Geen verval tijdens marathon Rotterdam
Geplaatst: 14 apr 2017, 15:19
Ruim 100 dagen geleden voldeed ik amper aan de twee eisen die Sportrusten stelt, qua gewicht en 10-km tijd. Ik had namelijk zes weken niet kunnen lopen wegen een rondreis en ziekte. Volgens de berekeningen zou ik er bijna 6 uur over gaan doen, terwijl de tijdslimiet in Rotterdam op 5:30 ligt. Eigenlijk was ik dus gewoon niet fit genoeg. Toch besloot ik het er op te wagen en ik maakte een afspraak om mijn omslagpunt te laten bepalen.
Half januari trainde ik voor het eerst op marathonhartslag. En ik kwam nauwelijks vooruit. Het duurde eeuwen voor ik wandelaars inhaalde. Echt ver liep ik ook nog niet, terwijl loopmaatjes die zich op de klassieke manier voorbereidden, al wekelijks een halve marathon liepen. Ik had er een hard hoofd in.
Gewichtsverlies zou mijn redding moeten worden. Vijf of zes kilo er af zou me al een half uur sneller maken, zonder dat ik er verder voor zou hoeven trainen. De angst om te laat te finishen was een enorme motivatie om me aan mijn calorieën-rantsoen te houden.
Na een paar maanden was ik 5,5 kilo kwijt en was mijn 10 km tijd spectaculair verbeterd naar 55 minuten. Ik voelde me steeds fitter en energieker. De trainingen voelden nog steeds niet zwaar en waren zeker geen opgave. Voor mij was het Sportrusten dus al geslaagd.
Onhandige plaspauze
Rotterdam 2017 was mijn eerste marathon. Gek genoeg was ik vooraf niet eens zo zenuwachtig, daarvoor was ik nog te suf. Het was zó druk dat te hard starten niet eens mogelijk is.
Al na 5 km moet ik plassen, maar er is net geen Dixi te bekennen. Dan maar in de bosjes, waarbij ik nog best een eind moet omlopen. In de haast trek ik ook nog eens het touwtje van mijn broek hopeloos in de knoop, waardoor ik twee kostbare minuten verlies. Ook dat moet je dus oefenen! Ik heb geen idee wat mijn tempo is, ik hou alleen mijn hartslag in de gaten. Die blijft redelijk binnen de perken, ondanks de warmte.
Voor ik het weet hebben we er 19 km op zitten, een punt waarop ik het bij een halve marathon meestal zwaar krijg. Nu gaat alles van een leien dakje en ik geniet van de route door Rotterdam-Zuid. Bij km 23 beleef ik een historisch moment: zo ver liep ik nog nooit!
Mentale dreun
Na 32 km beginnen mijn knieën toch best zeer te doen. Bij 35 km verwacht ik het Kralingse Bos al uit te zijn, maar er wacht nóg een lange, saaie bocht voor er weer een hoop publiek en een band langs de kant staat. Deze mentale dreun hakt er in. Bij de drankpost geef ik voor het eerst toe aan de verleiding om te wandelen. Maar zodra mijn bekertje leeg is, moet ik weer verder.
“Je gaat nog steeds super vlak! Het ziet er nog soepel uit hoor”, roepen mijn supporters vanaf de kant. Maar zo voelt het niet. De pijn in knieën, nek en heupen blijkt permanent. Ik ben inmiddels ook misselijk. Ik vraag me af wat nou het probleem is. Mijn hartslag is nog ruim in de veilige marge en ik heb geen kramp. Waarom heb ik het dan tóch zo zwaar?
Even later weet ik niet eens meer wat een hartslagmeter ís. Het lijkt wel alsof we op een loopband lopen met het decor van de Kralingse Plas op de achtergrond. We lopen en lopen, maar komen geen steek verder! Ik ben alle mentale trucjes die ik me had voorgenomen vergeten en wil het liefst op de grond gaan liggen jammeren om mijn moeder. Het ergste is dat wandelen niet helpt, dan doen mijn knieën nog net zo’n pijn.
Aan de andere kant van de weg komen geen nieuwe lopers meer, maar wordt het parcours alweer opgeruimd. Een klap in mijn gezicht. Ik ben nu bijna in paniek van vermoeidheid en wanhoop. Dit moet gewoon ophouden nu, ik wil niet meer! Achter me hoor ik iemand hartgrondig vloeken. Naast me gaat een meisje dat wandelt tekeer tegen een toeschouwer die haar opjut om te gaan rennen. In deze fase is er geen ruimte meer voor beleefdheden! Als aangeslagen soldaten ploeteren we voort.
Alpe d’Huez
Net op tijd draaien we de Boezemstraat in, een ervaring die te vergelijken is met de Hollandse bocht op de Alpe d’Huez in de Tour de France. De toeschouwers staan ons zo rijendik aan te moedigen dat we er bijna niet langs kunnen. Godzijdank, we komen dus toch vooruit!
Na een tijdje geschiedt het wonder: het lijkt warempel weer iets makkelijker te gaan. Je kunt dus stuk gaan en weer opstaan. In de verte zie ik de sliert lopers de Coolsingel opdraaien, langs de kant juicht het publiek ons als helden toe. Vlak voor de bocht naar de Coolsingel zwelt het geluid aan, maar ik hoor mijn supporters overal bovenuit. Wat ontzettend lief dat iedereen zo meeleeft! Ik word overspoeld door een gevoel van geluk en ik voel me verbonden met alles en iedereen. Ik raak ervan ontroerd.
Deze euforie slaat even later om in ontnuchtering. Want waar is die verdomde finish dan? Ik zie hem nergens, zo ver weg is het nog. En opeens zie ik de eindstreep, een magisch moment. Pas dan ontdek ik mijn eindtijd waar ik heel erg blij mee ben: 4:47 uur. Vooraf hoopte ik op 4:45 uur, zonder die onhandige plaspauze had ik dat ook gered. Nog trotser ben ik op het feit dat ik zo vlak als een spiegel heb gelopen, constant in hetzelfde tempo (6:40), zonder verval! Je kunt een lineaal leggen langs mijn tussentijden. Mijn 2e helft was zelfs nog iets sneller dan de eerste. Mijn hartslag kwam gemiddeld uit op een keurige 148, bij een omslagpunt van 168. Alles bij elkaar was het een geweldige ervaring!
Anouk Breeman
Half januari trainde ik voor het eerst op marathonhartslag. En ik kwam nauwelijks vooruit. Het duurde eeuwen voor ik wandelaars inhaalde. Echt ver liep ik ook nog niet, terwijl loopmaatjes die zich op de klassieke manier voorbereidden, al wekelijks een halve marathon liepen. Ik had er een hard hoofd in.
Gewichtsverlies zou mijn redding moeten worden. Vijf of zes kilo er af zou me al een half uur sneller maken, zonder dat ik er verder voor zou hoeven trainen. De angst om te laat te finishen was een enorme motivatie om me aan mijn calorieën-rantsoen te houden.
Na een paar maanden was ik 5,5 kilo kwijt en was mijn 10 km tijd spectaculair verbeterd naar 55 minuten. Ik voelde me steeds fitter en energieker. De trainingen voelden nog steeds niet zwaar en waren zeker geen opgave. Voor mij was het Sportrusten dus al geslaagd.
Onhandige plaspauze
Rotterdam 2017 was mijn eerste marathon. Gek genoeg was ik vooraf niet eens zo zenuwachtig, daarvoor was ik nog te suf. Het was zó druk dat te hard starten niet eens mogelijk is.
Al na 5 km moet ik plassen, maar er is net geen Dixi te bekennen. Dan maar in de bosjes, waarbij ik nog best een eind moet omlopen. In de haast trek ik ook nog eens het touwtje van mijn broek hopeloos in de knoop, waardoor ik twee kostbare minuten verlies. Ook dat moet je dus oefenen! Ik heb geen idee wat mijn tempo is, ik hou alleen mijn hartslag in de gaten. Die blijft redelijk binnen de perken, ondanks de warmte.
Voor ik het weet hebben we er 19 km op zitten, een punt waarop ik het bij een halve marathon meestal zwaar krijg. Nu gaat alles van een leien dakje en ik geniet van de route door Rotterdam-Zuid. Bij km 23 beleef ik een historisch moment: zo ver liep ik nog nooit!
Mentale dreun
Na 32 km beginnen mijn knieën toch best zeer te doen. Bij 35 km verwacht ik het Kralingse Bos al uit te zijn, maar er wacht nóg een lange, saaie bocht voor er weer een hoop publiek en een band langs de kant staat. Deze mentale dreun hakt er in. Bij de drankpost geef ik voor het eerst toe aan de verleiding om te wandelen. Maar zodra mijn bekertje leeg is, moet ik weer verder.
“Je gaat nog steeds super vlak! Het ziet er nog soepel uit hoor”, roepen mijn supporters vanaf de kant. Maar zo voelt het niet. De pijn in knieën, nek en heupen blijkt permanent. Ik ben inmiddels ook misselijk. Ik vraag me af wat nou het probleem is. Mijn hartslag is nog ruim in de veilige marge en ik heb geen kramp. Waarom heb ik het dan tóch zo zwaar?
Even later weet ik niet eens meer wat een hartslagmeter ís. Het lijkt wel alsof we op een loopband lopen met het decor van de Kralingse Plas op de achtergrond. We lopen en lopen, maar komen geen steek verder! Ik ben alle mentale trucjes die ik me had voorgenomen vergeten en wil het liefst op de grond gaan liggen jammeren om mijn moeder. Het ergste is dat wandelen niet helpt, dan doen mijn knieën nog net zo’n pijn.
Aan de andere kant van de weg komen geen nieuwe lopers meer, maar wordt het parcours alweer opgeruimd. Een klap in mijn gezicht. Ik ben nu bijna in paniek van vermoeidheid en wanhoop. Dit moet gewoon ophouden nu, ik wil niet meer! Achter me hoor ik iemand hartgrondig vloeken. Naast me gaat een meisje dat wandelt tekeer tegen een toeschouwer die haar opjut om te gaan rennen. In deze fase is er geen ruimte meer voor beleefdheden! Als aangeslagen soldaten ploeteren we voort.
Alpe d’Huez
Net op tijd draaien we de Boezemstraat in, een ervaring die te vergelijken is met de Hollandse bocht op de Alpe d’Huez in de Tour de France. De toeschouwers staan ons zo rijendik aan te moedigen dat we er bijna niet langs kunnen. Godzijdank, we komen dus toch vooruit!
Na een tijdje geschiedt het wonder: het lijkt warempel weer iets makkelijker te gaan. Je kunt dus stuk gaan en weer opstaan. In de verte zie ik de sliert lopers de Coolsingel opdraaien, langs de kant juicht het publiek ons als helden toe. Vlak voor de bocht naar de Coolsingel zwelt het geluid aan, maar ik hoor mijn supporters overal bovenuit. Wat ontzettend lief dat iedereen zo meeleeft! Ik word overspoeld door een gevoel van geluk en ik voel me verbonden met alles en iedereen. Ik raak ervan ontroerd.
Deze euforie slaat even later om in ontnuchtering. Want waar is die verdomde finish dan? Ik zie hem nergens, zo ver weg is het nog. En opeens zie ik de eindstreep, een magisch moment. Pas dan ontdek ik mijn eindtijd waar ik heel erg blij mee ben: 4:47 uur. Vooraf hoopte ik op 4:45 uur, zonder die onhandige plaspauze had ik dat ook gered. Nog trotser ben ik op het feit dat ik zo vlak als een spiegel heb gelopen, constant in hetzelfde tempo (6:40), zonder verval! Je kunt een lineaal leggen langs mijn tussentijden. Mijn 2e helft was zelfs nog iets sneller dan de eerste. Mijn hartslag kwam gemiddeld uit op een keurige 148, bij een omslagpunt van 168. Alles bij elkaar was het een geweldige ervaring!
Anouk Breeman
