Mijn eerste halve marathon die niet mocht zijn
Geplaatst: 23 mar 2020, 12:20
Gister was het dan zover of toch niet?
Ik weet het nog als de dag van gister, juli 2013, samen met mijn broer had ik besloten om zonder enige hardloopervaring te gaan trainen voor de zevenheuvelenloop. Ik had een degelijke basisconditie van krachttraining en insanity, maar hardlopen was andere koek.
Toen ik tegen mijn moeder zei dat we de zevenheuvelenloop gingen lopen, barstte zij in lachen uit. Ja jullie wel, eerst zien dan geloven was haar zeer motiverende reactie. Wat ze niet wist, ondanks dat ze me zelf heeft opgevoed, is dat er geen betere manier is om mij te motiveren dan te schamperen op mijn ambitie.
Ik kreeg al snel ontzettend veel plezier in het hardlopen en had de smaak te pakken. De heuvelen werden met speels gemak overwonnen door onze serieuze (heuvel)trainingen en dit smaakte naar meer.
Al snel kwam de ambitie voor een marathon met uiteraard eerst verder trainen voor een halve marathon. Na een paar maanden sloeg het noodlot toe, na een lange dag fysiek werk lekker de 16km naar huis rennen. Dit moest ik bekopen met een pittige knieblessure die me direct terugbracht van rondes van 14km naar niet verder dan 5km en al snel kon ik niet meer hardlopen.
Na maanden van herstel, eigenwijs zonder fysio, dit keer op keer proberen op te pakken om enkel als hoogtepunt de zevenheuvelennacht van 7km nog 1x te voltooien. YES ik ben weer terug, 'guess who's back' (van Eminem) zong ik triomfantelijk in mezelf, helaas niets bleek minder waar. De daarop volgende dagen bleek mijn blessure in volledige hevigheid terug, toch te hard van stapel gegaan.
Daarna niet meer verder gekomen dan steeds een paar weken tot enkele maanden niet consequent hardlopen en weer stoppen, opnieuw en opnieuw.
Toen kwam het voorjaar van 2019 om de hoek kijken, overal rennende mensen en vol jaloezie keek ik hoe deze mensen lekker aan het hardlopen waren, dit wil ik ook.
In juli 2019 heb ik dan ook weer mijn stoute hardloopschoenen aangetrokken om wederom te gaan trainen, rustig opbouwen en door voor de marathon met de nodige tussenstops. Al snel leerde ik iemand kennen die lyrisch vertelde over sportrusten en mij maar al te graag de hardlooprevolutie wilde lenen. Net als ieder ander stond ik hier erg sceptisch tegenover, maar ik wilde wel een poging wagen. Dat trainen op hartslag sprak me toch wel aan.
Voorzichtig ging ik van start om het 5km schema verkort te doen, aangezien ik alweer even aan het lopen was en al snel door voor de 10km.
Ik kon niet wachten om aan mijn halve marathon schema te beginnen, want dit was toch waar ik weer naartoe wilde.
17 december was het dan zover, ik mag weer langzaamaan gaan dromen van de halve marathon. Tijdens dit schema sneuvelde het ene na het andere PR op zowel de 5km als de 10km. Waar ik 4 weken daarvoor nog ontzettend trots was op een PR op de 5km ging vervolgens 'even tussendoor' dat PR net zo makkelijk met een minuut verbetering weer de deur uit.
Daar is mijn laatste 10km voluit, laatste kans om je omslagpunt te testen, maar reken niet op een PR. Wat ben ik stuk gegaan die training en uiteindelijk 3 slagen onder mijn omslagpunt gelopen, ik was zó trots op mezelf dat ik zo diep heb kunnen gaan en dat werd beloond met wederom een PR, na mijn 47:07 eindelijk onder mijn felbegeerde 47 minuten gelopen: 46:47.
De Stevensloop kwam steeds dichterbij net als Covid-19. Toch even carnaval vieren tussen het schema door, precies goed gepland. Zaterdagochtend 10km lage HM hartslag, daarna feesten en zondag bijkomen. Maandagochtend 5km intensief, daarna feesten en dinsdag bijkomen. Mijn zus verklaarde me voor gek, maar alles voor het hardlopen. Maarja carnaval, glazen delen, veel mensen op een hoopje, toch wat slechter eten en ik werd ziek met nog een paar weken tot de Stevensloop. Training na training moest ik uitstellen en de griep zette maar niet door, dus ik bleef maar kwakkelen. Toen was ik het zat, fit of niet ik wil die trainingen in mijn benen.
Uiteindelijk anderhalve week vantevoren was ik redelijk hersteld, maar de crisis was in volle gang. Toen kwam het onvermijdelijke bericht dat de Stevensloop niet doorging.
Was ik teleurgesteld? Jazeker, maar ik was éíndelijk na al die jaren terug op niveau, sterker nog ik steeg boven mezelf uit op alle fronten. Ik ben in die tijd 8kg afgevallen (ik was zeker niet te zwaar) en fitter dan ooit tevoren. Het besluit was snel genomen, Ik ga de Stevensloop op eigen houtje lopen.
Gister was het dan zover, vrezend voor een volledige lockdown kreeg ik tot overmaat van ramp tijdens het voorbereiden de NL alert binnen. NL alert op zondag? Dit is een lockdown is het eerste wat door mijn hoofd schoot. Gelukkig was het 'slechts' nogmaals een dringend verzoek om de adviezen in acht te nemen, wat ik als verantwoordelijk buitensporter dus ook zeker heb gedaan.
Zo'n 2 weken geleden heb ik mijn laatste 10km op lage HM hartslag als generale repetitie genomen en verlengd naar 17km vanaf de start en het wedstrijdparcours gelopen. Zelfde tijd opstaan, zelfde eten, zelfde tijd starten, gelletjes alles erop en eraan.
Ik wist dus wat me gister te wachten stond, maar wat was ik toch nog zenuwachtig.
12:10 verscheen ik aan wat de start had moeten zijn, ik had al verschillende tijden doorgegeven hoe laat ik verwachtte op bepaalde punten te zijn en hoopte op wat support van familie die aan het parcours woont. Als grapje stuurde ik in de familie app dat de verwachtte tijden +10 minuten werden vanwege drukte in het startvak.
Ik begon prima, al werkte mijn hartslagmeter niet mee.
1KM: 5:32, fuck dat is veel langzamer dan mijn geplande 5:23 (01:52:00), maar stiekem hopen op 5:18 en daar begonnen ook direct de hevige steken in mijn zij waar ik de laatste 2 lange trainingen plots last van had, niet nu al! Ik wil een goede tijd lopen. 4km kei hard door die steken heen gebikkeld en ze zijn niet meer terug gekomen, het gemiddelde tempo nam langzaam af van 5:29 naar 5:21.
5KM: de komende kilometer vol tegen de stevige oostenwind in, koud had ik het allang niet meer. Ga ik hier voor mijn tempo of ga ik mijn energie sparen om de verloren tijd later in te halen, dan maar een beetje van beiden.
De waalbrug over was een beste uitdaging met stevige zijwind en best wel wat vals plat omhoog.
10KM: Daar staat mijn fantastische supporter en tevens sportruster Eef127 om mij aan te moedigen en moed in te praten, want ik was hier al aardig op door de harde wind en steken. Snel even die inmiddels zweterige handschoenen afgeven tijdens het rennen en een gelletje erin en weer door met hernieuwde energie. Ik liep achterop bij andere stevenslopers en kreeg weer vleugels toen ik hen in het voorbijgaan even aan kon moedigen.
14KM: Nog maar 7 kilometer te gaan en nog steeds geen last van mijn knie, maar wat is dit nou? Pijn in mijn middenvoetsbeentjes, kak dit ga je niet menen, gelukkig weer eruit gerend. Maar het volgende 'probleem' was al nabij, een van mijn 2 gevreesde oversteekplaatsen waar ik weleens veel tijd kon verliezen en ritme inleveren aangezien er geen organisatie is die de weg afzet. Wat een geluk ik kon behendig en veilig met een kleine wetsovertreding tussen de rijdende auto's door.
15KM: Ik zie Eef al staan en hoor haar juichen en aanmoedigen, maar wat ga ik stuk. Snel geef ik haar mijn lege flesje water, zodat zij deze bij kan vullen. Wat een topper!
16KM: Ik begin op te raken, maar mijn gelletje staat gepland voor 17km. Na een snelle overweging mijn gelletje genomen. Beter nu, nu het nog kan dan dat het dadelijk niet meer werkt en te laat is. Die laatste kilometer loop ik wel op karakter.
17KM: Daar staat Eef met mijn flesje water, "hoe gaat het?" schreeuwt ze al van een afstand en mijn armen zakken omlaag, "ik kan niet meer, maar ik moet" zeg ik terwijl ik haar passeer en het flesje water aanneem. "Kom op je kunt het! Nog maar een klein stukje!"
17,5KM: Ik kijk heel hoopvol in de verte, maar ik zie mijn zus niet met haar kinderen en ben licht teleurgesteld al had ik ze niet per se verwacht:( Maar wacht eens even dat is een straat te vroeg, ik zie het allemaal niet meer zo helder. Dan zie ik na een kleine kromming in de weg 3 gedaantes staan, waarvan de grote de kleine een zetje geeft "daar komt ie aan" hoor ik haar in gedachten zeggen en ik schiet vol. Snikkend en hijgend passeer ik dankbaar mijn joelende zus en haar 2 kinderen met geïmproviseerde bordjes "Go Youri" en "je bent er bijna", het enige wat ik nog uit kan brengen is een moeizame thanks. Wat had ik dit even nodig!
Aan de overkant fietst Eef mee over en ik loop snikkend verder, terwijl ik Eef hoor roepen "denk aan je ademhaling!". Oh ja juist, ademhaling. Ik herpak mezelf en loop met licht hernieuwde energie verder om nog even te bedenken hoe dankbaar ik ben voor deze geweldige support.
18,5KM: Daar staat mijn schoonzusje op de afgesproken plek te joelen en rent na een ellenboog bump nog een metertje of 50 mee over met bemoedigende woorden. Tja ik kan niet meer, ik wil verder, mijn hart wil verder, mijn conditie wil verder en mijn hoofd wil verder, maar mijn benen gooien roet in het eten.
Met het ontzettend lange stuk vals plat van de tunnelweg in het vooruitzicht zie ik het licht aan het einde van de tunnel. Alleen mij bracht dit licht helaas geen verlossing, maar een nog steiler stuk omhoog. Ongeveer een kilometer vals plat in totaal werd me even te veel en ik besloot om te gaan wandelen. Na welgeteld 5 seconden kwam die schreeuw in mijn hoofd waar ik wel niet mee bezig dacht te zijn om een goede tijd zo weg te gooien met nog maar ongeveer 1,5 kilometer te gaan.
Alles op alles en wat kwam ik moeizaam weer op gang.
19.5KM: Oke ik ben boven nog maar 600 meter te gaan, kom op dat is nog niet eens een warming up. Strompelend en struikelend liep ik door de straten van het centrum van Nijmegen om vervolgens de laatste afslag richting finish te nemen.
20KM: Zoals velen het wellicht herkennen geeft dat laatste stuk je vleugels. Met trots in mijn hart en vreugde dat ik eindelijk écht terug ben van mijn blessure zet ik nog een lichte versnelling in. Ik had de start wat naar voren gehaald, zodat ik zeker weten met een halve marathon zou finishen, dus ik was zo'n 50-100 meter eerder gefinished.
21.2KM: Uiteraard wilde ik mezelf mijn onthaal niet ontzeggen, dus zelfs daar bleef ik door rennen om op een fantastische wijze binnen gehaald te worden door Eef en mijn schoonzusje en tot mijn grote verbazing stond daar een groepje van zo'n 6 startende stevenslopers hard mee te joelen en klappen om me vervolgens onder hun luide gejuich en applaus huilend in Eef haar armen te storten en vervolgens mezelf ter aarde te storten om mijn benen hun welverdiende rust te geven op de lekkere door de zon verwarmde stenen.'
Eindtijd 01:53:54!
Nu is het zeker...
Guess who's back!
NB: Sportrusten en Eef bedankt voor de kennismaking met deze geweldige manier van trainen, next up: marathon. Let's make this dream come true.
Ik weet het nog als de dag van gister, juli 2013, samen met mijn broer had ik besloten om zonder enige hardloopervaring te gaan trainen voor de zevenheuvelenloop. Ik had een degelijke basisconditie van krachttraining en insanity, maar hardlopen was andere koek.
Toen ik tegen mijn moeder zei dat we de zevenheuvelenloop gingen lopen, barstte zij in lachen uit. Ja jullie wel, eerst zien dan geloven was haar zeer motiverende reactie. Wat ze niet wist, ondanks dat ze me zelf heeft opgevoed, is dat er geen betere manier is om mij te motiveren dan te schamperen op mijn ambitie.
Ik kreeg al snel ontzettend veel plezier in het hardlopen en had de smaak te pakken. De heuvelen werden met speels gemak overwonnen door onze serieuze (heuvel)trainingen en dit smaakte naar meer.
Al snel kwam de ambitie voor een marathon met uiteraard eerst verder trainen voor een halve marathon. Na een paar maanden sloeg het noodlot toe, na een lange dag fysiek werk lekker de 16km naar huis rennen. Dit moest ik bekopen met een pittige knieblessure die me direct terugbracht van rondes van 14km naar niet verder dan 5km en al snel kon ik niet meer hardlopen.
Na maanden van herstel, eigenwijs zonder fysio, dit keer op keer proberen op te pakken om enkel als hoogtepunt de zevenheuvelennacht van 7km nog 1x te voltooien. YES ik ben weer terug, 'guess who's back' (van Eminem) zong ik triomfantelijk in mezelf, helaas niets bleek minder waar. De daarop volgende dagen bleek mijn blessure in volledige hevigheid terug, toch te hard van stapel gegaan.
Daarna niet meer verder gekomen dan steeds een paar weken tot enkele maanden niet consequent hardlopen en weer stoppen, opnieuw en opnieuw.
Toen kwam het voorjaar van 2019 om de hoek kijken, overal rennende mensen en vol jaloezie keek ik hoe deze mensen lekker aan het hardlopen waren, dit wil ik ook.
In juli 2019 heb ik dan ook weer mijn stoute hardloopschoenen aangetrokken om wederom te gaan trainen, rustig opbouwen en door voor de marathon met de nodige tussenstops. Al snel leerde ik iemand kennen die lyrisch vertelde over sportrusten en mij maar al te graag de hardlooprevolutie wilde lenen. Net als ieder ander stond ik hier erg sceptisch tegenover, maar ik wilde wel een poging wagen. Dat trainen op hartslag sprak me toch wel aan.
Voorzichtig ging ik van start om het 5km schema verkort te doen, aangezien ik alweer even aan het lopen was en al snel door voor de 10km.
Ik kon niet wachten om aan mijn halve marathon schema te beginnen, want dit was toch waar ik weer naartoe wilde.
17 december was het dan zover, ik mag weer langzaamaan gaan dromen van de halve marathon. Tijdens dit schema sneuvelde het ene na het andere PR op zowel de 5km als de 10km. Waar ik 4 weken daarvoor nog ontzettend trots was op een PR op de 5km ging vervolgens 'even tussendoor' dat PR net zo makkelijk met een minuut verbetering weer de deur uit.
Daar is mijn laatste 10km voluit, laatste kans om je omslagpunt te testen, maar reken niet op een PR. Wat ben ik stuk gegaan die training en uiteindelijk 3 slagen onder mijn omslagpunt gelopen, ik was zó trots op mezelf dat ik zo diep heb kunnen gaan en dat werd beloond met wederom een PR, na mijn 47:07 eindelijk onder mijn felbegeerde 47 minuten gelopen: 46:47.
De Stevensloop kwam steeds dichterbij net als Covid-19. Toch even carnaval vieren tussen het schema door, precies goed gepland. Zaterdagochtend 10km lage HM hartslag, daarna feesten en zondag bijkomen. Maandagochtend 5km intensief, daarna feesten en dinsdag bijkomen. Mijn zus verklaarde me voor gek, maar alles voor het hardlopen. Maarja carnaval, glazen delen, veel mensen op een hoopje, toch wat slechter eten en ik werd ziek met nog een paar weken tot de Stevensloop. Training na training moest ik uitstellen en de griep zette maar niet door, dus ik bleef maar kwakkelen. Toen was ik het zat, fit of niet ik wil die trainingen in mijn benen.
Uiteindelijk anderhalve week vantevoren was ik redelijk hersteld, maar de crisis was in volle gang. Toen kwam het onvermijdelijke bericht dat de Stevensloop niet doorging.
Was ik teleurgesteld? Jazeker, maar ik was éíndelijk na al die jaren terug op niveau, sterker nog ik steeg boven mezelf uit op alle fronten. Ik ben in die tijd 8kg afgevallen (ik was zeker niet te zwaar) en fitter dan ooit tevoren. Het besluit was snel genomen, Ik ga de Stevensloop op eigen houtje lopen.
Gister was het dan zover, vrezend voor een volledige lockdown kreeg ik tot overmaat van ramp tijdens het voorbereiden de NL alert binnen. NL alert op zondag? Dit is een lockdown is het eerste wat door mijn hoofd schoot. Gelukkig was het 'slechts' nogmaals een dringend verzoek om de adviezen in acht te nemen, wat ik als verantwoordelijk buitensporter dus ook zeker heb gedaan.
Zo'n 2 weken geleden heb ik mijn laatste 10km op lage HM hartslag als generale repetitie genomen en verlengd naar 17km vanaf de start en het wedstrijdparcours gelopen. Zelfde tijd opstaan, zelfde eten, zelfde tijd starten, gelletjes alles erop en eraan.
Ik wist dus wat me gister te wachten stond, maar wat was ik toch nog zenuwachtig.
12:10 verscheen ik aan wat de start had moeten zijn, ik had al verschillende tijden doorgegeven hoe laat ik verwachtte op bepaalde punten te zijn en hoopte op wat support van familie die aan het parcours woont. Als grapje stuurde ik in de familie app dat de verwachtte tijden +10 minuten werden vanwege drukte in het startvak.
Ik begon prima, al werkte mijn hartslagmeter niet mee.
1KM: 5:32, fuck dat is veel langzamer dan mijn geplande 5:23 (01:52:00), maar stiekem hopen op 5:18 en daar begonnen ook direct de hevige steken in mijn zij waar ik de laatste 2 lange trainingen plots last van had, niet nu al! Ik wil een goede tijd lopen. 4km kei hard door die steken heen gebikkeld en ze zijn niet meer terug gekomen, het gemiddelde tempo nam langzaam af van 5:29 naar 5:21.
5KM: de komende kilometer vol tegen de stevige oostenwind in, koud had ik het allang niet meer. Ga ik hier voor mijn tempo of ga ik mijn energie sparen om de verloren tijd later in te halen, dan maar een beetje van beiden.
De waalbrug over was een beste uitdaging met stevige zijwind en best wel wat vals plat omhoog.
10KM: Daar staat mijn fantastische supporter en tevens sportruster Eef127 om mij aan te moedigen en moed in te praten, want ik was hier al aardig op door de harde wind en steken. Snel even die inmiddels zweterige handschoenen afgeven tijdens het rennen en een gelletje erin en weer door met hernieuwde energie. Ik liep achterop bij andere stevenslopers en kreeg weer vleugels toen ik hen in het voorbijgaan even aan kon moedigen.
14KM: Nog maar 7 kilometer te gaan en nog steeds geen last van mijn knie, maar wat is dit nou? Pijn in mijn middenvoetsbeentjes, kak dit ga je niet menen, gelukkig weer eruit gerend. Maar het volgende 'probleem' was al nabij, een van mijn 2 gevreesde oversteekplaatsen waar ik weleens veel tijd kon verliezen en ritme inleveren aangezien er geen organisatie is die de weg afzet. Wat een geluk ik kon behendig en veilig met een kleine wetsovertreding tussen de rijdende auto's door.
15KM: Ik zie Eef al staan en hoor haar juichen en aanmoedigen, maar wat ga ik stuk. Snel geef ik haar mijn lege flesje water, zodat zij deze bij kan vullen. Wat een topper!
16KM: Ik begin op te raken, maar mijn gelletje staat gepland voor 17km. Na een snelle overweging mijn gelletje genomen. Beter nu, nu het nog kan dan dat het dadelijk niet meer werkt en te laat is. Die laatste kilometer loop ik wel op karakter.
17KM: Daar staat Eef met mijn flesje water, "hoe gaat het?" schreeuwt ze al van een afstand en mijn armen zakken omlaag, "ik kan niet meer, maar ik moet" zeg ik terwijl ik haar passeer en het flesje water aanneem. "Kom op je kunt het! Nog maar een klein stukje!"
17,5KM: Ik kijk heel hoopvol in de verte, maar ik zie mijn zus niet met haar kinderen en ben licht teleurgesteld al had ik ze niet per se verwacht:( Maar wacht eens even dat is een straat te vroeg, ik zie het allemaal niet meer zo helder. Dan zie ik na een kleine kromming in de weg 3 gedaantes staan, waarvan de grote de kleine een zetje geeft "daar komt ie aan" hoor ik haar in gedachten zeggen en ik schiet vol. Snikkend en hijgend passeer ik dankbaar mijn joelende zus en haar 2 kinderen met geïmproviseerde bordjes "Go Youri" en "je bent er bijna", het enige wat ik nog uit kan brengen is een moeizame thanks. Wat had ik dit even nodig!
Aan de overkant fietst Eef mee over en ik loop snikkend verder, terwijl ik Eef hoor roepen "denk aan je ademhaling!". Oh ja juist, ademhaling. Ik herpak mezelf en loop met licht hernieuwde energie verder om nog even te bedenken hoe dankbaar ik ben voor deze geweldige support.
18,5KM: Daar staat mijn schoonzusje op de afgesproken plek te joelen en rent na een ellenboog bump nog een metertje of 50 mee over met bemoedigende woorden. Tja ik kan niet meer, ik wil verder, mijn hart wil verder, mijn conditie wil verder en mijn hoofd wil verder, maar mijn benen gooien roet in het eten.
Met het ontzettend lange stuk vals plat van de tunnelweg in het vooruitzicht zie ik het licht aan het einde van de tunnel. Alleen mij bracht dit licht helaas geen verlossing, maar een nog steiler stuk omhoog. Ongeveer een kilometer vals plat in totaal werd me even te veel en ik besloot om te gaan wandelen. Na welgeteld 5 seconden kwam die schreeuw in mijn hoofd waar ik wel niet mee bezig dacht te zijn om een goede tijd zo weg te gooien met nog maar ongeveer 1,5 kilometer te gaan.
Alles op alles en wat kwam ik moeizaam weer op gang.
19.5KM: Oke ik ben boven nog maar 600 meter te gaan, kom op dat is nog niet eens een warming up. Strompelend en struikelend liep ik door de straten van het centrum van Nijmegen om vervolgens de laatste afslag richting finish te nemen.
20KM: Zoals velen het wellicht herkennen geeft dat laatste stuk je vleugels. Met trots in mijn hart en vreugde dat ik eindelijk écht terug ben van mijn blessure zet ik nog een lichte versnelling in. Ik had de start wat naar voren gehaald, zodat ik zeker weten met een halve marathon zou finishen, dus ik was zo'n 50-100 meter eerder gefinished.
21.2KM: Uiteraard wilde ik mezelf mijn onthaal niet ontzeggen, dus zelfs daar bleef ik door rennen om op een fantastische wijze binnen gehaald te worden door Eef en mijn schoonzusje en tot mijn grote verbazing stond daar een groepje van zo'n 6 startende stevenslopers hard mee te joelen en klappen om me vervolgens onder hun luide gejuich en applaus huilend in Eef haar armen te storten en vervolgens mezelf ter aarde te storten om mijn benen hun welverdiende rust te geven op de lekkere door de zon verwarmde stenen.'
Eindtijd 01:53:54!
Nu is het zeker...
Guess who's back!
NB: Sportrusten en Eef bedankt voor de kennismaking met deze geweldige manier van trainen, next up: marathon. Let's make this dream come true.
