Marathon Chicago: pr (en volgende schema)
Geplaatst: 11 okt 2022, 14:42
Hoi,
Afgelopen zondag was dan eindelijk race-day. Spannend! Mijn 6e marathon en toen ik aan dit schema begon zag ik het als een experiment. In het voorjaar ook al een marathon gelopen (die niet geheel naar wens verliep; wegens kramp in de kuiten veel moeten wandelen na 28 km en uiteindelijk in 4.01 gefinished). De motivatie was even weg, ook al lange tijd wat last van een klein kwaaltje en ik zag het echt niet zitten om weer een schema met veel trainen en lange duurlopen te moeten afwerken. Toen kwam sportrusten op mijn pad. Ik heb me er eens goed in verdiept en heb er zo ontzettend veel plezier aan gehad! De motivatie was er weer en alleen de weg ernaartoe heeft me ontzettend veel gebracht. Omdat het niet mijn eerste marathon was, vertrouwde ik op mijn ervaring en ik zou wel zien waar het me bracht. Stiekem hoopte ik dit keer weer wel (zoals alle andere keren behalve de laatste) onder de 4 uur te finishen.
Helaas 2,5 week voor de start Covid opgelopen. Dat maakte me wel even onzeker. Wat zou dit doen met een intensieve inspanning? Maargoed. Ik voelde me de laatste week goed, en ik had geen (hoge) verwachtingen.
Daar stond ik dan aan de start.. Doordat het erg fris was, rilde ik enorm en de ademhaling was lastig onder controle te houden waardoor de hartslag ook wat aan de hoge kant was. Dat is ook normaal door alle adrenaline dus ik heb me gefocust op mijn ademhaling en eenmaal vertrokken was de kou weg en de ademhaling ok. Ik had me voorgenomen wel goed op de hartslag te blijven letten maar me ook niet gek te laten maken als die te hoog zou zijn. Kilometer na kilometer liep ik eigenlijk te hard. Dus de rem erop. Toch lukte het me niet om het tempo omlaag te krijgen. Gevoelsmatig liep ik heel relaxed, ademhaling was goed, hartslag net wat hoger maar probeerde die dan weer terug te brengen. Ik liep heerlijk en genoot, kreeg veel energie van de American support.. die gingen compleet uit hun dak. Ik was me ervan bewust dat ik een risico liep doordat ik toch harder liep. Bij de vorige marathon leidde dat tot kramp. Toen ik na km 25 nog steeds lekker liep en bij 28 het punt voorbij was waar t de vorige keer misging, heb ik niet meer gelet op het tempo. Als ik maar zou kunnen blijven lopen, dan was een tijd onder de 4 uur zeker haalbaar! Uiteraard begon ik de km’s wel af te tellen maar van verval was geen sprake. Ik verbaasde mezelf en bleef maar lekker lopen. Als ik dit kon volhouden zou ik zelfs een pr kunnen lopen! Volgens mij gaf me dat vleugels! Bij de laatste 7 km werden de bovenbenen wel pijnlijk. Ook dat herken ik wel. Keep on going! Go get that medal! Riepen de toeschouwers.. Bij km 37-40 zakte het tempo een klein beetje maar bij de laatste 2 ‘zag’ ik de finish en wist ik dat ik een hele goede race aan t lopen was. De laatste km (met nog een venijnig heuveltje) was de snelste km en ik vloog op die finish af in een voor mij aller snelste tijd ooit; 3:43:38!! Zooo blij! Ik liep zelfs een negative split! Ik begrijp echt niet hoe t kan maar voor mij heeft dit dus goed gewerkt! Ook ben ik een inspiratie voor mijn loopvriendinnen die natuurlijk wel eens wilden zien hoe dit zou uitpakken. De omstandigheden waren goed; perfect weer en ik moet erbij vermelden dat ik door Intermittend Fasting ook een paar kilo lichter ben. Dat heeft er ook toe bijgedragen.
Ik kan en zal dus iedereen het sportrusten kunnen aanraden!
Wel heb ik een vraag voor een volgend schema (volgend jaar pas). Ik heb deze marathon gelopen op een gemiddelde hartslag van 170 (max 189). Volgens het schema had deze 163 moeten zijn maar blijkbaar, gezien het verloop, kan ik deze hogere hartslag lopen. Laatst liep ik een 10 km voluit (ook in een pr overigens) op gemiddelde hartslag 180 en max 189). Wat zouden dan nu de hartslagen in de betreffende trainingen mogen zijn voor een volgend schema? Zouden jullie me hiermee willen helpen? Hoe lang kan ik blijven inloggen nu de 100 dagen voorbij zijn eigenlijk?
Excuus voor het lange verhaal; zie het als enthousiasme
Rest me jullie te danken!
Groet, Eveline Gubbels
Afgelopen zondag was dan eindelijk race-day. Spannend! Mijn 6e marathon en toen ik aan dit schema begon zag ik het als een experiment. In het voorjaar ook al een marathon gelopen (die niet geheel naar wens verliep; wegens kramp in de kuiten veel moeten wandelen na 28 km en uiteindelijk in 4.01 gefinished). De motivatie was even weg, ook al lange tijd wat last van een klein kwaaltje en ik zag het echt niet zitten om weer een schema met veel trainen en lange duurlopen te moeten afwerken. Toen kwam sportrusten op mijn pad. Ik heb me er eens goed in verdiept en heb er zo ontzettend veel plezier aan gehad! De motivatie was er weer en alleen de weg ernaartoe heeft me ontzettend veel gebracht. Omdat het niet mijn eerste marathon was, vertrouwde ik op mijn ervaring en ik zou wel zien waar het me bracht. Stiekem hoopte ik dit keer weer wel (zoals alle andere keren behalve de laatste) onder de 4 uur te finishen.
Helaas 2,5 week voor de start Covid opgelopen. Dat maakte me wel even onzeker. Wat zou dit doen met een intensieve inspanning? Maargoed. Ik voelde me de laatste week goed, en ik had geen (hoge) verwachtingen.
Daar stond ik dan aan de start.. Doordat het erg fris was, rilde ik enorm en de ademhaling was lastig onder controle te houden waardoor de hartslag ook wat aan de hoge kant was. Dat is ook normaal door alle adrenaline dus ik heb me gefocust op mijn ademhaling en eenmaal vertrokken was de kou weg en de ademhaling ok. Ik had me voorgenomen wel goed op de hartslag te blijven letten maar me ook niet gek te laten maken als die te hoog zou zijn. Kilometer na kilometer liep ik eigenlijk te hard. Dus de rem erop. Toch lukte het me niet om het tempo omlaag te krijgen. Gevoelsmatig liep ik heel relaxed, ademhaling was goed, hartslag net wat hoger maar probeerde die dan weer terug te brengen. Ik liep heerlijk en genoot, kreeg veel energie van de American support.. die gingen compleet uit hun dak. Ik was me ervan bewust dat ik een risico liep doordat ik toch harder liep. Bij de vorige marathon leidde dat tot kramp. Toen ik na km 25 nog steeds lekker liep en bij 28 het punt voorbij was waar t de vorige keer misging, heb ik niet meer gelet op het tempo. Als ik maar zou kunnen blijven lopen, dan was een tijd onder de 4 uur zeker haalbaar! Uiteraard begon ik de km’s wel af te tellen maar van verval was geen sprake. Ik verbaasde mezelf en bleef maar lekker lopen. Als ik dit kon volhouden zou ik zelfs een pr kunnen lopen! Volgens mij gaf me dat vleugels! Bij de laatste 7 km werden de bovenbenen wel pijnlijk. Ook dat herken ik wel. Keep on going! Go get that medal! Riepen de toeschouwers.. Bij km 37-40 zakte het tempo een klein beetje maar bij de laatste 2 ‘zag’ ik de finish en wist ik dat ik een hele goede race aan t lopen was. De laatste km (met nog een venijnig heuveltje) was de snelste km en ik vloog op die finish af in een voor mij aller snelste tijd ooit; 3:43:38!! Zooo blij! Ik liep zelfs een negative split! Ik begrijp echt niet hoe t kan maar voor mij heeft dit dus goed gewerkt! Ook ben ik een inspiratie voor mijn loopvriendinnen die natuurlijk wel eens wilden zien hoe dit zou uitpakken. De omstandigheden waren goed; perfect weer en ik moet erbij vermelden dat ik door Intermittend Fasting ook een paar kilo lichter ben. Dat heeft er ook toe bijgedragen.
Ik kan en zal dus iedereen het sportrusten kunnen aanraden!
Wel heb ik een vraag voor een volgend schema (volgend jaar pas). Ik heb deze marathon gelopen op een gemiddelde hartslag van 170 (max 189). Volgens het schema had deze 163 moeten zijn maar blijkbaar, gezien het verloop, kan ik deze hogere hartslag lopen. Laatst liep ik een 10 km voluit (ook in een pr overigens) op gemiddelde hartslag 180 en max 189). Wat zouden dan nu de hartslagen in de betreffende trainingen mogen zijn voor een volgend schema? Zouden jullie me hiermee willen helpen? Hoe lang kan ik blijven inloggen nu de 100 dagen voorbij zijn eigenlijk?
Excuus voor het lange verhaal; zie het als enthousiasme
Rest me jullie te danken!
Groet, Eveline Gubbels
