Venloop, halve marathon.
Geplaatst: 01 apr 2019, 14:55
Gisteren was het zover. Mijn 4e halve marathon. Het doel was: gaan lopen in de juiste hartslag. Omdat ik de vorige keren te hard gestart ben, liep ik de 'tweede helft' in mijn reserve. Dat gaat wel 10 km lang maar prettig is het niet. En omdat ik eind van dit jaar voor de marathon wil gaan, wilde ik mijn hartslag onder controle krijgen. Ik koos voor het sportrusten programma omdat je daar oefent met lopen in de HMH (halve marathon hartslag). Ik twijfelde heel erg of je na maximaal 10 km wel relaxt een halve marathon kon uitlopen maar ik wilde het proberen.
De eerste resultaten van de training waren verbluffend. Bij de eerste 10 km voluit verbeterde ik mijn tijd zodanig dat ik het bijna niet kon geloven en dat nog zonder deel te nemen aan een wedstrijd. Maar toen kwam er een blessure en tegelijkertijd de griep dus een gedwongen rust en na 2 weken het schema weer oppakken. En het bleef goed gaan.
Zondag 31 maart om 14.00 uur was de start. Een beetje gespannen was ik wel. In mijn hoofd bleef ik aandacht besteden aan mijn hartslag. Het was zonnig en dan is het voor mij al gauw te warm omdat ik mijn warmte niet kwijt kan. Tijd is ondergeschikt!! Maar ook een stemmetje
dat bleef aandringen: als het zo goed gaat als met de laatste trainingen evenaar ik misschien wel mijn snelste tijd.
De eerste en tweede kilometer gingen keurig in de lage HMH. Toen ging de hartslag omhoog en ik kreeg mijn tempo en dus ook de hartslag omlaag. En ik dacht: Yes, ik heb het geleerd. Ook al bleef de hartslag steeds stijgen, ik kreeg hem wel weer naar beneden.
Ik genoot van het zonnige weer. Ik genoot van alle juichende mensen aan de kant. Ik genoot van de muziek. En ik koelde mezelf met flesjes water en bekers water, want ik had het zo warm.
Halverwege kwamen de eerste pijnklachten. Oei...mijn blessure van de 4-daagse voelde ik opkomen. Niet aan denken, niet aan denken maar het zette door. Hoe geweldig is het dan als op 15 kilometer je 2 kleinkinderen van 5 en 3 jaar je met open armen tegemoet rennen. (Dat kon omdat ik inmiddels uit de drukte was en me al in de achterhoede bevond). Met een glimlach ging ik door en nog steeds genoot ik: ik zag voor de eerste keer dat Hout-Blerick zo'n mooi dorpsgezicht had met die statige kerk waar ik naar toe liep.
Maar de pijn werd erger en erger en mijn tempo lager en lager. Zal ik stoppen, hier doe ik geen goed aan, dacht ik vaker. Maar ik liep, en strompelde voor mijn gevoel, stug door.
Ik finishte in een tijd van 2.36 minuten en nog wat seconden. Die doen er niet meer toe. Niet gehoopt en niet verwacht. Soms gaat het anders!
Maar wat was het weer een evenement!!
Of er ooit een marathon gaat komen, is nu zeker de vraag. Eerst maar even herstellen.
Groetjes,
Annemie.
De eerste resultaten van de training waren verbluffend. Bij de eerste 10 km voluit verbeterde ik mijn tijd zodanig dat ik het bijna niet kon geloven en dat nog zonder deel te nemen aan een wedstrijd. Maar toen kwam er een blessure en tegelijkertijd de griep dus een gedwongen rust en na 2 weken het schema weer oppakken. En het bleef goed gaan.
Zondag 31 maart om 14.00 uur was de start. Een beetje gespannen was ik wel. In mijn hoofd bleef ik aandacht besteden aan mijn hartslag. Het was zonnig en dan is het voor mij al gauw te warm omdat ik mijn warmte niet kwijt kan. Tijd is ondergeschikt!! Maar ook een stemmetje
dat bleef aandringen: als het zo goed gaat als met de laatste trainingen evenaar ik misschien wel mijn snelste tijd.De eerste en tweede kilometer gingen keurig in de lage HMH. Toen ging de hartslag omhoog en ik kreeg mijn tempo en dus ook de hartslag omlaag. En ik dacht: Yes, ik heb het geleerd. Ook al bleef de hartslag steeds stijgen, ik kreeg hem wel weer naar beneden.
Ik genoot van het zonnige weer. Ik genoot van alle juichende mensen aan de kant. Ik genoot van de muziek. En ik koelde mezelf met flesjes water en bekers water, want ik had het zo warm.
Halverwege kwamen de eerste pijnklachten. Oei...mijn blessure van de 4-daagse voelde ik opkomen. Niet aan denken, niet aan denken maar het zette door. Hoe geweldig is het dan als op 15 kilometer je 2 kleinkinderen van 5 en 3 jaar je met open armen tegemoet rennen. (Dat kon omdat ik inmiddels uit de drukte was en me al in de achterhoede bevond). Met een glimlach ging ik door en nog steeds genoot ik: ik zag voor de eerste keer dat Hout-Blerick zo'n mooi dorpsgezicht had met die statige kerk waar ik naar toe liep.
Maar de pijn werd erger en erger en mijn tempo lager en lager. Zal ik stoppen, hier doe ik geen goed aan, dacht ik vaker. Maar ik liep, en strompelde voor mijn gevoel, stug door.
Ik finishte in een tijd van 2.36 minuten en nog wat seconden. Die doen er niet meer toe. Niet gehoopt en niet verwacht. Soms gaat het anders!
Maar wat was het weer een evenement!!
Of er ooit een marathon gaat komen, is nu zeker de vraag. Eerst maar even herstellen.
Groetjes,
Annemie.
