Rotterdam, mijn eerste en zeker niet de laatste!
Geplaatst: 09 apr 2019, 21:09
En dan is het opeens zover en vind ik mezelf terug in wave 3, temidden van een groot aantal net zo gespannen koppies. De spanning die zich de afgelopen twee weken steeds verder opbouwde in mijn lijf heeft plaats gemaakt voor een gevoel van strijdbaarheid en enthousiasme. Ik heb er zin in! En dat ondanks de plotselinge warmte, de kleine pijntjes die zich vanuit het niets aandienden in mijn laatste trainingen en de lichte angst voor het onbekende dat ik tegemoet ga treden.
Waar ik de afgelopen weken nog hardop dacht aan een tijd rond 3:30 (want: voorspeld door sportrusten
), was nu mijn enige plan nog om me gedisciplineerd te houden aan mijn bekende hartslagen en die echt pas na 30km los te laten. Dat zou toch moeten lukken. Uitlopen zou sowieso een PR opleveren. Gelukkig had mijn hartslag weinig te lijden onder de spanning en kon ik redelijk ontspannen de eerste 10 km door. Daarin werd al wel duidelijk dat het tempo dat bij mijn lage marathonhf hoorde een stuk lager lag dan in mijn trainingen. Een gegeven dat ik overigens opvallend makkelijk kon accepteren. Het fatsoenlijk uitlopen werd al snel een doel op zich.
Na ongeveer 15km gaven mijn spieren een eerste signaal van onbehagen af. Ik schrok daarvan, maar zo gek was het nou ook weer niet, en zeker niet iets om al te veel zorgen over te maken. Ik liep ontspannen, mijn ademhaling was volledig onder controle, dit zou ik lang moeten kunnen volhouden.
Tot ongeveer 27km hield ik mijn hartslag keurig op marathonhf, maar toen kwamen de Erasmusbrug en de tunnel onder de Coolsingel door en werd die vredige staat van zijn verstoord. De verzuring nam vanaf dat moment snel toe en in het Kralingse Bos, weg van de gezelligheid en aanmoedigingen van het publiek, had ik mijn zwaarste momenten. Om me heen kijkend werd duidelijk dat ik daarin zeker niet de enige was. De verleiding om even te wandelen heb ik ternauwernood kunnen weerstaan, al leek het vast allang niet meer op hardlopen wat ik aan het doen was. Bijna hardop heb ik mezelf toegesproken dat dit toch echt was wat ik zelf zo nodig wilde en dat ik hier echt uit vrije wil was. Stoppen met zeuren dus!
Na 37km kreeg ik opeens een opleving. Ik nam even wat ruimer de tijd bij de drankpost, pakte een douche mee, en voelde me even herboren. Net op dat moment werd ik ingehaald door de pacer van 3:50. Het was net de mentale prikkel die ik nodig had om er toch nog een paar wat snellere kilometers uit te gooien. Met kippenvel op mijn armen heb ik de laatste kilometers gelopen, gedragen door het fantastische publiek. Zo veel respect voor de lopers, geen spoor van leedvermaak, wat een feest!
Uiteindelijk finish ik mijn eerste marathon in 3:49 en daar ben ik direct ontzettend trots op, ondanks dat het toch wel fors langzamer was dan ik van tevoren had gehoopt. Uiteraard is de warmte hier debet aan. En misschien is de marathon ook wel echt die puzzel die je vaker moet proberen te leggen voordat je hem helemaal snapt.
Nu twee dagen later merk ik dat ik vooral trots ben op de verstandige manier waarop ik het heb aangepakt. Dankzij het schema van sportrusten wist ik goed wat mijn lichaam aan zou kunnen, in ieder geval tot 30 km. En dat is eigenlijk perfect gegaan. Ik kon het tempo accepteren dat bij mijn marathonhf hoorde die dag, heb werkelijk alles aan drinken en eten aangepakt wat ik kon krijgen en ben zo verstandig geweest om voor het eerst van mijn leven met een petje op te lopen. Mede daardoor heb ik me, ondanks de zware verzuring in mijn benen, wel de hele marathon gezond en scherp gevoeld. En dat is uiteindelijk ook wel wat waard....
Ik kan nu al met zekerheid zeggen dat dit niet de laatste marathon was die ik zal lopen. En ook dat de volgende zeker weer met sportrusten zal zijn.
Groet, Roy
Waar ik de afgelopen weken nog hardop dacht aan een tijd rond 3:30 (want: voorspeld door sportrusten
), was nu mijn enige plan nog om me gedisciplineerd te houden aan mijn bekende hartslagen en die echt pas na 30km los te laten. Dat zou toch moeten lukken. Uitlopen zou sowieso een PR opleveren. Gelukkig had mijn hartslag weinig te lijden onder de spanning en kon ik redelijk ontspannen de eerste 10 km door. Daarin werd al wel duidelijk dat het tempo dat bij mijn lage marathonhf hoorde een stuk lager lag dan in mijn trainingen. Een gegeven dat ik overigens opvallend makkelijk kon accepteren. Het fatsoenlijk uitlopen werd al snel een doel op zich. Na ongeveer 15km gaven mijn spieren een eerste signaal van onbehagen af. Ik schrok daarvan, maar zo gek was het nou ook weer niet, en zeker niet iets om al te veel zorgen over te maken. Ik liep ontspannen, mijn ademhaling was volledig onder controle, dit zou ik lang moeten kunnen volhouden.
Tot ongeveer 27km hield ik mijn hartslag keurig op marathonhf, maar toen kwamen de Erasmusbrug en de tunnel onder de Coolsingel door en werd die vredige staat van zijn verstoord. De verzuring nam vanaf dat moment snel toe en in het Kralingse Bos, weg van de gezelligheid en aanmoedigingen van het publiek, had ik mijn zwaarste momenten. Om me heen kijkend werd duidelijk dat ik daarin zeker niet de enige was. De verleiding om even te wandelen heb ik ternauwernood kunnen weerstaan, al leek het vast allang niet meer op hardlopen wat ik aan het doen was. Bijna hardop heb ik mezelf toegesproken dat dit toch echt was wat ik zelf zo nodig wilde en dat ik hier echt uit vrije wil was. Stoppen met zeuren dus!
Na 37km kreeg ik opeens een opleving. Ik nam even wat ruimer de tijd bij de drankpost, pakte een douche mee, en voelde me even herboren. Net op dat moment werd ik ingehaald door de pacer van 3:50. Het was net de mentale prikkel die ik nodig had om er toch nog een paar wat snellere kilometers uit te gooien. Met kippenvel op mijn armen heb ik de laatste kilometers gelopen, gedragen door het fantastische publiek. Zo veel respect voor de lopers, geen spoor van leedvermaak, wat een feest!
Uiteindelijk finish ik mijn eerste marathon in 3:49 en daar ben ik direct ontzettend trots op, ondanks dat het toch wel fors langzamer was dan ik van tevoren had gehoopt. Uiteraard is de warmte hier debet aan. En misschien is de marathon ook wel echt die puzzel die je vaker moet proberen te leggen voordat je hem helemaal snapt.
Nu twee dagen later merk ik dat ik vooral trots ben op de verstandige manier waarop ik het heb aangepakt. Dankzij het schema van sportrusten wist ik goed wat mijn lichaam aan zou kunnen, in ieder geval tot 30 km. En dat is eigenlijk perfect gegaan. Ik kon het tempo accepteren dat bij mijn marathonhf hoorde die dag, heb werkelijk alles aan drinken en eten aangepakt wat ik kon krijgen en ben zo verstandig geweest om voor het eerst van mijn leven met een petje op te lopen. Mede daardoor heb ik me, ondanks de zware verzuring in mijn benen, wel de hele marathon gezond en scherp gevoeld. En dat is uiteindelijk ook wel wat waard....
Ik kan nu al met zekerheid zeggen dat dit niet de laatste marathon was die ik zal lopen. En ook dat de volgende zeker weer met sportrusten zal zijn.
Groet, Roy
