Marathon Utrecht DNF
Geplaatst: 20 mar 2017, 21:01
Na een goede opbouw van de trainingen en het verbeteren van mijn 10 km tijd leek het de goede kant op te gaan voor het lopen van mijn eerste marathon. Helaas werd ik 6 weken voor de start ziek en heb een dikke 2 weken zware griep gehad. Overleg met het sportrustenteam gehad en er werd aangegeven om gewoon het schema, waar het op die dag is, weer op te pakken. Dit was erg zwaar omdat de conditie een grote klap had gekregen als ook de weerstand. Ik heb de trainingen wel opgepakt en gekeken of er weer vooruitgang was. 3 weken voor de marathon werd ik ook nog eens behoorlijk verkouden en de onzekerheid werd steeds groter. Ik had het eigenlijk al een beetje opgegeven. De laatste weken ging het wel beter en ik had mij voorgenomen om tot de laatste dag te bekijken of ik zou gaan. De drang om toch te gaan werd steeds groter naarmate ik mij steeds fitter ging voelen.
De dag was dan uiteindelijk aangebroken. Heb ik de juiste kleren aan? Lange broek gekozen en t-shirt met daaronder een thermo. Het voelde goed. De start was in vak G. Wij stonden echter afgezonderd van de hazen die eerder weg mochten gaan zoals de meesten die in het andere startvak stonden. Start G start dan ook als laatste (verschil van 10 minuten) waardoor het erg druk was maar wel gezellig. Ik had gehoopt de hazen voor de tijd van 3.30 nog te kunnen zien maar helaas.
De eerste 21 km goed op hartslag kunnen lopen met een iets lagere snelheid dan ik gewend was. Het ging prima totdat ik alleen kwam te zitten na de 21 km omdat de groep waar ik in zat allemaal de 21 km liepen. Ik kon de hartslag door de harde wind niet echt laag houden maar ik liep gestaag door. De benen liepen vanaf 25 km al behoorlijk vol en bij 30 km kwam de man met de MOKER!! De benen hielden er mee op en ik stond helemaal geparkeerd. Een gelletje erin dacht ik en dan gaan we weer. Het mocht echter niet baten. Alles in mijn lichaam gaf aan STOPPEN totdat ook mijn eigen wil het begaf hakte ik de knoop door, ik stop!! Mijn vrouw en kinderen had ik ook beloofd dat ik het niet te gek zou doen i.v.m. de eerdere heftige griep en de risico's die dan een pittige inspanning met zich mee kunnen brengen. Moet tenslotte nog jaren mee gaan
.
Nu nog terug naar de finish. Gelukkig kon ik binnendoor lopen en kwam zo uit bij het laatste meetpunt. Een medewerker van de organisatie gevraagd hoe ver het nog was en het bleek nog 2 km. Ook vroeg hij waar ik last van had en hij gaf mij een tip om dieper in te ademen zodat de verzuring wegzakte. De haas van 3.30 haalde me in en ik probeerde aan te haken wat lukte. De laatste km'er ging zelfs in 13 km per uur. Na de finish kon ik de voeten niet meer voor elkaar krijgen maar ik was blij dat ik er was.
Wat is er niet goed gegaan?? Was het de griep en het trage herstel of had het met de ademhaling, hartslag of het schema te maken. Ik hou het maar op het trage herstel.
Al met al een ervaring rijker en toch nog 36 km gelopen. Iedereen uit mijn omgeving vindt het knap maar het voelt wel een beetje als teleurstelling. Ik moet dan ook voor mij zelf nogmaals een marathon gaan lopen die ik wel ga halen. Welke het gaat worden weet ik nog niet maar wel eentje in een warmer en zonniger seizoen
De dag was dan uiteindelijk aangebroken. Heb ik de juiste kleren aan? Lange broek gekozen en t-shirt met daaronder een thermo. Het voelde goed. De start was in vak G. Wij stonden echter afgezonderd van de hazen die eerder weg mochten gaan zoals de meesten die in het andere startvak stonden. Start G start dan ook als laatste (verschil van 10 minuten) waardoor het erg druk was maar wel gezellig. Ik had gehoopt de hazen voor de tijd van 3.30 nog te kunnen zien maar helaas.
De eerste 21 km goed op hartslag kunnen lopen met een iets lagere snelheid dan ik gewend was. Het ging prima totdat ik alleen kwam te zitten na de 21 km omdat de groep waar ik in zat allemaal de 21 km liepen. Ik kon de hartslag door de harde wind niet echt laag houden maar ik liep gestaag door. De benen liepen vanaf 25 km al behoorlijk vol en bij 30 km kwam de man met de MOKER!! De benen hielden er mee op en ik stond helemaal geparkeerd. Een gelletje erin dacht ik en dan gaan we weer. Het mocht echter niet baten. Alles in mijn lichaam gaf aan STOPPEN totdat ook mijn eigen wil het begaf hakte ik de knoop door, ik stop!! Mijn vrouw en kinderen had ik ook beloofd dat ik het niet te gek zou doen i.v.m. de eerdere heftige griep en de risico's die dan een pittige inspanning met zich mee kunnen brengen. Moet tenslotte nog jaren mee gaan
. Nu nog terug naar de finish. Gelukkig kon ik binnendoor lopen en kwam zo uit bij het laatste meetpunt. Een medewerker van de organisatie gevraagd hoe ver het nog was en het bleek nog 2 km. Ook vroeg hij waar ik last van had en hij gaf mij een tip om dieper in te ademen zodat de verzuring wegzakte. De haas van 3.30 haalde me in en ik probeerde aan te haken wat lukte. De laatste km'er ging zelfs in 13 km per uur. Na de finish kon ik de voeten niet meer voor elkaar krijgen maar ik was blij dat ik er was.
Wat is er niet goed gegaan?? Was het de griep en het trage herstel of had het met de ademhaling, hartslag of het schema te maken. Ik hou het maar op het trage herstel.
Al met al een ervaring rijker en toch nog 36 km gelopen. Iedereen uit mijn omgeving vindt het knap maar het voelt wel een beetje als teleurstelling. Ik moet dan ook voor mij zelf nogmaals een marathon gaan lopen die ik wel ga halen. Welke het gaat worden weet ik nog niet maar wel eentje in een warmer en zonniger seizoen
