Terugkijken op de afgelopen 100 dagen
Geplaatst: 21 okt 2019, 11:52
13 juli begon mijn avontuur. Ik zou gaan trainen met Sportrusten. Na een aantal 'gewone' marathons wilde ik deze methode, die overigens door verschillende bekenden met succes was beproefd, ook wel eens uitproberen. Ik, 51 jaar 103 kilo, was er aan toe om een nieuw PR te lopen (dat stond op 3:52 uit 2012) en nu moest het gaan gebeuren.
Omdat de ambitie hoog is nemen we geen halve maatregelen, we stoppen met de alcohol, gaan beter eten en naast de 4 looptrainingen ook het streven om 2 keer per week de sportschool in te gaan.
De eerste weken was het bikkelen. Het trainen met de hartslagen op deze manier was nieuw. Toen ik door had dat het niet mijn gemiddelde hartslag was die in het schema werd aangegeven toen begin ik in mijn ritme te komen. Mijn 10km tijd zat rond de 48 minuten en met name mijn intensief training was iedere week flink aanpoten. De gemiddelde lagen rond de 4:35 per km en dat was even wennen.
Na een paar weken kwam ik echt in een flow, de trainingen liepen lekker, de snelheid nam toe. Mijn 10km tijd ging naar 46 minuten en de trainingsintensiteit nam steeds mee toe. Wat zeker thuis ook gewaardeerd werd is dat ik geen uren alleen met lopen bezig was maar dat loopjes waren die prima pasten in een avondschema zoals we dat thuis kennen (ik loop vaak pas rond 22:00 uur).
De grootste uitdaging, naast de best wel warme dagen die we gehad hebben in de zomer, was de zomervakantie. Samen met vrienden weg, gezelligheid, lekker eten, toch op tijd je bed uit om te trainen. De eerste paar dagen gingen lekker maar toen werd ik ziek, het leek een griepje maar flinke bronchitis er achter aan. In Frankrijk zijn ze niet lullig met medicijnen dus naast de antibiotica ook zeker 5 dagen prednison. Maar veel erger ook een ruime week niet trainen. Ik zat redelijk in zak en as, zag de marathon al aan mijn neus voorbij gaan. Toch een borrel gedronken (derde het goed met de medicijnen) en na drie dagen geaccepteerd dat ziek is ziek.
Toen las ik gelukkig ergens dat het schema zo is opgebouwd dat je ook 2 weken zou kunnen missen. Dat gaf hoop en moed. Weer thuis was duidelijk dat ik een flinke jas had uitgedaan. Snelheid was eruit, hartslag zat zeker 10 slagen per minuut hoger en ik zag mijn ambitie om een PR te lopen minder realistisch worden.
Gelukkig had ik na 1,5 week het ritme wel weer te pakken en zag ik ook dat de fitheid terugkwam. Mijn eerste snelle 10k na de vakantie was wederom 46 minuten dus ik zat in ieder geval weer op dat niveau. Mijn laatste 10k, 3 weken laten, zat onderin in de 44km. Ik was helemaal terug en in plaats van een ambitie op 3:45 durfde ik al iets meer naar 3:40 en zelfs 3:35 te gaan kijken.
Aan het einde van mijn trainingsweken was mijn VO2Max op mijn Garmin torenhoog en woog ik nog 95 kilo. Alles leek te wijzen op een mooie marathon.
Ik liep zondag samen met een vriend van me die met een gelijke ambitie en traditioneel schema had getraind (bij de Aart Stigter loopgroep). Afspraak was dat we op 5:05 weggingen en na 30km zouden zien. De blokkade in de eerste kilometer hielp even niet de eerste kilometers (je gaat toch weer inlopen) maar de 21,1 zaten we op 5:03 gemiddeld.
Na 27 kilometer kwamen de eerste pijntjes en ging het tempo naar 5:15. Ik voelde mijn hamstring wat trekken maar door goed op de techniek te letten liep ik dat er weer uit. Ik merkte mij 30km wel dat ik meer ging nadenken. Het schema zegt tot 15km op je lage marathon hartslag lopen (dat was gelukt) tot 30km op je hoge hartslag marathonharstslag lopen (ook dat was gelukt) en de laatste 12km is overleven (mijn vrije vertaling).
inderdaad had ik op 36 kilometer de man met de spreekwoordelijke hamer. Was het de slechts 3 gelletjes en maar 4 keer water drinken of toch het gebrek aan de lange afstanden in de benen. Op 38 km kreeg ik aanzettende kramp in mijn kuiten, dus even rekken aan de kant en weer verder), halverwedede 39 km weer die #$%^&*( kuiten, weer even rekken. Op ruim 40 nogmaals rekken en toen op het tandvlees verder. Alles voelde ik, van mijn armen tot mijn heupen, van mijn rug tot mijn enkels. Maar het lopen door de haag van mensen werkt helend, dus ik voelde het wel maar wilde het niet voelen en dat ging goed.
De entree in het stadion is super, speurend over de tribunes naar bekenden en ondertussen proberen netjes te lopen. Majestueuze momenten en een enorme ontlading toen ik over de finish kwam in 3:42. 10 minuten van mijn PR afgelopen en nog zoveel ruimte voor verdere verbetering. Door de pijn heen was de euforie gigantisch. Dat Sportrusten werkt dus!!! Zelfs voor mij.
Vandaag ben ik aan het terugkijken en aan het bedenken hoe ik volgend jaar onder 3:40 kan lopen. Waar te verbeteren? Meer magnesium en ijzer? Misschien toch een keer een langere afstand? Of gewoon hard doortrainen en accepteren dat die laatste kilometers gewoon retezwaar zijn?
Eerst ga ik samen met mijn loopmaatje trainen met Sportrusten voor een snelle halve (doel 1:30, PR nu 1:39) in het voorjaar. Dan kunnen we in juni/juli 2020 weer starten voor een mooie Sportrusten najaarsmarathon.
Koen en team bedankt. Het programma werkt ook voor mij en ik ben vandaag een blij en trots mens!
Tot snel.
Omdat de ambitie hoog is nemen we geen halve maatregelen, we stoppen met de alcohol, gaan beter eten en naast de 4 looptrainingen ook het streven om 2 keer per week de sportschool in te gaan.
De eerste weken was het bikkelen. Het trainen met de hartslagen op deze manier was nieuw. Toen ik door had dat het niet mijn gemiddelde hartslag was die in het schema werd aangegeven toen begin ik in mijn ritme te komen. Mijn 10km tijd zat rond de 48 minuten en met name mijn intensief training was iedere week flink aanpoten. De gemiddelde lagen rond de 4:35 per km en dat was even wennen.
Na een paar weken kwam ik echt in een flow, de trainingen liepen lekker, de snelheid nam toe. Mijn 10km tijd ging naar 46 minuten en de trainingsintensiteit nam steeds mee toe. Wat zeker thuis ook gewaardeerd werd is dat ik geen uren alleen met lopen bezig was maar dat loopjes waren die prima pasten in een avondschema zoals we dat thuis kennen (ik loop vaak pas rond 22:00 uur).
De grootste uitdaging, naast de best wel warme dagen die we gehad hebben in de zomer, was de zomervakantie. Samen met vrienden weg, gezelligheid, lekker eten, toch op tijd je bed uit om te trainen. De eerste paar dagen gingen lekker maar toen werd ik ziek, het leek een griepje maar flinke bronchitis er achter aan. In Frankrijk zijn ze niet lullig met medicijnen dus naast de antibiotica ook zeker 5 dagen prednison. Maar veel erger ook een ruime week niet trainen. Ik zat redelijk in zak en as, zag de marathon al aan mijn neus voorbij gaan. Toch een borrel gedronken (derde het goed met de medicijnen) en na drie dagen geaccepteerd dat ziek is ziek.
Toen las ik gelukkig ergens dat het schema zo is opgebouwd dat je ook 2 weken zou kunnen missen. Dat gaf hoop en moed. Weer thuis was duidelijk dat ik een flinke jas had uitgedaan. Snelheid was eruit, hartslag zat zeker 10 slagen per minuut hoger en ik zag mijn ambitie om een PR te lopen minder realistisch worden.
Gelukkig had ik na 1,5 week het ritme wel weer te pakken en zag ik ook dat de fitheid terugkwam. Mijn eerste snelle 10k na de vakantie was wederom 46 minuten dus ik zat in ieder geval weer op dat niveau. Mijn laatste 10k, 3 weken laten, zat onderin in de 44km. Ik was helemaal terug en in plaats van een ambitie op 3:45 durfde ik al iets meer naar 3:40 en zelfs 3:35 te gaan kijken.
Aan het einde van mijn trainingsweken was mijn VO2Max op mijn Garmin torenhoog en woog ik nog 95 kilo. Alles leek te wijzen op een mooie marathon.
Ik liep zondag samen met een vriend van me die met een gelijke ambitie en traditioneel schema had getraind (bij de Aart Stigter loopgroep). Afspraak was dat we op 5:05 weggingen en na 30km zouden zien. De blokkade in de eerste kilometer hielp even niet de eerste kilometers (je gaat toch weer inlopen) maar de 21,1 zaten we op 5:03 gemiddeld.
Na 27 kilometer kwamen de eerste pijntjes en ging het tempo naar 5:15. Ik voelde mijn hamstring wat trekken maar door goed op de techniek te letten liep ik dat er weer uit. Ik merkte mij 30km wel dat ik meer ging nadenken. Het schema zegt tot 15km op je lage marathon hartslag lopen (dat was gelukt) tot 30km op je hoge hartslag marathonharstslag lopen (ook dat was gelukt) en de laatste 12km is overleven (mijn vrije vertaling).
inderdaad had ik op 36 kilometer de man met de spreekwoordelijke hamer. Was het de slechts 3 gelletjes en maar 4 keer water drinken of toch het gebrek aan de lange afstanden in de benen. Op 38 km kreeg ik aanzettende kramp in mijn kuiten, dus even rekken aan de kant en weer verder), halverwedede 39 km weer die #$%^&*( kuiten, weer even rekken. Op ruim 40 nogmaals rekken en toen op het tandvlees verder. Alles voelde ik, van mijn armen tot mijn heupen, van mijn rug tot mijn enkels. Maar het lopen door de haag van mensen werkt helend, dus ik voelde het wel maar wilde het niet voelen en dat ging goed.
De entree in het stadion is super, speurend over de tribunes naar bekenden en ondertussen proberen netjes te lopen. Majestueuze momenten en een enorme ontlading toen ik over de finish kwam in 3:42. 10 minuten van mijn PR afgelopen en nog zoveel ruimte voor verdere verbetering. Door de pijn heen was de euforie gigantisch. Dat Sportrusten werkt dus!!! Zelfs voor mij.
Vandaag ben ik aan het terugkijken en aan het bedenken hoe ik volgend jaar onder 3:40 kan lopen. Waar te verbeteren? Meer magnesium en ijzer? Misschien toch een keer een langere afstand? Of gewoon hard doortrainen en accepteren dat die laatste kilometers gewoon retezwaar zijn?
Eerst ga ik samen met mijn loopmaatje trainen met Sportrusten voor een snelle halve (doel 1:30, PR nu 1:39) in het voorjaar. Dan kunnen we in juni/juli 2020 weer starten voor een mooie Sportrusten najaarsmarathon.
Koen en team bedankt. Het programma werkt ook voor mij en ik ben vandaag een blij en trots mens!
Tot snel.
