goed. Ik heb me dus toch wel snel redelijk hersteld van het leegtrekken van alle voorraden (en meer) gisteren.
Op naar de volgende? Ik weet het nog niet...
De eerste 12-14 km gingen wel redelijk soepel en mijn hartslag lag al snel mooi in mijn lage marathonhartslag-bereik (132-136). Daarna begon ik al wat spieren te voelen en dacht ik: oei, als dat maar goed gaat. Mijn hartslag liep al snel op naar boven de 140 en met de beginnende pijn in mijn spieren heb ik in de km's 14-21 wat gas teruggenomen en lag mijn hartslag in het bereik van mijn hoge marathonhartslag (137-141). Echt soepel voelde het helaas al niet meer.
Maar na ca 26 km begon ik het pas echt zwaar te krijgen en moest ik ook af en toe een stukje wandelen. De brug (oid) bij Duivendrecht heb ik gewandeld voor de eerste keer. Ik begon steeds meer te voelen dat mijn hele lichaam niet meer wilde en kreeg op steeds meer plekken pijn. Soms ook kleine pijnscheuten in mijn kuit, maar geen kramp of zo.
De laatste 12 km waren echt vreselijk en ik sleept me van km naar km. De waterposten waren al een tijdje een welkome onderbreking en een goed excuus om een stuk te wandelen. Mijn km tijden liepen uiteindelijk in de laatste 7 km op naar boven de 7 en zelfs 8 minuten. Wandelen hielp eigenlijk niet, want dat werd steeds meer zwalken. Zelfs in het olympisch stadion heb ik nog een stukje gewandeld, mijn lichaam wilde echt niet meer. Juichend over de finish komen ging helaas niet.
Na de finish voelde ik me echt slecht, super slap en bibberig. Over een hekje hangen of in het gras liggen hielp eigenlijk niet. Toen ben ik maar naar de Rode Kruis post gestrompeld en kreeg druivesuiker en heb even op een stretcher gelegen. Ik zag lijkbleek. Ze hadden erg veel moeite om mijn hartslag op te nemen, ik denk dat mijn aderen een beetje waren geschrokken van dit alles en zich hadden teruggetrokken. Daarna ging het iets beter en ben ik naar de uitgang gewaggeld naar mijn vrouw en dochter. Ik zag er (en voelde me) nog steeds niet goed uit en kreeg ook kramp als ik probeerde te zitten. Maar na een tijdje ging het iets beter. Toen zijn we een stuk naar de auto gewandeld en ging het wel weer.
Ik heb eigenlijk nog geen idee waar dit door gekomen is, ik heb netjes volgens schema mijn gelletjes genomen en volgens mij ook voldoende gedronken, steeds 2 bekertjes. Mijn vrouw denkt dat ik in de hele trainingsperiode te weinig (extra) gegeten heb. Ik weet het (nog) niet. In ieder geval een ervaring rijker. Gek genoeg wel dat uitstappen helemaal niet in mijn hoofd opkwam, totaal niet aan gedacht. Gelukkig maar. Vandaag gaat het in ieder geval een stuk beter, voel me nog wel moe en de spierpijn valt mee. Ik kan redelijk goed trappen op en af!
Mijn rusthartslag is nu een paar slagen hoger dan normaal, maar ben gewoon aan het werk en dat gaat goed. Ik heb me dus toch wel snel redelijk hersteld van het leegtrekken van alle voorraden (en meer) gisteren.
Op naar de volgende? Ik weet het nog niet...