Halve van Amsterdam
Geplaatst: 21 okt 2019, 09:55
Na alle heerlijke trainingen, waarbij de een beter ging dan de ander uiteraard, maar ik uiteindelijk wel steeds sneller werd en mijn hartslag beter onder controle kreeg, moest het toch gaan lukken gisteren zou je zeggen. Zelf wel wat zenuwen over het stuk na de 1e 10 kilometer. Zou ik dat ook nog steeds kunnen, want dat had ik al heel lang niet meer gedaan door het schema.
In de ochtend, na een wat rusteloze nacht, door de zenuwen, toch een lage rusthartslag.
Ontbeten zoals anders, niet teveel gekke dingen gedaan, nog wat eten mee voor voor de loop en op naar Amsterdam.
In het startvak ademhalingsoefeningen, maar ik kwam ook bekenden tegen, dus rustharslag voor de start was niet heel laag. Toen van start. Het begin ging aardig, hartslag ging alleen wel heel snel omhoog en kreeg ik al meteen niet meer echt naar beneden. Toch tempo verlaagd en door. Na 9/10 km werd ik opeens erg misselijk en helaas is deze misselijkheid ook niet meer weggegaan. Daarnaast kreeg ik bij 15 km vreselijk last van mijn benen; het gevoel alsof ik ze niet meer helemaal onder controle had. Ondanks de oppeppende mantra in mijn hoofd dat ik het wel ging redden en dat ik het kon, werd het een zware tocht richting het Olympisch stadion.
Ik finishte absoluut niet in de tijd die ik bedacht had, voelde me vreselijk na afloop en nu de dag later, kan ik amper lopen.
Op naar een volgende keer, maar nu maar eerst even herstellen.
In de ochtend, na een wat rusteloze nacht, door de zenuwen, toch een lage rusthartslag.
Ontbeten zoals anders, niet teveel gekke dingen gedaan, nog wat eten mee voor voor de loop en op naar Amsterdam.
In het startvak ademhalingsoefeningen, maar ik kwam ook bekenden tegen, dus rustharslag voor de start was niet heel laag. Toen van start. Het begin ging aardig, hartslag ging alleen wel heel snel omhoog en kreeg ik al meteen niet meer echt naar beneden. Toch tempo verlaagd en door. Na 9/10 km werd ik opeens erg misselijk en helaas is deze misselijkheid ook niet meer weggegaan. Daarnaast kreeg ik bij 15 km vreselijk last van mijn benen; het gevoel alsof ik ze niet meer helemaal onder controle had. Ondanks de oppeppende mantra in mijn hoofd dat ik het wel ging redden en dat ik het kon, werd het een zware tocht richting het Olympisch stadion.
Ik finishte absoluut niet in de tijd die ik bedacht had, voelde me vreselijk na afloop en nu de dag later, kan ik amper lopen.
Op naar een volgende keer, maar nu maar eerst even herstellen.