129 dagen sportrusten
Geplaatst: 28 jun 2015, 22:04
Ja, na 129 dagen kan ik ook eindelijk vertellen over mijn sportrusten-marathon. In januari startte ik met de 100 dagen voor de Rotterdam marathon. Helaas werd ik 2 dagen voor de marathon ziek en ook een week later in Enschede kon ik niet starten. Daarna even rust genomen, in mei liep ik de eerste 3 weekends een 10 mijlsloop, 4 mijl van Sneek en een halve marathon in Oenkerk. Daarna heb ik het sportrusten schema weer opgepakt met nog 29 dagen te gaan voor de mar-athon rond Sneek en meer, dus daarom 129 dagen.
Vorig jaar liep ik in Amsterdam 3 uur 59 en ik was kompleet kapot bij de finish qua hartslag en loopgestel. Voor mij was dat toen de limiet. Nu had ik 3:40 / 3:45 in de planning maar wou vooral mijn hartslag in de gaten houden met als voorbeeld Amsterdam omdat ik toen eigenlijk 'perfect' totall loss over de streep kwam.
De eerste 30 ging prima en ik hield mijn hartslag goed onder controle, lager dan in Amsterdam, maar wel in een aanzienlijk hoger looptempo natuurlijk. Halverwege 1:47, dat zou op 3:35 uit kunnen komen met de wetenschap dat mijn hartslag nog lager was dan halverwege Amsterdam. Na de 30 begon langzaam mijn tempo te zakken en moest ik er meer voor werken om mijn schema vol te houden en oplopende hartslag. Na 35 km zakte ik nog meer in tempo omdat mijn benen niet meer wilden, geen kramp of verzuring, maar vooral tegenspartelende bovenbenen. Gelukkig kon ik weer enigzins herstellen na 37 km en kwam toch nog op een mooie 3:44 uit. Doel gehaald, een kwartier eraf van mijn pr!
Ik kan alleen maar tevreden zijn met dit schema en het is me zeer goed bevallen, geen kramp of verzuring en zeer snel hersteld in de dagen na de marathon, minder spierpijn dan de vorige keren. Wel vraag ik mij af waarom mijn benen niet meer zo snel wilden als ik na de 30 km. Toch omdat ze het niet meer gewend zijn????????????
Mijn hartslag bleef constant onder het niveau Amsterdam.
Stel gerust je vragen, groet Wibe Jan
Vorig jaar liep ik in Amsterdam 3 uur 59 en ik was kompleet kapot bij de finish qua hartslag en loopgestel. Voor mij was dat toen de limiet. Nu had ik 3:40 / 3:45 in de planning maar wou vooral mijn hartslag in de gaten houden met als voorbeeld Amsterdam omdat ik toen eigenlijk 'perfect' totall loss over de streep kwam.
De eerste 30 ging prima en ik hield mijn hartslag goed onder controle, lager dan in Amsterdam, maar wel in een aanzienlijk hoger looptempo natuurlijk. Halverwege 1:47, dat zou op 3:35 uit kunnen komen met de wetenschap dat mijn hartslag nog lager was dan halverwege Amsterdam. Na de 30 begon langzaam mijn tempo te zakken en moest ik er meer voor werken om mijn schema vol te houden en oplopende hartslag. Na 35 km zakte ik nog meer in tempo omdat mijn benen niet meer wilden, geen kramp of verzuring, maar vooral tegenspartelende bovenbenen. Gelukkig kon ik weer enigzins herstellen na 37 km en kwam toch nog op een mooie 3:44 uit. Doel gehaald, een kwartier eraf van mijn pr!
Ik kan alleen maar tevreden zijn met dit schema en het is me zeer goed bevallen, geen kramp of verzuring en zeer snel hersteld in de dagen na de marathon, minder spierpijn dan de vorige keren. Wel vraag ik mij af waarom mijn benen niet meer zo snel wilden als ik na de 30 km. Toch omdat ze het niet meer gewend zijn????????????
Mijn hartslag bleef constant onder het niveau Amsterdam.
Stel gerust je vragen, groet Wibe Jan
