Marathon Valencia - I DID IT!!
Geplaatst: 13 dec 2018, 17:22
Beste mede-sportrusters,
Inmiddels ben ik geen "echte" sportruster meer, want ik heb inmiddels mijn doel behaald aan het einde van het 100 dagen schema! En dat was: De Marathon van Valencia. Wat een feest, wat een belevenis, wat een eind!! Inmiddels meer dan een week geleden kijk ik terug op een fantastische ervaring die ik ook zeker nog eens over wil doen. En dan zeker ook weer met het 100 dagen schema van sportrusten.
Mijn hardlooppassie is aangewakkerd door een fanatieke hardlopende oom. Aanmoedigend op het strand van Egmond voor de halve marathon, in de ijskou, zag ik duizenden hardlopers zwoegen op het strand en de strandopgang van Castricum op. De meeste mensen denken op zo'n moment: "wat een idioten, wie doet dit nou voor zijn lol". En ik dacht: "wauw, dat wil ik ook". Via internet zocht ik een beginnersschema op en op de hardloopschoenen van mijn moeder liep ik mijn eerste meters. Eenmaal aangestoken door het virus kocht ik mijn eigen hardloopschoenen en schreef me in voor de Dam tot Dam loop. Deze finishte ik in 2 uur en 3 minuten, erg langzaam, maar wat was ik trots! Dit is inmiddels meer dan zes jaar geleden en in die tijd zijn er verschillende evenementen gepasseerd, waaronder vier keer de Dam tot Dam loop, één keer de halve marathon van Amsterdam en de halve marathon van Egmond (dat moest ik toch eens meemaken, dat ploegen door het zand).
Er bleef altijd iets knagen.. Wat nou als ik ooit een marathon zou kunnen lopen. Mijn oom was inmiddels al marathon senior en had twee keer de marathon van Rotterdam gelopen. Hij spoorde mij aan om me er toch eens meer in te verdiepen en mede door zijn enthousiasme en de finishfilmpjes van de New York Marathon kreeg ik steeds meer vlinders in mijn buik. Dit wil ik ook! Maar, dan nog steeds, dat rotschema. Belachelijk veel kilometers maken, je hele weekend kwijt zijn aan hardlopen, alles ervoor opgeven. Ik had daar gewoon geen zin in. Eigenlijk wilde ik dolgraag een marathon lopen, maar dan met zo min mogelijk moeite. Klinkt onwaarschijnlijk. Mijn vriend had inmiddels ook het marathonvirus te pakken en was volgens het reguliere schema aan het trainen voor de Marathon van Eindhoven. Na vele vele vele kilometers, meerdere knieblessures, rugpijnen en ontzettend veel inzet werd hij drie dagen voor de marathon verschrikkelijk ziek. Helaas, geveld door de griep. Het ging niet door. Zo zag je maar, kan je zo goed voorbereid zijn, zoveel hebben opgegeven, en dan nog lukt het niet.
En toen zag ik het licht. Ik was weer eens aan het googlen naar marathon en stuitte op de website van de marathonrevolutie. Geïnteresseerd begon ik te lezen en met elk woord dat ik las dacht ik: "dit is het". Als ik dan een marathon wil lopen, dan doe ik het zo. Ik ben zelf fysiotherapeut en had wel mijn twijfels bij het schema. Hoe kan iemand in godsnaam 42,195 (laten we die 195 meter niet vergeten) lopen met een schema waarbij je maximaal maar 14 km loopt?! Ik volgde het webinar en raakte langzaamaan overtuigd. Een patiënt van mij heeft mij er helemaal in doen geloven. Hij had twee keer de marathon gelopen. Eén keer in Amsterdam, met het reguliere schema, en had het heel erg zwaar. Blij dat hij gefinisht was, maar helemaal kapot en vol van de blessures heeft hij zich toch weer ingeschreven voor de marathon van Berlijn. Voor deze marathon had hij getraind met het sportrusten schema. Hij liep 30 minuten van zijn tijd af, voelde zich nog fit bij de eindstreep en kon het mij 200% aanraden.
Nou, daar ging ik dan. Het sportrusten schema aangeschaft en starten maar! De startdag was op 24 augustus, precies de dag dat wij in het vliegtuig stapten naar Costa Rica voor een vier weekse vakantie. Dat was dus al 30 dagen van het schema af. De hardloopschoenen zaten in de tas, maar zoals waarschijnlijk bij de meeste van jullie, bleven deze heel rustig in de tas zitten. Ik dacht: "ik ben een ervaren hardloper, ik ben me bewust van mijn eigen belastbaarheid, dit kan ik vast ook in 30 dagen korter". Na een bericht van Koen: "je kan ook best op dag 30 beginnen met jou ervaring", was ik weer rustig. De maandag na de terugvlucht naar Nederland startte ik mijn eerste loopje. Het was ontzettend aanpassen, normaal liep ik gemiddeld op hartslag 185 en nu moest ik naar hartslag 150!! De eerste trainingen had ik het gevoel dat ik beter kon gaan wandelen. Alles ging zeer doen, ik kreeg weer spierpijn van het lopen, maar na één week merkte ik dat ik al harder kon gaan lopen op dezelfde hartslag. Het schema wierp nu al zijn vruchten af! De vier keer in de week vond ik af en toe moeilijk te combineren met een fulltime baan, een masterstudie en een huishouden, maar ik heb het er zoveel mogelijk tussendoor kunnen proppen. En het was ook wel een fijne afleiding. Vroeger als ik ging hardlopen zag ik er vaak tegen op omdat ik vaak zo snel "stuk ging". Nu liep ik op een veel lagere hartslag en kreeg ik zo veel meer plezier in het lopen. Ik viel af, voelde me fitter, ik ben zelfs één maand voor de marathon gestopt met alcohol drinken! Het 100 dagen schema heeft me veel inzicht gegeven in mijn eigen lichaam, door goed op de hartslag te letten voelde ik het steeds beter aan.
Naarmate de marathon vorderde kreeg ik toch uit meerdere hoeken rare gezichten; "Ga jij echt maar 14 km trainen? Denk je wel dat je het red dan? Ben je niet bang dat het te ver is en dat je moet stoppen?". Enkele keren heb ik hier getwijfeld, maar meestal kon ik vol overtuiging zeggen, "Nee ik denk dat het kan en dat ik het ook ga redden. Jullie zullen het wel zien!". Met de marathon die steeds dichterbij kwam, namen de zenuwen ook toe. De twijfel begon langzaam toe te slaan, maar gelukkig bleef de moed de overhand houden.
Met zijn vijven stapten we op vrijdagmiddag 30 november in het vliegtuig naar Valencia. Mijn oom (Hans), mijn vriend (Daan) en twee goede vrienden (Kees en Megan). Daan, Kees en ik gingen voor de marathon, Megan voor de 10 km en Hans was er voor de support en fungeerde als fantastische coach. Het appartement midden in de stad was geweldig, een goede uitvalsbasis voor de marathon en de prachtige stad Valencia. Gespannen gaan we de avond van te voren vroeg naar bed, rond 20:30, met de hoop nog een goede nacht te maken voor de grote dag. Om 06:00 staat de wekker, ik ontbijt met een wit broodje jam en dan op de fiets door het park naar de start. De spanning zit er goed in, maar valt me nog mee. Ik ben niet misselijk van de zenuwen en hoef ook niet 100 keer naar de wc voor zenuwplasjes. Kees start een startvak eerder, dus we nemen afscheid en wensen elkaar succes. Daan en ik starten samen in hetzelfde startvak, maar hij gaat al direct (na 100 succeskusjes en ik ikhouvanjouws) bij de finish ervandoor om zijn eigen tijd te lopen (hij loopt veel sneller).
De eerste 14 km gaan fantastisch. Ik kan door middel van mijn ademhaling en door rustig te lopen mijn hartslag heel goed rond de 150 houden. Mentaal wordt het wel een spelletje. Valencia is blijkbaar een super snel parcours en daar kom ik dan aan met mijn verwachte finishtijd boven de vijf uur.. De bezemwagen is nog ver, maar wel in zicht. Er gaat van alles door mijn hoofd: "o god, ik ben te langzaam, straks dan moet ik stoppen", en dan weer: "nee, maak je niet druk, straks haal jij ze weer allemaal in". Ik hou de moed erin en loop eigenlijk heerlijk. Ik geniet van het parcours, de mensen onderweg (Vamos Lianne, Vamoooooossss!), de muziek, de atmosfeer. Het is allemaal fantastisch! Op 23 km staat onze coach Hans en vriendin Megan (die inmiddels een toptijd heeft gelopen op de 10 KM) en ik voel me nog steeds goed! Als dit zo door gaat dan kom ik lachend over de finish. Langzaamaan begint het verval van mijn lichaam intrede te doen. Mijn rechterknie begint te zeuren, mijn heupen raken vermoeid en links in mijn rug voel ik ook een spier samentrekken. De oplopende temperatuur helpt ook niet mee, uiteindelijk zie ik zelfs staan dat het 22 graden is. Bij 30 km staat Megan weer en bij 38 km zijn Hans en Megan er beide. Deze support doet zoveel goed! De laatste kilometers zijn echt extreem zwaar. Maar, ik ren nog steeds!!! Hans zegt dat ik ontzettend constant loop en laat me weten dat Kees en Daan allebei gefinisht zijn. Samen over de finish, Daan heeft Kees op sleeptouw moeten nemen wegens extreme kramp bij Kees. Maar daar zijn beste vrienden voor, als team sta je sterker! Eenmaal met de finish in zicht verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht, ik ben er bijna! De laatste 800 meter word ik gedragen door de supporters, vlak voor de finish loop ik door een laantje van highfivende vrijwilligers en dan met tranen in mijn ogen kom ik over de finish! IK HEB HET GEHAALD!!!!! En dat met maar 14 km training!! Het kan dus echt! Het enige wat ik op dat moment denk = NOOIT MEER. Alles doet pijn, ik ben kapot.
Mijn eindtijd is uiteindelijk 05:11:28 en ik ben er ontzettend trots op. Ik heb een super constante marathon gelopen, heb niet gewandeld en heb zo ontzettend genoten van deze belevenis. De dag erna was echt een HEL. Ik heb nog nooit gedacht dat ik niet normaal de trap af zou kunnen.. Zijwaarts was de enige optie, kreunend en steunend sleepte ik me door de maandag. Met het idee dat ik de hele week niet zou kunnen lopen, stap ik dinsdag voorzichtig mijn bed uit. Maar, naar mijn verbazing, heb ik al veel minder spierpijn! Die dag erna is alles haast opgelost! Niet alleen heb ik een super fijne voorbereiding gehad, ook is de nasleep nog eens niet langdurig! Die ene dag spierpijn kan ik wel voor lief nemen. En zo begint langzaamaan de gedachte weer te komen.... "Zal ik het dan toch nog een keer in New York doen?". De toekomst zal het uitwijzen!
Inmiddels ben ik geen "echte" sportruster meer, want ik heb inmiddels mijn doel behaald aan het einde van het 100 dagen schema! En dat was: De Marathon van Valencia. Wat een feest, wat een belevenis, wat een eind!! Inmiddels meer dan een week geleden kijk ik terug op een fantastische ervaring die ik ook zeker nog eens over wil doen. En dan zeker ook weer met het 100 dagen schema van sportrusten.
Mijn hardlooppassie is aangewakkerd door een fanatieke hardlopende oom. Aanmoedigend op het strand van Egmond voor de halve marathon, in de ijskou, zag ik duizenden hardlopers zwoegen op het strand en de strandopgang van Castricum op. De meeste mensen denken op zo'n moment: "wat een idioten, wie doet dit nou voor zijn lol". En ik dacht: "wauw, dat wil ik ook". Via internet zocht ik een beginnersschema op en op de hardloopschoenen van mijn moeder liep ik mijn eerste meters. Eenmaal aangestoken door het virus kocht ik mijn eigen hardloopschoenen en schreef me in voor de Dam tot Dam loop. Deze finishte ik in 2 uur en 3 minuten, erg langzaam, maar wat was ik trots! Dit is inmiddels meer dan zes jaar geleden en in die tijd zijn er verschillende evenementen gepasseerd, waaronder vier keer de Dam tot Dam loop, één keer de halve marathon van Amsterdam en de halve marathon van Egmond (dat moest ik toch eens meemaken, dat ploegen door het zand).
Er bleef altijd iets knagen.. Wat nou als ik ooit een marathon zou kunnen lopen. Mijn oom was inmiddels al marathon senior en had twee keer de marathon van Rotterdam gelopen. Hij spoorde mij aan om me er toch eens meer in te verdiepen en mede door zijn enthousiasme en de finishfilmpjes van de New York Marathon kreeg ik steeds meer vlinders in mijn buik. Dit wil ik ook! Maar, dan nog steeds, dat rotschema. Belachelijk veel kilometers maken, je hele weekend kwijt zijn aan hardlopen, alles ervoor opgeven. Ik had daar gewoon geen zin in. Eigenlijk wilde ik dolgraag een marathon lopen, maar dan met zo min mogelijk moeite. Klinkt onwaarschijnlijk. Mijn vriend had inmiddels ook het marathonvirus te pakken en was volgens het reguliere schema aan het trainen voor de Marathon van Eindhoven. Na vele vele vele kilometers, meerdere knieblessures, rugpijnen en ontzettend veel inzet werd hij drie dagen voor de marathon verschrikkelijk ziek. Helaas, geveld door de griep. Het ging niet door. Zo zag je maar, kan je zo goed voorbereid zijn, zoveel hebben opgegeven, en dan nog lukt het niet.
En toen zag ik het licht. Ik was weer eens aan het googlen naar marathon en stuitte op de website van de marathonrevolutie. Geïnteresseerd begon ik te lezen en met elk woord dat ik las dacht ik: "dit is het". Als ik dan een marathon wil lopen, dan doe ik het zo. Ik ben zelf fysiotherapeut en had wel mijn twijfels bij het schema. Hoe kan iemand in godsnaam 42,195 (laten we die 195 meter niet vergeten) lopen met een schema waarbij je maximaal maar 14 km loopt?! Ik volgde het webinar en raakte langzaamaan overtuigd. Een patiënt van mij heeft mij er helemaal in doen geloven. Hij had twee keer de marathon gelopen. Eén keer in Amsterdam, met het reguliere schema, en had het heel erg zwaar. Blij dat hij gefinisht was, maar helemaal kapot en vol van de blessures heeft hij zich toch weer ingeschreven voor de marathon van Berlijn. Voor deze marathon had hij getraind met het sportrusten schema. Hij liep 30 minuten van zijn tijd af, voelde zich nog fit bij de eindstreep en kon het mij 200% aanraden.
Nou, daar ging ik dan. Het sportrusten schema aangeschaft en starten maar! De startdag was op 24 augustus, precies de dag dat wij in het vliegtuig stapten naar Costa Rica voor een vier weekse vakantie. Dat was dus al 30 dagen van het schema af. De hardloopschoenen zaten in de tas, maar zoals waarschijnlijk bij de meeste van jullie, bleven deze heel rustig in de tas zitten. Ik dacht: "ik ben een ervaren hardloper, ik ben me bewust van mijn eigen belastbaarheid, dit kan ik vast ook in 30 dagen korter". Na een bericht van Koen: "je kan ook best op dag 30 beginnen met jou ervaring", was ik weer rustig. De maandag na de terugvlucht naar Nederland startte ik mijn eerste loopje. Het was ontzettend aanpassen, normaal liep ik gemiddeld op hartslag 185 en nu moest ik naar hartslag 150!! De eerste trainingen had ik het gevoel dat ik beter kon gaan wandelen. Alles ging zeer doen, ik kreeg weer spierpijn van het lopen, maar na één week merkte ik dat ik al harder kon gaan lopen op dezelfde hartslag. Het schema wierp nu al zijn vruchten af! De vier keer in de week vond ik af en toe moeilijk te combineren met een fulltime baan, een masterstudie en een huishouden, maar ik heb het er zoveel mogelijk tussendoor kunnen proppen. En het was ook wel een fijne afleiding. Vroeger als ik ging hardlopen zag ik er vaak tegen op omdat ik vaak zo snel "stuk ging". Nu liep ik op een veel lagere hartslag en kreeg ik zo veel meer plezier in het lopen. Ik viel af, voelde me fitter, ik ben zelfs één maand voor de marathon gestopt met alcohol drinken! Het 100 dagen schema heeft me veel inzicht gegeven in mijn eigen lichaam, door goed op de hartslag te letten voelde ik het steeds beter aan.
Naarmate de marathon vorderde kreeg ik toch uit meerdere hoeken rare gezichten; "Ga jij echt maar 14 km trainen? Denk je wel dat je het red dan? Ben je niet bang dat het te ver is en dat je moet stoppen?". Enkele keren heb ik hier getwijfeld, maar meestal kon ik vol overtuiging zeggen, "Nee ik denk dat het kan en dat ik het ook ga redden. Jullie zullen het wel zien!". Met de marathon die steeds dichterbij kwam, namen de zenuwen ook toe. De twijfel begon langzaam toe te slaan, maar gelukkig bleef de moed de overhand houden.
Met zijn vijven stapten we op vrijdagmiddag 30 november in het vliegtuig naar Valencia. Mijn oom (Hans), mijn vriend (Daan) en twee goede vrienden (Kees en Megan). Daan, Kees en ik gingen voor de marathon, Megan voor de 10 km en Hans was er voor de support en fungeerde als fantastische coach. Het appartement midden in de stad was geweldig, een goede uitvalsbasis voor de marathon en de prachtige stad Valencia. Gespannen gaan we de avond van te voren vroeg naar bed, rond 20:30, met de hoop nog een goede nacht te maken voor de grote dag. Om 06:00 staat de wekker, ik ontbijt met een wit broodje jam en dan op de fiets door het park naar de start. De spanning zit er goed in, maar valt me nog mee. Ik ben niet misselijk van de zenuwen en hoef ook niet 100 keer naar de wc voor zenuwplasjes. Kees start een startvak eerder, dus we nemen afscheid en wensen elkaar succes. Daan en ik starten samen in hetzelfde startvak, maar hij gaat al direct (na 100 succeskusjes en ik ikhouvanjouws) bij de finish ervandoor om zijn eigen tijd te lopen (hij loopt veel sneller).
De eerste 14 km gaan fantastisch. Ik kan door middel van mijn ademhaling en door rustig te lopen mijn hartslag heel goed rond de 150 houden. Mentaal wordt het wel een spelletje. Valencia is blijkbaar een super snel parcours en daar kom ik dan aan met mijn verwachte finishtijd boven de vijf uur.. De bezemwagen is nog ver, maar wel in zicht. Er gaat van alles door mijn hoofd: "o god, ik ben te langzaam, straks dan moet ik stoppen", en dan weer: "nee, maak je niet druk, straks haal jij ze weer allemaal in". Ik hou de moed erin en loop eigenlijk heerlijk. Ik geniet van het parcours, de mensen onderweg (Vamos Lianne, Vamoooooossss!), de muziek, de atmosfeer. Het is allemaal fantastisch! Op 23 km staat onze coach Hans en vriendin Megan (die inmiddels een toptijd heeft gelopen op de 10 KM) en ik voel me nog steeds goed! Als dit zo door gaat dan kom ik lachend over de finish. Langzaamaan begint het verval van mijn lichaam intrede te doen. Mijn rechterknie begint te zeuren, mijn heupen raken vermoeid en links in mijn rug voel ik ook een spier samentrekken. De oplopende temperatuur helpt ook niet mee, uiteindelijk zie ik zelfs staan dat het 22 graden is. Bij 30 km staat Megan weer en bij 38 km zijn Hans en Megan er beide. Deze support doet zoveel goed! De laatste kilometers zijn echt extreem zwaar. Maar, ik ren nog steeds!!! Hans zegt dat ik ontzettend constant loop en laat me weten dat Kees en Daan allebei gefinisht zijn. Samen over de finish, Daan heeft Kees op sleeptouw moeten nemen wegens extreme kramp bij Kees. Maar daar zijn beste vrienden voor, als team sta je sterker! Eenmaal met de finish in zicht verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht, ik ben er bijna! De laatste 800 meter word ik gedragen door de supporters, vlak voor de finish loop ik door een laantje van highfivende vrijwilligers en dan met tranen in mijn ogen kom ik over de finish! IK HEB HET GEHAALD!!!!! En dat met maar 14 km training!! Het kan dus echt! Het enige wat ik op dat moment denk = NOOIT MEER. Alles doet pijn, ik ben kapot.
Mijn eindtijd is uiteindelijk 05:11:28 en ik ben er ontzettend trots op. Ik heb een super constante marathon gelopen, heb niet gewandeld en heb zo ontzettend genoten van deze belevenis. De dag erna was echt een HEL. Ik heb nog nooit gedacht dat ik niet normaal de trap af zou kunnen.. Zijwaarts was de enige optie, kreunend en steunend sleepte ik me door de maandag. Met het idee dat ik de hele week niet zou kunnen lopen, stap ik dinsdag voorzichtig mijn bed uit. Maar, naar mijn verbazing, heb ik al veel minder spierpijn! Die dag erna is alles haast opgelost! Niet alleen heb ik een super fijne voorbereiding gehad, ook is de nasleep nog eens niet langdurig! Die ene dag spierpijn kan ik wel voor lief nemen. En zo begint langzaamaan de gedachte weer te komen.... "Zal ik het dan toch nog een keer in New York doen?". De toekomst zal het uitwijzen!
