Mijn vertrouwen in een spagaat
Geplaatst: 11 feb 2019, 11:22
Mijn vertrouwen zit in een spagaat
Na een eerste poging in 2017 (marathon Malaga), die ik op dag 17 vanwege een heupblessure noodgedwongen moest afbreken, ben ik 29 december 2018 gestart met de 100-dagen training voor de marathon van Rotterdam op 7 april 2019.
Het gaat goed. Dag 45 vandaag; het lopen op hartslag zal nooit echt mijn dingetje worden, maar ik blijf gedisciplineerd de trainingen volgen. Op lage en zelfs op hoge marathonhartslag lukt het me ook 3 stappen in en 5 stappen uit te ademen. Ik merk dat ik daarmee zelf mijn hartslag kan beïnvloeden. Okay, de vogeltjes hebben me 2 keer niet voorbij zien komen, maar voor de rest ben ik trouw aan het schema. Mijn rusthartslag gaat ook geleidelijk omlaag en het tempo zienderogen vooruit. Had ik de 10k de laatste 20 jaar nooit meer onder de 51 minuten gelopen, de eerst test was 49:14, gelopen in een wedstrijd. Afgelopen zaterdag, met een vervelend harde wind, de tweede test in een training zelfs 49:05. Alle reden dus voor euforie en een groeiend vertrouwen.
Maar waarom dan toch die spagaat?
Ik heb geen marathonhistorie, de enige lange afstand is een halve marathon ergens in de jaren 80 van de vorige eeuw. En ik weet dat mijn lichaam lange afstanden niet fijn vindt. Keer op keer hapert het wel ergens en moet ik stoppen. Heup, achilles, kuit, bilspier. En die max van 14 kilometer zit dan toch niet lekker tussen mijn oren. 2 collega’s hanteren een traditioneel schema en hebben al een paar flinke duurlopen van 25-30 kilometer in de benen (en het hoofd) en staan de volgende dag (te) vrolijk verslag te doen op kantoor. Die ervaring mis ik. En wat ik ook lees in de verhalen van sportrust-ervaringsdeskundigen, ik ben toch onzeker over wat er gebeurt als ik de marathon loop.
Ik heb dan ook besloten om binnenkort toch, samen met mijn vrouw, een langere duurloop te doen. Even de 25k aantikken, even oefenen met gelletjes. In een laag tempo, want tijd telt meer dan afstand in een duurloop. En hopelijk haalt dat mijn vertrouwen uit de spagaat. Wordt vervolgd. Ik heb er in ieder geval nog steeds heel veel zin in en trek, weer of geen weer, mijn loopschoenen zonder tegenzin aan, iedere training weer. En geniet dan. En laten we wel wezen, dat is toch het belangrijkste.
Na een eerste poging in 2017 (marathon Malaga), die ik op dag 17 vanwege een heupblessure noodgedwongen moest afbreken, ben ik 29 december 2018 gestart met de 100-dagen training voor de marathon van Rotterdam op 7 april 2019.
Het gaat goed. Dag 45 vandaag; het lopen op hartslag zal nooit echt mijn dingetje worden, maar ik blijf gedisciplineerd de trainingen volgen. Op lage en zelfs op hoge marathonhartslag lukt het me ook 3 stappen in en 5 stappen uit te ademen. Ik merk dat ik daarmee zelf mijn hartslag kan beïnvloeden. Okay, de vogeltjes hebben me 2 keer niet voorbij zien komen, maar voor de rest ben ik trouw aan het schema. Mijn rusthartslag gaat ook geleidelijk omlaag en het tempo zienderogen vooruit. Had ik de 10k de laatste 20 jaar nooit meer onder de 51 minuten gelopen, de eerst test was 49:14, gelopen in een wedstrijd. Afgelopen zaterdag, met een vervelend harde wind, de tweede test in een training zelfs 49:05. Alle reden dus voor euforie en een groeiend vertrouwen.
Maar waarom dan toch die spagaat?
Ik heb geen marathonhistorie, de enige lange afstand is een halve marathon ergens in de jaren 80 van de vorige eeuw. En ik weet dat mijn lichaam lange afstanden niet fijn vindt. Keer op keer hapert het wel ergens en moet ik stoppen. Heup, achilles, kuit, bilspier. En die max van 14 kilometer zit dan toch niet lekker tussen mijn oren. 2 collega’s hanteren een traditioneel schema en hebben al een paar flinke duurlopen van 25-30 kilometer in de benen (en het hoofd) en staan de volgende dag (te) vrolijk verslag te doen op kantoor. Die ervaring mis ik. En wat ik ook lees in de verhalen van sportrust-ervaringsdeskundigen, ik ben toch onzeker over wat er gebeurt als ik de marathon loop.
Ik heb dan ook besloten om binnenkort toch, samen met mijn vrouw, een langere duurloop te doen. Even de 25k aantikken, even oefenen met gelletjes. In een laag tempo, want tijd telt meer dan afstand in een duurloop. En hopelijk haalt dat mijn vertrouwen uit de spagaat. Wordt vervolgd. Ik heb er in ieder geval nog steeds heel veel zin in en trek, weer of geen weer, mijn loopschoenen zonder tegenzin aan, iedere training weer. En geniet dan. En laten we wel wezen, dat is toch het belangrijkste.
