Lee Towers, de Coolsingel en sportrusten; wat een combi
Geplaatst: 10 apr 2017, 11:29
Yes, uitgelopen en daar was het om begonnen.
op 1 januari gestart met het sportrusten programma. Omdat het mij wel iets leek om te proberen met dit concept een marathon te lopen. Ik weet dat ik die lange duurlopen van 25+ km niet kan doen vanwege een ongewillige enkel en vooral vanwege de belastingen die er van uit gaan en de benodigde tijdsinvestering.
Direct na de eerste training (niet erdoor veroorzaakt) een hele hardnekkige hamstringblessure. Duurde ruim 2 weken en ik kon niet lopen. Streep door de plannen dacht ik. Maar opeens ging het weer en na 8 trainingen gemist te hebben toen alsnog gestart.
Het was heerlijk voor een te overziene periode op basis van een programma te trainen, de vorderingen bij te houden, in de koffiehoek de bevindingen van anderen te lezen en te fantaseren over de laatste meters op weg naar de finish.
Gisteren aan de start. Mooi weer, zelfs iets te mooi..... Bijna niet geslapen de nacht ervoor. In het startvak klonk Lee Towers luid uit de boxen en hoewel ik geen fan ben gaf het toch een kippenvel momentje. Ik ga starten en ik ga het doen dacht ik.
De eerste kilometers gingen goed. Mijn hartslag was laag en vreemd genoeg het tempo daarbij veel hoger dan nodig voor de berekende eindtijd. Ik ging mee in de flow en bereikte makkelijk het 14 km punt alwaar ik Koen en Maarten al lopend bedankte voor hun coaching op afstand van de afgelopen maanden en met een high five het onontgonnen terrein opdook. De laatste keer dat ik meer dan 14 km heb gelopen was in 2006.
Op ongeveer het 16 km punt merkte ik dat ik het zwaarder kreeg en de kilometer tijden opliepen. De warmte speelde wel een rol. De hartslag bleef eigenlijk heel mooi en ook de ademhaling is geen moment in de problemen geweest. Maar het was moeilijk om een nieuw ritme te vinden. Halverwege even iets van jeetje nog een keer dit stuk....
Rond 26 km, na de ' beklimming' van de Erasmusbrug (wie zegt er dat er in Nederland geen bergen zijn) liep het weer wat beter. Tot ongeveer 30 km en toen werden de benen echt zwaar. De mindset ingesteld op blokjes van 2 km lopen en bij de drinkposten even een goede slok sportdrank nemen en tussendoor nog een banaantje en gelletje wegwerken. Het tempo was wel behoorlijk gezakt. Maar ik zei steeds tegen mijzelf: blijven lopen, het komt goed.
De drankposten waren aan het einde wel een beetje een chaos. Geen bekertjes meer en de weg was vol met sponsen. Plots het 40 km punt. Ik ga het redden. Dan de laatste 1000 m. Schitterende sfeer. Heel veel publiek, muziek en aanmoedigingen omdat ze de naam van je startnummer aflezen. De draai de Coolsingel op. Dat stuk zat in mijn dromen. Hoe zwaar het ook was de laatste meters waren 1 groot feest. Echtgenote langs de kant van de weg, brokje in de keel en juichend richting finish. Je bent mentaal toch wel wat anders geworden dan bij de start.
De laatste stappen, moe maar supervoldaan over de finish.
Alles was begonnen om de marathon uit te lopen. Toen ik begon was de voorspelling dat ik 4.38 zou lopen. Ik dacht zelf dat 4.30 wel haalbaar zou zijn, maar denk dat de warmte toch wat teveel meespeelde. Maar kijk; in 4.40 over de streep. Hoe nauwkeurig was de berekening uit december!
Jongens van het sportrusten team: ontzettend bedankt! Wie weet gaat ik nog eens een keer op herhaling. En ik zal zeker reclame maken. Je kunt met dit programma een marathon uitlopen maar hebt wel wat doorzettingsvermogen nodig.
op 1 januari gestart met het sportrusten programma. Omdat het mij wel iets leek om te proberen met dit concept een marathon te lopen. Ik weet dat ik die lange duurlopen van 25+ km niet kan doen vanwege een ongewillige enkel en vooral vanwege de belastingen die er van uit gaan en de benodigde tijdsinvestering.
Direct na de eerste training (niet erdoor veroorzaakt) een hele hardnekkige hamstringblessure. Duurde ruim 2 weken en ik kon niet lopen. Streep door de plannen dacht ik. Maar opeens ging het weer en na 8 trainingen gemist te hebben toen alsnog gestart.
Het was heerlijk voor een te overziene periode op basis van een programma te trainen, de vorderingen bij te houden, in de koffiehoek de bevindingen van anderen te lezen en te fantaseren over de laatste meters op weg naar de finish.
Gisteren aan de start. Mooi weer, zelfs iets te mooi..... Bijna niet geslapen de nacht ervoor. In het startvak klonk Lee Towers luid uit de boxen en hoewel ik geen fan ben gaf het toch een kippenvel momentje. Ik ga starten en ik ga het doen dacht ik.
De eerste kilometers gingen goed. Mijn hartslag was laag en vreemd genoeg het tempo daarbij veel hoger dan nodig voor de berekende eindtijd. Ik ging mee in de flow en bereikte makkelijk het 14 km punt alwaar ik Koen en Maarten al lopend bedankte voor hun coaching op afstand van de afgelopen maanden en met een high five het onontgonnen terrein opdook. De laatste keer dat ik meer dan 14 km heb gelopen was in 2006.
Op ongeveer het 16 km punt merkte ik dat ik het zwaarder kreeg en de kilometer tijden opliepen. De warmte speelde wel een rol. De hartslag bleef eigenlijk heel mooi en ook de ademhaling is geen moment in de problemen geweest. Maar het was moeilijk om een nieuw ritme te vinden. Halverwege even iets van jeetje nog een keer dit stuk....
Rond 26 km, na de ' beklimming' van de Erasmusbrug (wie zegt er dat er in Nederland geen bergen zijn) liep het weer wat beter. Tot ongeveer 30 km en toen werden de benen echt zwaar. De mindset ingesteld op blokjes van 2 km lopen en bij de drinkposten even een goede slok sportdrank nemen en tussendoor nog een banaantje en gelletje wegwerken. Het tempo was wel behoorlijk gezakt. Maar ik zei steeds tegen mijzelf: blijven lopen, het komt goed.
De drankposten waren aan het einde wel een beetje een chaos. Geen bekertjes meer en de weg was vol met sponsen. Plots het 40 km punt. Ik ga het redden. Dan de laatste 1000 m. Schitterende sfeer. Heel veel publiek, muziek en aanmoedigingen omdat ze de naam van je startnummer aflezen. De draai de Coolsingel op. Dat stuk zat in mijn dromen. Hoe zwaar het ook was de laatste meters waren 1 groot feest. Echtgenote langs de kant van de weg, brokje in de keel en juichend richting finish. Je bent mentaal toch wel wat anders geworden dan bij de start.
De laatste stappen, moe maar supervoldaan over de finish.
Alles was begonnen om de marathon uit te lopen. Toen ik begon was de voorspelling dat ik 4.38 zou lopen. Ik dacht zelf dat 4.30 wel haalbaar zou zijn, maar denk dat de warmte toch wat teveel meespeelde. Maar kijk; in 4.40 over de streep. Hoe nauwkeurig was de berekening uit december!
Jongens van het sportrusten team: ontzettend bedankt! Wie weet gaat ik nog eens een keer op herhaling. En ik zal zeker reclame maken. Je kunt met dit programma een marathon uitlopen maar hebt wel wat doorzettingsvermogen nodig.
