Mijn eerste marathon op mijn 67ste dankzij Sportrusten.
Geplaatst: 02 mar 2020, 13:39
Gisteren, een maand na mijn 67ste verjaardag liep ik met succes mijn eerste marathon dankzij het 100-dagen schema van Sportrusten. Even situeren.
Begin 2018 ging ik op mijn 65ste met pensioen. Om de overgang naar deze nieuwe levensfase te maken fietste ik in april en mei in mijn eentje heen en terug naar Santiago de Compostela, een onvergetelijke tocht van 5000 km. In topconditie en met 9 overtollige kilo’s minder kwam ik terug en die goede conditie moest natuurlijk bewaard blijven. Toen het intensief fietsen tijdens de winterperiode wat moeilijker werd, ben ik in december 2018 beginnen hardlopen. Dit had ik in meer dan 25 jaar niet meer gedaan door een hardnekkige achillespeesblessure indertijd.
Rustig opbouwen naar 5 km, dan naar 10 en 15 verliep vlot en in oktober 2019 liep ik op vraag van mijn schoondochter mee in de halve marathon van Brussel. Op dat moment maakte ik eerder toevallig kennis met Sportrusten en ik was meteen enthousiast. Voor mijn fietstrainingen had ik ook altijd op hartslag geoefend, dat kende ik. In een vlaag van jeugdige overmoed schreef ik me op vraag van mijn nichtje in voor de marathon van Kruibeke op 1 maart 2020, een nieuwe kleinschalige halve en volledige marathon in het schitterend natuurgebied van de gecontroleerde overstromingspolders van Kruibeke aan de Schelde. Ik zou hiervoor het 100-dagprogramma van Sportrusten volgen: geen duurlopen, op hartslag trainen en een mooi schema voor de winterperiode. Ik droomde er 30 jaar geleden al van om ooit eens een marathon te lopen. En zou het niet lukken, dan hadden we toch nuttig geoefend moet je maar denken. Mijn cardioloog en de sportarts gaven me groen licht. De sportarts van zijn kant geloofde niet echt in het Sportrusten-schema. Ik heb hem in zijn wijsheid gelaten. Hij zal niet elke dag 65-plussers moeten adviseren, denk ik.
Het 100-dagenschema verliep min of meer volgens plan, enkel verving ik de dag vogeltjes kijken door wekelijks een uurtje multisport in zaal met enkele vrienden. Eén week heb ik niet getraind omdat mijn achillespees terug begon te steken en ik geen enkel risico op blessure wilde lopen.
De dag van de wedstrijd kwam ik toch wel wat nerveus aan de start. Dat zag ik aan mijn hartslag die 10 slagen hoger tikte dan gebruikelijk. Pas na 3 km zakte die naar mijn hogere marathonhartslag. Maar ik voelde dat ik mijn vooropgesteld tempo vlot kon houden. Ondertussen liep ik moederziel alleen als laatste van de ruim 180 deelnemers, allemaal tijdlopers en zeker geen oude recreanten zoals ikzelf. Dat maakte dat ik in mijn eentje echt kon genieten van mijn loop en de schitterende natuur rondom mij. Na de voorbije winderige zondagen was de tegenwind die over de Schelde blies klein bier geworden. Tijdens de eerste twee stukken van 14 km kon ik zonder moeite mijn tempo houden en bleef mijn hartslag in mijn veilige zone. Na 30 km moest ik het tempo noodgedwongen wat laten zakken omdat mijn oude knoken en pezen wat begonnen te protesteren. Even wandelen bij het nuttigen van de gels en bij het drinken aan de bevoorrading hielp daarbij. Mijn hartslag bleef daardoor ook tijdens de laatste 14 km mooi binnen de zone. Het idee dat ik mijn eerste marathon binnen de tijdslimiet van 6 uur zou kunnen uitlopen gaf de nodige extra energie om ook de laatste kilometers nog volop te kunnen genieten. Vergezeld van mijn nichtje en haar man, die ondertussen de halve marathon hadden gelopen, liep ik breed lachend als laatste loper van de dag over de finish na 5u en 40 minuten sporten. Een geweldig gevoel dat ik niet snel zal vergeten.
Vandaag nog wat stram in de benen, nu enkele weken rusten en binnenkort lekker terug gaan fietsen en ontspannen hardlopen: laat die lente en de oude dag maar komen!
Begin 2018 ging ik op mijn 65ste met pensioen. Om de overgang naar deze nieuwe levensfase te maken fietste ik in april en mei in mijn eentje heen en terug naar Santiago de Compostela, een onvergetelijke tocht van 5000 km. In topconditie en met 9 overtollige kilo’s minder kwam ik terug en die goede conditie moest natuurlijk bewaard blijven. Toen het intensief fietsen tijdens de winterperiode wat moeilijker werd, ben ik in december 2018 beginnen hardlopen. Dit had ik in meer dan 25 jaar niet meer gedaan door een hardnekkige achillespeesblessure indertijd.
Rustig opbouwen naar 5 km, dan naar 10 en 15 verliep vlot en in oktober 2019 liep ik op vraag van mijn schoondochter mee in de halve marathon van Brussel. Op dat moment maakte ik eerder toevallig kennis met Sportrusten en ik was meteen enthousiast. Voor mijn fietstrainingen had ik ook altijd op hartslag geoefend, dat kende ik. In een vlaag van jeugdige overmoed schreef ik me op vraag van mijn nichtje in voor de marathon van Kruibeke op 1 maart 2020, een nieuwe kleinschalige halve en volledige marathon in het schitterend natuurgebied van de gecontroleerde overstromingspolders van Kruibeke aan de Schelde. Ik zou hiervoor het 100-dagprogramma van Sportrusten volgen: geen duurlopen, op hartslag trainen en een mooi schema voor de winterperiode. Ik droomde er 30 jaar geleden al van om ooit eens een marathon te lopen. En zou het niet lukken, dan hadden we toch nuttig geoefend moet je maar denken. Mijn cardioloog en de sportarts gaven me groen licht. De sportarts van zijn kant geloofde niet echt in het Sportrusten-schema. Ik heb hem in zijn wijsheid gelaten. Hij zal niet elke dag 65-plussers moeten adviseren, denk ik.
Het 100-dagenschema verliep min of meer volgens plan, enkel verving ik de dag vogeltjes kijken door wekelijks een uurtje multisport in zaal met enkele vrienden. Eén week heb ik niet getraind omdat mijn achillespees terug begon te steken en ik geen enkel risico op blessure wilde lopen.
De dag van de wedstrijd kwam ik toch wel wat nerveus aan de start. Dat zag ik aan mijn hartslag die 10 slagen hoger tikte dan gebruikelijk. Pas na 3 km zakte die naar mijn hogere marathonhartslag. Maar ik voelde dat ik mijn vooropgesteld tempo vlot kon houden. Ondertussen liep ik moederziel alleen als laatste van de ruim 180 deelnemers, allemaal tijdlopers en zeker geen oude recreanten zoals ikzelf. Dat maakte dat ik in mijn eentje echt kon genieten van mijn loop en de schitterende natuur rondom mij. Na de voorbije winderige zondagen was de tegenwind die over de Schelde blies klein bier geworden. Tijdens de eerste twee stukken van 14 km kon ik zonder moeite mijn tempo houden en bleef mijn hartslag in mijn veilige zone. Na 30 km moest ik het tempo noodgedwongen wat laten zakken omdat mijn oude knoken en pezen wat begonnen te protesteren. Even wandelen bij het nuttigen van de gels en bij het drinken aan de bevoorrading hielp daarbij. Mijn hartslag bleef daardoor ook tijdens de laatste 14 km mooi binnen de zone. Het idee dat ik mijn eerste marathon binnen de tijdslimiet van 6 uur zou kunnen uitlopen gaf de nodige extra energie om ook de laatste kilometers nog volop te kunnen genieten. Vergezeld van mijn nichtje en haar man, die ondertussen de halve marathon hadden gelopen, liep ik breed lachend als laatste loper van de dag over de finish na 5u en 40 minuten sporten. Een geweldig gevoel dat ik niet snel zal vergeten.
Vandaag nog wat stram in de benen, nu enkele weken rusten en binnenkort lekker terug gaan fietsen en ontspannen hardlopen: laat die lente en de oude dag maar komen!
