Rotterdam was geweldig!
Geplaatst: 10 apr 2017, 11:00
Lieve sportrusters,
Mijn eerste marathon.
Dit jaar durfde ik het aan.
Wat een feestje was het gisteren in Rotterdam en wat heb ik genoten van de hele ervaring!
Het was mooi weer (misschien een beetje warm), overal enthousiaste Rotterdammers die écht iedereen aanmoedigden, super organisatie en op het 14 km punt stonden de sportrusten mannen om ons een hart onder de riem te steken, geweldig!
Mijn hartslag was steeds wat aan de hoge kant waardoor ik mijn tempo vrij snel wat omlaag moest schroeven.
Eerst gaf ik mijnhartslagmeter de schuld, want ik voelde me goed. De benen voelden goed.
Met de woorden van Tallina in mijn achterhoofd ("laat je hartslag niet boven je omslagpunt uitkomen! Dan komt het goed.") toch langzamer gaan lopen, want ik was hier om mijn eerste marathon uit te lopen met een glimlach op mijn gezicht en niet voor een wereld tijd.
(Die Kenianen en Butter zaten al uren met elkaar aan het bier toen onze wave de finish over liep!)
In het Kralingsebos kreeg ik een boost en kon ik weer wat harder gaan lopen zonder dat mijn hartslag er van steeg.
De benen voelden nog steeds prima, maar de blaren op mijn tenen begonnen nu wel zeer te doen.
En mijn knieën. En mijn heupen.
De laatste 5 km waren pittig, maar ik heb het volbracht! Supertrots!
Op deze manier wil ik nog wel een keer....
Met jullie schema uiteraard.
En nu, een dag later, geen spierpijn!
Wel wat stramme gewrichten, maar dat mag de napret niet drukken.
Groetjes, Karin
Mijn eerste marathon.
Dit jaar durfde ik het aan.
Wat een feestje was het gisteren in Rotterdam en wat heb ik genoten van de hele ervaring!
Het was mooi weer (misschien een beetje warm), overal enthousiaste Rotterdammers die écht iedereen aanmoedigden, super organisatie en op het 14 km punt stonden de sportrusten mannen om ons een hart onder de riem te steken, geweldig!
Mijn hartslag was steeds wat aan de hoge kant waardoor ik mijn tempo vrij snel wat omlaag moest schroeven.
Eerst gaf ik mijnhartslagmeter de schuld, want ik voelde me goed. De benen voelden goed.
Met de woorden van Tallina in mijn achterhoofd ("laat je hartslag niet boven je omslagpunt uitkomen! Dan komt het goed.") toch langzamer gaan lopen, want ik was hier om mijn eerste marathon uit te lopen met een glimlach op mijn gezicht en niet voor een wereld tijd.
(Die Kenianen en Butter zaten al uren met elkaar aan het bier toen onze wave de finish over liep!)
In het Kralingsebos kreeg ik een boost en kon ik weer wat harder gaan lopen zonder dat mijn hartslag er van steeg.
De benen voelden nog steeds prima, maar de blaren op mijn tenen begonnen nu wel zeer te doen.
En mijn knieën. En mijn heupen.
De laatste 5 km waren pittig, maar ik heb het volbracht! Supertrots!
Op deze manier wil ik nog wel een keer....
Met jullie schema uiteraard.
En nu, een dag later, geen spierpijn!
Wel wat stramme gewrichten, maar dat mag de napret niet drukken.
Groetjes, Karin
